• ΓΔ: 00
  • FTSE/ΧΑ LARGE CAP0
  • FTSE ΧΑ MID CAP0
  • Τζίρος0
  • €/$ 0 €/£ 0
    BTC 0 ETH 0 XRP 0
0
0
  • Nasdaq00%
  • S&P 50000%
  • CAC 4000%
  • DAX00%
  • FTSE 10000%
  • Nikkei 22500%
Δημήτρης Καστριώτης

Δημήτρης Καστριώτης



«Ο πόλεμος για τον αυστριακό στρατό άρχισε με στρατοδικεία. Μέρες έμεναν κρεμασμένα τα κουφάρια των σκοτωμένων, των υποτιθέμενων και των πραγματικών προδοτών, στα καμπαναριά και στα δέντρα, μπροστά στις εκκλησίες, για τα βλέπουν οι ζωντανοί και να φοβούνται. Μόνο που οι ζωντανοί το είχαν βάλει στα πόδια.»
Γιόζεφ Ροτ, Εμβατήριο Ραντέτσκυ (μτφ. Μαρία Αγγελίδου, Άγρα).

Εν Καλιφορνία των ΗΠΑ –και ειδικότερα στο Στόκτον- συνέβη, καθ΄ α ανέγνωσα στα «καθημερινά» του (ιστότοπου του) δικτύου ABC το εξής δραματικό περιστατικό. Τρεις φίλες, εύσωμες υποθέτει κανείς (από τα επόμενα), συνέφαγαν σε τοπικό εστιατόριο. Μετά τη βρώση ήρθε, ως είθισται, ο λογαριασμός και εκεί, πάνω στην απόδειξη της ταμειακής, η μία διαπίστωσε με αγανάκτηση ότι «μπουφετζής» ή «τσεκαδόρος» τις του καταστήματος, προκειμένου να θυμάται ευκολότερα ποιο τραπέζι ήταν ποιο, είχε γράψει στο δικό τους τον κωδικό «χοντρά κορίτσια».

Θα μου επιτρέψετε να πορισθώ ένα περί την οικονομία παράδειγμα από τον συμπαθή κλάδο των ιδιοκτητών μπαρ. Όχι επειδή ευκαιρίας διδομένης επισκέπτομαι τα establishments του είδους, αλλά επειδή ο χώρος είναι οικείος σε πολλούς.

Αρμόζει και η συνέχεια: «Τι γίνανε, μολόγα τα, χορτάρι για τα' αλόγατα».

Υιοθετώ ως τίτλο την προκλητική αυτή φράση, που δεν είναι δικής μου έμπνευσης, επειδή ενέχει ..αλήθεια. Και όχι μόνο αυτό: επειδή θέτει ερωτήματα ως προς τις πρόσφατες νομικές (αυτήν την ιδιότητα διεκδικούν, πάντως) κρίσεις περί αντισυνταγματικότητας των μισθολογικών περικοπών από τις ολομέλειες του Αρείου Πάγου και του Ελεγκτικού Συνεδρίου καθώς και από τις συνδικαλιστικές ενώσεις δικαστικών λειτουργών.

Δεν γνωρίζω κατά πόσον οι αντιρρήσεις της ΔΗΜΑΡ και του κ. Κουβέλη στα εργασιακά είναι όντως προσχηματικές, όπως πυκνά εγράφη και ελέχθη. Αυτό που γνωρίζω είναι ότι, αν οι επικριτές του εννοούν πως ο κ. Κουβέλης συνυπολογίζει στις αποφάσεις του το πολιτικό μέλλον του κόμματός του, υπαινίσσονται το αυτονόητο. Το ίδιο ακριβώς κάνει ο κ. Σαμαράς, ο κ. Τσίπρας και γενικώς όλοι – μόνο που αυτό το δεδομένο  δεν αρκεί για να χαρακτηρισθεί προσχηματική η εκάστοτε στάση τους ή η εκάστοτε μεταστροφή τους (κι από τέτοιες, δόξα τω θεώ...).

Με την «εισαγγελική» δημοσιογραφία δεν τα πάω ιδιαιτέρως καλά (ούτε με τους κανονικούς εισαγγελείς, άλλωστε, εξαιρουμένης μιας παλιάς μου συμφοιτήτριας που κοσμεί το σώμα από πάσα άποψη). Έχω, όμως, δυστυχώς ή ευτυχώς, φίλους που αναγιγνώσκουν όλα τα hot και τα κουρδιστά και με ενημερώνουν για τα ανάλεκτά τους με ηλεκτρονικά μηνύματα, που δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμη ο τρόπος να συνοδεύονται από εμετοσακούλα. Χάρη σε τέτοιον φίλο, έμαθα ότι ΣΤΗ λίστα (η λίστα είναι πάντοτε μία: η εκάστοτε) περιλαμβανόταν μία φίλη.

