• ΓΔ: 00
  • FTSE/ΧΑ LARGE CAP0
  • FTSE ΧΑ MID CAP0
  • Τζίρος0
  • €/$ 0 €/£ 0
    BTC 0 ETH 0 XRP 0
0
0
  • Nasdaq00%
  • S&P 50000%
  • CAC 4000%
  • DAX00%
  • FTSE 10000%
  • Nikkei 22500%
Δημήτρης Καστριώτης

Δημήτρης Καστριώτης



Την οριστική απόφαση να μην ψηφίσω Λαφαζάνη την πήρα όταν έμαθα ότι είχε συγκέντρωση σε ώρα που έπαιζε η Εθνική μπάσκετ  (το ότι χάσαμε κι από πάνω επιβεβαίωσε ότι η ΛΑΕ είναι και κατσικοπόδαρη).

Πριν από λίγο καιρό διάβασα σε αθηναϊκή εφημερίδα ρεπορτάζ για τον Λε Κορμπυζιέ. Το κείμενο ήταν πολύ καλό, αλλά οι συντάκτες των κειμένων στις εφημερίδες δεν είναι –παρά σπάνια- εκείνοι που επιλέγουν τους τίτλους τους. Καθώς, λοιπόν, το ρεπορτάζ αναφερόταν στις σχέσεις του κορυφαίου δημιουργού με την ακροδεξιά, ο συντάκτης ύλης (όπως τους λέμε) δεν απέφυγε τον πειρασμό. Και επέλεξε: «Ιδιοφυΐα ή φασίστας;».

Τα γεγονότα του Σαββατοκύριακου απέδειξαν – από πλευράς αξιώσεων αλλά και ύφους των εταίρων / δανειστών μας- πόσο μεγάλη ζημία προκάλεσε στη χώρα το δημοψήφισμα, από τον τρόπο που προκηρύχτηκε (και τις αναμενόμενες αντιδράσεις των ξένων) μέχρι το παράλογο του ερωτήματος που δίχασε τον κόσμο άνευ λόγου. Η θεαματική στροφή του πρωθυπουργού δεν αίρει τις ευθύνες του για τη βλάβη (που άλλωστε τις παραδέχτηκε), όπως δεν τις αίρει ούτε για την ανοχή στην πεντάμηνη παραληρηματική παρουσία Βαρουφάκη και στα τραύματα που κατάφερε στην Ελλάδα.

Και δεν δεχόμαστε «μαθήματα» με λάσπη και απειλές.

Ας μην κρυβόμαστε. Στην πολιτική, όπως και στη ζωή εν γένει, τα πράγματα κρίνονται εκ του αποτελέσματος.

Η (μεγάλη) κόρη ενός από τους καλύτερους μου φίλους (δεν λέω του καλύτερου μήπως παρεξηγηθεί κανένας άλλος που τυχόν έχω), η οποία ασχολείται με τον στίβο, ασχολήθηκε παρεμπιπτόντως και με τις πανελλαδικές όπου σκόραρε 18.930. Ούτε στο δέκαθλο ο Τόμσον!

Επειδή η αγωνία για τη συμφωνία ή τη ρήξη, την τύχη των τραπεζών και τον κίνδυνο επιβολής περιορισμών στην κίνηση κεφαλαίων δεν πρέπει να αποσπά εντελώς την προσοχή μας από άλλα μεγάλα ζητήματα, υπενθυμίζω ότι η επιτροπή της Προέδρου (μία είναι η πρόεδρος,  όπως θα λέγαμε στη μπάλα) έχει αποφανθεί επιστημονικά ότι το χρέος είναι επαχθές, επονείδιστο και άλλα του είδους, ώστε είναι διαγραπτέο χωρίς πολλές κουβέντες. Το γεγονός ότι η επιστημονική αυτή διαπίστωση δεν λύνει κανένα πρακτικό θέμα (διότι και το απεχθές χρέος αν δεν πληρώσουμε, πάλι χρεοκοπούμε, πάλι δεν μας δανείζουν κ.ο.κ.) δεν πρέπει να μας ωθεί να υποτιμούμε τη σημασία της. [Ούτε να διερωτώμαστε γιατί ήταν απεχθές το χρέος από το 2010 και μετά και όχι το προηγούμενο – πολύ περισσότερο που τέτοιες ερωτήσεις θίγουν τα πεπραγμένα των κυβερνήσεων Καραμανλή του νεότερου, ο οποίος παραμένει –άτοκο- πολιτικό κεφάλαιο για τον τόπο.]

«Ας αναλογιστούμε μία ριζοσπαστική εξισωτική πολιτική η οποία συγκεντρώνει όλους τους πόρους μιας κοινωνίας μία φορά το χρόνο και τους αναδιανέμει εξίσου στον καθένα, έτσι ώστε να ακυρώνει όλες τις συναλλαγές της προηγούμενης χρονιάς και να αφήνει τους ανθρώπους ελεύθερους να ξεκινήσουν από την αρχή επί ίσοις όροις. Θα ήταν σαν να μαζεύαμε όλα τα χρήματα και τις ιδιοκτησίες στο επιτραπέζιο παιχνίδι Μονόπολη ανά τέταρτο της ώρας και να ξεκινούσαμε από την αρχή, πράγμα που φυσικά θα κατέστρεφε το παιχνίδι, γιατί τότε καμία επιλογή δεν θα είχε καμία συνέπεια για κανέναν. (…) Σε έναν τέτοιο κόσμο  (…) δεν θα μπορούσα να αναλάβω την οικονομική ευθύνη των προσωπικών μου επιλογών.»

