ΕΚΤΥΠΩΣΗ
Εκτύπωση αυτής της σελίδας

Ο Τσίπρας ολοκλήρωσε την κωλοτούμπα και περιμένει τα δώρα…

13:38 - 23 Μαϊ 2016
Άγγελος Στάγκος

Από τη μία πλευρά, ίσως να μην υπάρχει προηγούμενο συζήτησης στη Βουλή όπου σύσσωμη η αντιπολίτευση αποκαλούσε με διάφορες διατυπώσεις αλλά ουσιαστικά τον πρωθυπουργό ψεύτη και είχε και δίκιο.

Από την άλλη πλευρά δεν είναι σίγουρο ποιος έβγαλε μεγαλύτερο αναστεναγμό ανακούφισης, ο Τσίπρας ή ο Μητσοτάκης και οι άλλοι ηγέτες της αντιπολίτευσης, που ψηφίστηκε το βαρύ και επώδυνο πολυνομοσχέδιο. Γιατί είναι βέβαιο ότι οι πάντες ανακουφίστηκαν, ο μεν Τσίπρας επειδή πλην Κατριβάνου (μερικώς και αυτή αφού ψήφισε επί της αρχής και καταψήφισε δύο άρθρα) η κοινοβουλευτική ομάδα των Συρανέλ αποδείχτηκε μπετόν – αρμέ, ο Μητσοτάκης επειδή δεν θα ήθελε να παραλάβει ένα τέτοιο πακέτο σε εκκρεμότητα, αν έπεφτε η κυβέρνηση και κέρδιζε η ΝΔ τις εκλογές, οι υπόλοιποι επειδή δεν θέλουν με τίποτα εκλογές σε αυτή τη συγκυρία και σε συνθήκες ακραίας πόλωσης. Ίσως μόνο το ΚΚΕ και η Χρυσή Αυγή να τις θέλουν για διαφορετικούς, αλλά πάντως ωφελιμιστικούς  λόγους. Άλλωστε έχει αποδειχθεί περίτρανα ότι όλες οι κοινωνίες και ιδιαίτερα η ελληνική, δεν μαθαίνουν εύκολα, η δική μας δε, δεν μαθαίνει με τίποτα.

 Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το συγκεκριμένο πολυνομοσχέδιο περιλαμβάνει πολλά βάρη για μεγάλα στρώματα της κοινωνίας, λόγω υπερφορολόγησης. Αυτά τα βάρη, σε συνδυασμό με το νόμο Κατρούγκαλου πλησιάζουν να γίνουν ή γίνονται ασήκωτα και θα δούμε ποιες θα είναι οι αντιδράσεις όταν οι πολίτες τα αισθανθούν στην πλάτη και την τσέπη τους. Επιπλέον, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σε συμβολικό και πρακτικό επίπεδο, ο λεγόμενος «κόφτης» και το Ταμείο Αποκρατικοποιήσεων βγάζουν όντως μάτι. Κυρίως γιατί μεταφέρουν εξουσίες στους δανειστές, μερικοί λένε σε πρωτοφανή βαθμό, αλλά ας μην είμαστε και τόσο… ευαίσθητοι. Τα έχουμε ξαναδεί αυτά στη νεότερη ελληνική ιστορία, με την αναγκαστική απορρόφηση των εσόδων από τα μονοπώλια του ελληνικού κράτους για να πληρώνεται το χρέος μετά την χρεοκοπία του 1893 και ως το 1977, και με τη στρατιά των αμερικανών που εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα για να διαχειριστεί τα κονδύλια της βοήθειας του σχεδίου Μάρσαλ. Άλλωστε δεν έχουμε και τίποτα περγαμηνές να δείξουμε ως υπερήφανοι και ανεξάρτητοι διαχειριστές της δημόσιας περιουσίας μας… Αφήστε που μπαίνοντας στην ΕΟΚ, ΟΝΕ, ΝΑΤΟ κλπ., εκχωρούσαμε εθελοντικά μικρά και μεγάλα μέρη της κυριαρχίας μας, με όραμα να την εκχωρήσουμε ολόκληρη σε μία πολιτικά ενωμένη Ευρώπη. Άλλωστε γι αυτό υποτίθεται ότι ανησυχούμε με την άνοδο εθνικιστικών ακροδεξιών κομμάτων σε πολλές χώρες της Ευρώπης. Ή όχι;

Ένα ερώτημα τώρα είναι τι προσδοκά ο Τσίπρας για να συγκρατήσει το κόμμα του και να διατηρηθεί στην εξουσία. Είναι σίγουρο ότι κάτι περιμένει από τους δανειστές για το καταπληκτικό service που τους έκανε, αυτό δηλαδή που κανένα άλλο ελληνικό κόμμα δεν μπορούσε να τους κάνει. Περιμένει λοιπόν αρκετά λεφτά από τη δόση μετά τη συμφωνία της αξιολόγησης αύριο στο Γιούρογκρουπ - εφόσον επιτευχθεί -, για να ρίξει μεγάλο μέρος στην ελληνική πιάτσα, περιμένει λεφτά από τα κονδύλια που μοιράζει ο Γιούνκερ για την καταπολέμηση της ανεργίας, περιμένει λεφτά από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων και σημαντικές διευκολύνσεις από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, κυρίως με τη συμμετοχή της χώρας στη «ποσοτική χαλάρωση». Με όλα αυτά μαζί η κυβερνητική προπαγάνδα έφτιαξε την καραμέλα της ανάπτυξης, προκειμένου πρώτον, να συγκρατήσει την ενότητα της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., καθώς ακόμη υπάρχουν κάποιοι σαν την Κατριβάνου, δεύτερον, να απαλύνει την οργή και τις όποιες αντιδράσεις της κοινής γνώμης, πουλώντας νέες ελπίδες και προσδοκίες.

Αυτά όλα θα αποδειχθούν στην πράξη γιατί η ιστορία της Κατριβάνου, που αναμφισβήτητα εξελίχθηκε με τον πιο γλυκό και ασφαλή τρόπο για τον Σύριζα, την ίδια και τη σχέση τους, θα αποδειχθεί η αρχή ξηλώματος ενός πουλόβερ, ή αν θα σηματοδοτήσει την ολοκλήρωση της στροφής και απόλυτης ένταξης του Σύριζα, στο σύστημα, κυρίως το διεθνές. Μάλλον το δεύτερο θα συμβεί, έτσι δεν  υπάρχει αμφιβολία ότι στη Νέα Δημοκρατία, όπως και σε άλλους κομματικούς χώρους θα πρέπει να καθίσουν να σκεφτούν τι θα κάνουν από εδώ και εμπρός για να πάρουν μπρος σαν οργανισμοί τα κόμματά τους και πως θα αντιμετωπίσουν τη νέα κατάσταση. Προς το παρόν, ο Τσίπρας αγόρασε χρόνο, αλλά πολλά θα παιχθούν από τις διαθέσεις των ευρωπαίων δανειστών να τον διευκολύνουν, από το πώς θα διαχειριστεί τη συνέχεις με δεδομένη την ανικανότητα πολλών κυβερνητικών στελεχών, από τις αντιδράσεις του κόσμου, όταν θα αρχίσει να πληρώνει…

Τελευταία τροποποίηση στις 13:43 - 23 Μαϊ 2016
Copyright © 1999-2019 Premium S.A. All rights reserved.