Δεν θα αναφερόμουν στη βραχεία απουσία μου από τον Ρεπόρτερ (που ευλόγως πιστεύω ότι ευλόγως πέρασε απαρατήρητη),  αν δεν ήταν (και η απουσία και η αναφορά) για καλό σκοπό και σχετική με την κρίση που ζούμε. Εργάσθηκα, μην τα πολυλογώ, σε μια απόσταξη. Δεν ξέρω αν ήταν νόμιμη ή όχι. Όπως οι οικοδόμοι που κατηγορήθηκαν κατά καιρούς ότι συμμετείχαν σε ανέγερση αυθαιρέτων κτισμάτων (πόσο λαθεμένη λέξη: καθόλου αυθαίρετα δεν είναι, οικιστικές ανάγκες και επιθυμίες καλύπτουν τα οικοδομήματα είτε είναι παράνομα, είτε νόμιμα - και εμένα κανένας νόμος δεν μου έχτισε σπίτι), έτσι κι εγώ δεν ρώτησα περί την νομιμότητα - αρκέστηκα στο καβαφικό ερώτημα για την ποιότητα του παραχθέντος τσίπουρου (και ήταν καλή).

Οι απεργιακές κινητοποιήσεις των δικαστών ενδέχεται να αφήσουν μία τουλάχιστον θετική κληρονομία. Αν οι δικαστικοί λειτουργοί θεωρούν ότι οι περικοπές των αποδοχών τους είναι τόσο έντονα αντισυνταγματικές (κατά τη δική τους ερμηνεία), ώστε να προχωρούν σε αντιδράσεις που παραβιάζουν το ρητό γράμμα του Συντάγματος, ελπίζει κανείς ότι αύριο, δικάζοντας, θα δείξουν μεγαλύτερη τόλμη στον χαρακτηρισμό ως αντισυνταγματικών και όσων μέτρων αφορούν «απλούς» πολίτες – διαδίκους. Όχι ότι μέχρι σήμερα η ελληνική δικαιοσύνη δεν είχε καλές στιγμές στην προάσπιση των πολιτών έναντι του κράτους: απλώς η συνήθης γραμμή ήταν η αντίθετη, ακόμη και σε περιπτώσεις που οι κρατικές (νομοθετικές) επιλογές καταρράκωναν τις συνταγματικές αρχές.

Πάνε σχεδόν δύο χρόνια, κάτι μήνες ήταν μετά το πρώτο μνημόνιο, που είχαμε καθίσει για ένα ούζο με δύο φίλους, οι οποίοι μετά από πολυκύμαντη επαγγελματική πορεία εργάζονταν πια αμφότεροι στο δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα.

Ο τηλεοπτικός σταθμός 902, του οποίου το Π.Γ. της Κ.Ε. του ΚΚΕ (νοσταλγία προκαλούν αυτές οι διατυπώσεις, θυμίζουν ΕΣΣΔ, Γκρομίκο, Ακρομέγιεφ κ.ο.κ.) ανακοίνωσε (και αποφάσισε) τη ληξιαρχική πράξη θανάτου λόγω του μεγάλου κόστους μετάβασης στην ψηφιακή εποχή, ήταν βέβαια κομματική επιχείρηση με προπαγανδιστικό στόχο – ήταν όμως και επιχείρηση εμπορική, με την έννοια ότι αποσκοπούσε να καλύπτει το κόστος της από διαφημίσεις και όχι από χρηματοδότηση του κόμματος ή εισφορές φίλων.

Λίαν επιτυχημένος διαχειριστής κεφαλαίων στις ΗΠΑ είχε πει προ ετών ότι συνήθιζε να διαβάζει τις τιμές των χρεογράφων με μία μέρα καθυστέρηση. Τον βοηθούσε, έλεγε, να αποφεύγει τον πειρασμό της εστίασης στην ημερήσια διακύμανση. Όσο για τις μεσοπρόθεσμες αναλύσεις, πρόσθετε, διάβαζε πάντα και όσες είχαν γραφεί μερικά χρόνια νωρίτερα - για να θυμάται πόσο έξω έπεφταν συνήθως οι εκάστοτε «έγκυρες» προβλέψεις.

Στις παλιές καλές εποχές, όταν επιτρέπονταν οι αμοιβαίες μετεγγραφές φοιτητών, ιστορείται ότι διάφοροι αριστούχοι της επαρχίας δήλωναν πρώτη προτίμηση την Αθήνα, περνούσαν και στη συνέχεια έβρισκαν κάποιον Αθηναίο που είχε επιτύχει στην (μικρότερης βαθμολογίας) πόλη της δικής τους οικογενειακής κατοικίας και έναντι χρηματικού αντιτίμου …σκάντζαραν σχολές.

Premium Penna Reporter Mamamia CityWoman