• ΓΔ: 00
  • FTSE/ΧΑ LARGE CAP0
  • FTSE ΧΑ MID CAP0
  • Τζίρος0
  • €/$ 0 €/£ 0
    BTC 0 ETH 0 XRP 0
0
0
  • Nasdaq00%
  • S&P 50000%
  • CAC 4000%
  • DAX00%
  • FTSE 10000%
  • Nikkei 22500%
Άγγελος Στάγκος
Αγγελος Στάγκος

Αγγελος Στάγκος

Αδύνατον αυτή η χώρα να ξεχάσει λίγο το παρελθόν και να κοιτάξει το μέλλον. Τελευταίο παράδειγμα η υπόθεση Ανδρέα Γεωργίου, του πρώην διοικητή της ΕΛΣΤΑΤ, που ανασύρθηκε από την εισαγγελέα του Αρείου Πάγου ακυρώνοντας το βούλευμα με το οποίο είχε κηρυχθεί αθώος για τις κατηγορίες ότι αλλοίωσε τα στοιχεία του ελλείμματος το 2010 για να πτωχεύσει ουσιαστικά η χώρα και να πάει στα μνημόνια.

Ανόητους όσους τις σκέπτονται και διπλά ανόητους όσους τις ζητάνε χαρακτήρισε ο πρωθυπουργός τη φιλολογία για τις εκλογές και μόνο που δεν ονομάτισε τον Μητσοτάκη στη δεύτερη κατηγορία. Γιατί πραγματικά ο Τσίπρας δεν τις θέλει τις εκλογές, αν βέβαια μπορεί να ολοκληρώσει τη θητεία του το 2019 ανέφελα και ανέμελα. Ποιος άλλωστε έχει την εξουσία και θέλει να την βάλει σε ρίσκο δίχως λόγο;

Από σήμερα, 15η Αυγούστου, το καλοκαίρι μετράει αντίστροφα.

Βρήκαμε ν’ ασχολιόμαστε και ο Τσίπρας κάνει πλάκα με τον εκλογικό νόμο. Τώρα αφήνει να συζητιέται ότι μπορεί να κατεβάσει και το όριο του 3% για να μπει ένα κόμμα στη Βουλή, μήπως και δελεάσει και άλλους, εκτός από το ΚΚΕ, έτσι για να μη βγαίνει όχι κυβέρνηση, αλλά ούτε άκρη. Ίσως είναι και δωράκι στον Καμένο που μυξοκλαίει γιατί βλέπει ότι δεν θα υπερβεί το όριο του 3%, αν και σε αυτόν έχει δώσει υπόσχεση ότι θα τον βάλει οπωσδήποτε υπουργό σε επόμενη κυβέρνηση, έστω και αν οι Ανεξάρτητοι Έλληνες μείνουν εκτός. Ακόμη περισσότερο, μπορεί να του έχει υποσχεθεί ότι δεν θα του στερήσει καν τα στρατιωτάκια και τα αεροπλανάκια του υπουργείου Αμύνης, για να μπορεί να παίζει. Γιατί τέτοιος πονόψυχος Τσίπρας είναι αυτός.... Σαν αριστερός μάλιστα, ποτέ δεν θα άφηνε ένα παχουλό αγοράκι να κλαίει μόνο του σε μία γωνία δίχως παιχνίδια!

Παρά τα χάλια του –και όλης της κυβέρνησης βέβαια – πρέπει να ομολογήσουμε ότι ο Τσίπρας συνεχίζει να έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων.

Είτε του βγει, είτε όχι, ο Τσίπρας προχωρεί μεθοδικά και με σχέδιο να παραμείνει στην εξουσία, να φτιάξει δικό του καθεστώς και στη χειρότερη περίπτωση, να μη μπορεί να υπάρχει άλλη εξουσία χωρίς τη δική του συμμετοχή, συναίνεση, επαφή, ή όπως αλλιώς θέλετε να το πείτε.

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι το αποτέλεσμα των ισπανικών εκλογών αποτελεί μία απάντηση στο Brexit. Ότι οι Ισπανοί πολίτες ψήφισαν κατά 80% περίπου φιλοευρωπαϊκά κόμματα, παρ’ όλο που ένιωσαν στο πετσί τους για ένα διάστημα την πολιτική της λιτότητας, ενώ οι Βρετανοί που δεν τους άγγιξε ούτε η οικονομική κρίση ούτε οι επιλογές της Μέρκελ και του Σόϊμπλε, προτίμησαν την έξοδο, γιατί δεν θέλουν άλλους ευρωπαίους μετανάστες, γιατί ο Τζόνσον και ο Φάρατζ τους έπεισαν ότι πρέπει να απελευθερωθούν από τα δεσμά των Βρυξελλών, διανθισμένα με παραμύθια. Παραμύθια όπως ότι τα λεφτά που δίνει το Ηνωμένο Βασίλειο ως δότης της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα μπουν στο Εθνικό Σύστημα Υγείας (ο Φάρατζ που το είπε το πήρε πίσω λέγοντας ότι λέμε και καμιά μ... για να κερδίσουμε), ή ότι το 2020 η Τουρκία θα γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, περί τα 18 εκατομμύρια Τούρκων θα κατακλύσουν την Ευρώπη και πολλοί από αυτούς θα καταλήξουν στο νησί (ενν. Βρετανία).