Για τη διακοπή λειτουργίας της ΕΡΤ εξέφρασα τη γνώμη μου τότε. Τότε που έπεσε το μαύρο. Όχι με ετοιμότητα πέντε λεπτών. Έπινα με κάτι φίλους, την επομένη είχα δουλειά, το ανέβαλα μια-δυο μέρες. Χωρίς καμία συγγνώμη για εκείνη την καθυστέρηση (μισθό δεν προσδοκώ, άλλωστε, ώστε να κληθώ σε απολογία ενώπιον της Ζωής), σημειώνω πάντως ότι η πράξη νομοθετικού περιεχομένου ήταν κατάδηλα αντισυνταγματική – και ταυτόχρονα μια εκδήλωση ευτελούς μαγκιάς (αδιάφορο αν προεχόντως «μεσσηνιακού» ή λαζαριδικού ύφους), μέγα επίτευγμα της οποίας ήταν να προκαλέσει εσωτερική κρίση στη ΔΗΜΑΡ και να την εξαναγκάσει να αποχωρήσει από την κυβέρνηση, όπου συνεισέφερε ως εξισορροπητικός πόλος. Και αυτό χωρίς δημοσιονομικό όφελος (το είχε παραδεχθεί και ο Στουρνάρας με τα στενά κοστούμια) – και με νομικά ζητήματα που ενδέχεται να σωρεύσουν βάρη αποζημιώσεων. Και ακόμη, η μεγάλη εκείνη κίνηση Σαμαρά ήταν, από μία πλευρά, η απαρχή της κατανόησης των δανειστών πως ούτε αυτός εννοούσε τις περικοπές που εξήγγελλε – καθώς η μείωση δημόσιου προσωπικού ήταν αβέβαιη (αν όχι εντελώς «μούφα») ενόψει της αναμονής πρόσληψης νέων (κυρίως παλαιών) εργαζόμενων στη νέα δημόσια ραδιοτηλεόραση.

Αρχική μου πρόθεση ήταν να τιτλοφορήσω το σχόλιο που θα συνόδευε αυτήν τη φωτογραφία «μικρά διατριβή περί ατυχίας». Αιτία η άποψη παλαιού μου γνωστού (απολύτως ορθογράφου) ότι οι ανορθόγραφοι είναι σε μεγάλο βαθμό άτυχοι: θα μπορούσαν π.χ. να πετύχουν το «ε» ή το «αι» κατά 50%, αλλά το κάνουν πάντα λάθος. Bad luck.

Ο υφυπουργός αθλητισμού Σταύρος Κοντονής μετέβη, όπως διάβασα, στη Μαδρίτη για να παρακολουθήσει τον ευρωπαϊκό τελικό του μπάσκετ. Ελπίζει κανείς ότι, εκτός από τη θαυμαστή μαχητικότητα του Ολυμπιακού (παρά το στενόχωρο τελικό αποτέλεσμα), διαπίστωσε από κοντά και κάτι ακόμη: ότι εκατομμύρια άνθρωποι θεωρούν τις διοργανώσεις του είδους μεγάλες γιορτές και εντυπωσιακές εκδηλώσεις αθλητικής προσπάθειας καθώς και ότι οι ευρωπαϊκές -μάχες και- δάφνες του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού (παλαιότερα –και ελπίζει κανείς και στο μέλλον- και άλλων ομάδων της χώρας) προσθέτουν στους Έλληνες αθλητές και φιλάθλους μια αναντικατάστατη διάσταση ενδιαφέροντος, συγκίνησης και απόλαυσης που δεν μπορούν να προσφέρουν οι εσωτερικές κοκορομαχίες ακόμη και αν παύσουν να λειτουργούν ως θερμοκήπια του χουλιγκανισμού.

Όπως διαβάσατε ή ακούσατε, ο Γ.Πανούσης προέβλεψε ότι ο παιδοκτόνος, αν δεν αυτοκτονήσει, θα δολοφονηθεί εντός φυλακής.

Σε αντίθεση με τις απόψεις του ΣΥΡΙΖΑ περί μεθοδευμένης δημοσιογραφικής επίθεσης, της οποίας είναι δήθεν στόχος, έχω την εντύπωση ότι η κυβέρνηση έχει μάλλον «απαλή» αντιμετώπιση από τον Τύπο – ακόμη και όταν εξεμεί κατηγορίες περί «προδοσίας» εναντίον παντός διαφωνούντος με τα (μη) πεπραγμένα της. Σύνηθες φαινόμενο αυτό σε νέα κυβερνητικά σχήματα (θυμηθείτε την ευνοϊκή στάση έναντι της κυβέρνησης του Γ.Α.Παπανδρέου αλλά και τα περί «ιδεολογικής ηγεμονίας» K. Καραμανλή Jr.), αλλά μάλλον μη προσήκον όποτε καλείται κανείς να σχολιάσει το παρόν χάος (ή δόλο; – γιατί το ερώτημα Σημίτη μήπως η κυβέρνηση επιζητεί τη ρήξη με την Ε.Ε. απασχολεί όλο και περισσότερους). Καθώς, λοιπόν, πιστεύω ότι η στάση μας οφείλει να είναι πολύ επιθετικότερη επειδή αυτό επιτάσσει η ειλικρίνεια, θα αρχίσω από έναν προσωπικό φίλο και παλιό συνάδελφο. Από τον αναπληρωτή υπουργό Πολιτισμού Ξυδάκη και την ενέργειά του να αποπέμψει τον καλλιτεχνικό διευθυντή του Εθνικού Χατζάκη.

Premium Penna Reporter Mamamia CityWoman