Παρασκευή, 20 Σεπτεμβρίου 2019 03:08:52 ΜΜ
  • ΓΔ: 00
  • FTSE/ΧΑ LARGE CAP0
  • FTSE ΧΑ MID CAP0
  • Τζίρος0
  • €/$ 0 €/£ 0
    BTC 0 ETH 0 XRP 0
0
0
  • Nasdaq00%
  • S&P 50000%
  • CAC 4000%
  • DAX00%
  • FTSE 10000%
  • Nikkei 22500%
Δημήτρης Καστριώτης

Δημήτρης Καστριώτης



Αν μάθαμε κάτι από τη –δεύτερη εντός διμήνου- προεκλογική περίοδο, είναι μάλλον ότι οι …περίοδοι του είδους αποδεικνύονται εχθρικές προς την εκφορά σοβαρού και ειλικρινούς πολιτικού λόγου. Η χώρα χειμάζεται από την κρίση, ο ευρωπαϊκός νότος ομοίως, η Ε.Ε. παλινδρομεί ελλείψει ηγεσίας με όραμα για το μέλλον, παρά ταύτα όμως ο προεκλογικός λόγος εξαντλήθηκε ως επί το πλείστον σε παροχολογία και υποσχέσεις. Σαν να ήταν δήθεν εφικτό να αλλάξουν άρδην τα πράγματα και να επιστρέψουμε στο 2008 χωρίς δαπάνη και κάματο.

Πριν από χρόνια περπατούσαμε με έναν φίλο (που τον χάσαμε νέο) στη Σέριφο, στο άκρο του λιμανιού όπου ο δρόμος ήταν (ίσως και να είναι ακόμη, δεν ξέρω) χωμάτινος. Αρχιτέκτονας και κατασκευαστής εκείνος, είχε πει ότι τον ενοχλούσε η σκόνη – «μια άσφαλτο δεν μπορούσαν να ρίξουν;». Οι γυναίκες της παρέας αντέλεξαν, ωραία ήταν που παρέμενε ο χωματόδρομος σ’ αυτό το παραθαλάσσιο κομμάτι. Λίγα μέτρα πιο κάτω μας χτύπησε η αποφορά αποχέτευσης – βλάβη ή έλλειψη βιολογικού καθαρισμού. Οι γυναίκες εκδήλωσαν τη δυσφορία τους. «Α, δεν έχει», είπε ο φίλος, «δεν έχει “θέλω τον χωματόδρομο αλλά όχι τη βρώμα”, πακέτο πάει, ολόκληρο θα το πάρετε ή θα το απορρίψετε».

Κατά τον Αστικό Κώδικα, αυτό το παρωχημένο κείμενο που βασίζεται στην ελευθερία των ατόμων να συνάπτουν συμβάσεις μεταξύ τους και στη ρωμαϊκή αρχή ότι οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται (pacta sunt servanda), «ο εγγυητής αναλαμβάνει απέναντι στον δανειστή την ευθύνη ότι θα καταβληθεί η οφειλή», η δε αθέτηση της ευθύνης αυτής έχει συνέπειες τόσο για τον εγγυητή όσο και για τον οφειλέτη.

Δικαιολογείται, ίσως, κάθε αμφιβολία ως προς το ποιό ελληνικό κόμμα πράγματι υπηρετεί την παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη, φαίνεται όμως μάλλον αναμφίβολο ότι κόμματα, μέσα ενημέρωσης και ξένοι φορείς κάνουν ό,τι μπορούν για να παραμείνουμε στη ...νευροζωνη, όπου βρισκόμαστε επί δυόμισι χρόνια με τραυματικές συνέπειες τόσο για την οικονομία, όσο και για το αίσθημα ασφάλειας και τη δημιουργική διάθεση του πληθυσμού.

Πριν από μερικά χρόνια, μέρα εκλογών, μας είχε φάει από το μεσημέρι στην παρέα η αγωνία για την ανακοίνωση των έξιτ πολ.

Επειδή ασκώ το εκλογικό μου δικαίωμα από φιλομάθεια, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας αυτό που έμαθα αυτήν τη φορά (από αναλύσεις των αποτελεσμάτων είναι, άλλωστε, βέβαιο ότι θα έχουμε ήδη χορτάσει την ώρα που θα αναρτηθεί τούτο δω το σχόλιο).

 

Πρόκειται, κατά μία άποψη, για σατανικό πολιτικό ελιγμό.

Τη γενική εντύπωση από την επιλογή των υποψηφίων (των της Επικρατείας συμπεριλαμβανομένων) των κομμάτων θα τη διερμήνευε, νομίζω, ένα …αντίστροφο σχόλιο: ότι δεν δικαιολογούνταν οι τυχόν προσδοκίες για το αντίθετο. Όταν παρά τη μεσολαβήσασα οικονομική και κοινωνική καταστροφή οι κεντρικές παρατάξεις δεν εγκαταλείπουν την πεπατημένη των συνθημάτων και των εύηχων υποσχέσεων, θα ήταν παράξενο να περιμένει κανείς ότι θα εγκατέλειπαν την επιλογή προσώπων με μόνο «πολιτικό» προσόν την αναγνωρισιμότητα.