Ασφαλώς και θα τρίζουν τα κόκαλα του Τσώρτσιλ που από το 1946 μιλούσε για την ανάγκη να δημιουργηθούν Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, έστω και αν παράλληλα μιλούσε για την θεία αποστολή των αγγλόφωνων λαών (των αγγλοσαξόνων δηλαδή) να διαφυλάττουν την ελευθερία στον κόσμο, που σήμαινε ότι οι Βρετανοί θα έπρεπε πάντα να συνεργάζονται με τους Αμερικανούς, άρα να παραμένουν ατλαντιστές.

Επί της ουσίας δεν σημαίνει και πολλά το αυριανό (σημερινό) αντικυβερνητικό συλλαλητήριο των “παραιτηθείτε” στην πλατεία  Συντάγματος.

Βρωμάει μπαρούτι. Στις Ηνωμένες Πολιτείες ένας μουσουλμάνος (ακόμη δεν είναι απόλυτα εξακριβωμένο ότι ενεργούσε τρομοκρατικά για τον ΙΣΙΣ, αλλά το γεγονός ότι ήταν μουσουλμάνος μετράει) μπήκε σε ένα gay club στο Ορλάντο της Φλώριδας και καθάρισε 50. Και προς το παρόν, αυτό μπορεί να μετρήσει υπέρ του Τραμπ, που ήδη οι δημοσκοπήσεις δεν τον βγάζουν και πολύ πίσω από την Χίλαρι.

 

Θα περίμενε κανείς ότι η κυβέρνηση Συρανέλ θα έπαιρνε το μάθημά της και θα αντιλαμβανόταν κάποια πράγματα τον τελευταίο χρόνο. Όπως ας πούμε, ότι οι αυταπάτες, οι μπούρδες, τα ψέματα και οι μ….ς πληρώνονται. Το μάθημα μάλιστα είναι επαναλαμβανόμενο, μέχρι να εμπεδωθεί, και άρχισε με την υπογραφή του τρίτου μνημονίου το περασμένο καλοκαίρι. Συνεχίστηκε με την αξιολόγηση, που καθυστέρησε και επιβάρυνε τα μέτρα και εξακολουθεί με κάθε ευκαιρία με τον έλεγχο που έχει επιβληθεί. Δηλαδή, για να ολοκληρωθεί η αξιολόγηση θα γίνουν αυτά, για να πάρετε τα λεφτά, θα κάνετε εκείνα, για να προχωρήσετε στη δεύτερη αξιολόγηση τον επόμενο Σεπτέμβριο, θα προσθέσετε και τα άλλα.

Η ρητορική του Αλέξη Τσίπρα εξελίσσεται συνεχώς και με εντυπωσιακή ταχύτητα, είναι η αλήθεια. Οποιος έχει παρακολουθήσει με επιμέλεια τα αφηγήματά του και τους νέους όρους που προστίθενται κάθε τόσο στις ομιλίες του το διαπιστώνει. Τώρα, ας πούμε, έχει μπει στο στάδιο της «δίκαιης ανάπτυξης», στη οποία υποτίθεται ότι θα αφοσιωθεί η κυβέρνηση αφού τελείωσε με τις … διαπραγματεύσεις. Άγνωστο, αν και πόσο το εννοεί, αλλά αυτό διακηρύσσει και προς τα εκεί επιχειρεί να ωθήσει την κυβέρνηση, αν πάρουμε τα λόγια του τοις μετρητοίς.

Υπήρχε η υπόνοια, αλλά τώρα αποδεικνύεται περίτρανα. Δεν υπάρχει κίνηση, οποιασδήποτε μορφής, αυτής της κυβέρνησης που να μην κρύβει κάτι από πίσω. Και δεν μιλάμε για κινήσεις πολιτικές, που κατά κάποιο τρόπο είναι εναρμονισμένες με το πρόγραμμα και την ιδεολογία της, αλλά κινήσεις που αφορούν πρόσωπα, πράγματα, καθεστωτικές επιδιώξεις, διώξεις, εξυπηρετήσεις, απαλλαγές εξαιρέσεις και ό,τι άλλο έχουν κατά νου.

Premium Penna Reporter Mamamia CityWoman