«Βλέπεις(...) παρατηρώντας οποιαδήποτε από τις ιδεολογίες που βρίσκονται σήμερα αντιμέτωπες, ότι στρατολογεί τους αγωνιστές και τις ιδέες της όχι μόνο από το δικό της απόθεμα, αλλά και από εκείνο του αντιπάλου. Βλέπεις ότι διαρκώς αλλάζει θέσεις (...) Βλέπεις, με άλλα λόγια, τις ιδέες να περνούν από τη μία πλευρά στην άλλη και πάλι να επιστρέφουν κι έτσι τις βρίσκεις πότε στη μία και πότε στην άλλη γραμμή μάχης. Με δύο λόγια δεν μπορούμε να οργανώσουμε ούτε ένα σοβαρό σχέδιο επικοινωνίας, ούτε μία διαχωριστική γραμμή, ούτε ο,τιδήποτε άλλο και το όλο πράγμα, με όλο το σεβασμό, είναι -κάτι που σχεδόν αδυνατώ να πιστέψω- αυτό που κάθε στρατιωτικός διοικητής θα αποκαλούσε ένας σωρός σκατά !»

Robert Musil, Ο άνθρωπος χωρίς ιδιότητες.*

Σύμφωνα με αμερικανικό σαρκασμό, εκλογές είναι η τακτική διαδικασία μέσω της οποίας σημαντικά κεφάλαια μετατοπίζονται από τις τσέπες των φορολογουμένων σε εκείνες των ιδιοκτητών ραδιοτηλεοπτικών μέσων ενημέρωσης. Το ευφυολόγημα απέβλεπε να υπογραμμίσει τη διόγκωση των τηλεοπτικών (κυρίως) πολιτικών διαφημίσεων στις προεκλογικές εκστρατείες των ΗΠΑ. Εκεί τα σποτ, είτε υπέρ του διαφημιζόμενου υποψηφίου είτε αποκλειστικά εναντίον των αντιπάλων του, είχαν (και έχουν) τόση απήχηση, ώστε σε πολλές περιπτώσεις η εκλογική νίκη αποδεικνυόταν ευθέως ανάλογη της διαφημιστικής δαπάνης: επικρατούσε όποιος «επένδυε» περισσότερα από τους πολεμίους του. [Παραλείπω ως αυτονόητο το ότι αυτήν την επένδυση ο νικητής φροντίζει να την αποσβέσει κατά τη θητεία του.]

«Τίποτε δεν μπορεί να οικοδομηθεί χωρίς ενθουσιασμό.  Ο αληθινός στόχος της πολιτικής δεν είναι να διαχειρισθεί το κοινό καλό κατά τον λιγότερο κακό τρόπο, να πραγματοποιήσει – ή έστω να μην εμποδίσει- κάποια βήματα προόδου, να εκφράσει την αναπόφευκτη εξέλιξη σε νόμους και διατάγματα.

Περί Ελλάδας, λαθρομεταναστών και υποδοχής τους στη χώρα μας, έχει πει προσφάτως αρκετά και διαφωτιστικά το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (υποθέσεις C-411/10 και C-493/10). Αντιγράφω από το σχετικό δελτίο τύπου της 21.12.2011:

Προ αμνημονεύτων ετών, όταν το χρηματιστήριο πήγαινε σφαίρα, στην εφημερίδα, όπου εργαζόμουν, μου είχαν «περάσει» αργά το βράδυ, ελλείψει άλλου διαθέσιμου συντάκτη βάρδιας, τηλεφώνημα αναγνώστη. Μου ζήτησε να πάρω τις οικονομικές σελίδες του φύλλου μας εκείνης της ημέρας και να διαβάσω συγκεκριμένο αφιέρωμα. Ολοσέλιδο, αφορούσε τις προοπτικές της εταιρείας «Καρδασιλάρης». Ο αναγνώστης περίμενε υπομονετικά στη γραμμή να τελειώσω την ανάγνωση. «Προσέξατε κάτι;», με ρώτησε. Δεν ήταν δύσκολο, αλλά είχα κάνει το βλάκα. Ακολούθησε -ευγενής- καταιγισμός σχολίων για τη δημοσιογραφική ανεπάρκειά μας. Σε ολόκληρη σελίδα, μέσα σε διάφορα θριαμβικά σχόλια και προβλέψεις, το ρεπορτάζ δεν έγραφε καθόλου με τι σκ... ασχολούνταν η συγκεκριμένη εταιρεία. Έβγαζε εφημερίδες, σαπούνια, προφυλακτικά - ή μήπως ξηρούς καρπούς;

Premium Penna Reporter Mamamia CityWoman