• ΓΔ: 00
  • FTSE/ΧΑ LARGE CAP0
  • FTSE ΧΑ MID CAP0
  • Τζίρος0
  • €/$ 0 €/£ 0
    BTC 0 ETH 0 XRP 0
0
0
  • Nasdaq00%
  • S&P 50000%
  • CAC 4000%
  • DAX00%
  • FTSE 10000%
  • Nikkei 22500%
Dino Koutsolioutsos
Ντίνος Κουτσολιούτσος

Ντίνος Κουτσολιούτσος

Τις τελευταίες δεκαετίες, παράλληλα με την ασυγχώρητη καταστροφή που επέφεραν και συνεχίζουν να προωθούν τα αμερικανικά οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα στην Μέση Ανατολή, ο αραβικός κόσμος απέκτησε, ως εκ θαύματος, μία γνήσια, ανεξάρτητη, ελεύθερη δημοσιογραφική φωνή για να παρουσιάζει με εντυπωσιακή  προσέγγιση την αλήθεια στους Άραβες μουσουλμάνους λαούς και όχι μόνο. Αυτήν  την μοναδική δημόσια φωνή μουσουλμανικής ανεξαρτησίας εστιάζει να αφανίσει η απόλυτη απολυταρχία της Σαουδαραβιας, υποστηριζόμενη από τον εκκολαπτόμενο απολυταρχικό  ηγεμόνα, τον κ. Τραμπ.

Οι συνεχείς και εκθαμβωτικές ανατροπές στις εκλογικές αναμετρήσεις που διεξάγωνται τα τελευταία χρόνια σε διάφορα κράτη του Δυτικού Κόσμου, πιστοποιούν την αυξανώμενη απόγνωση μεγάλων στρωμάτων των δυτικών λαών να βρούν ένα πολιτικό σωτήρα που θα τους σώσει από τα όλο και πιο ανησυχητικά αποτελέσματα της Παγκοσμιοποίησης στο βιοτικό τους επίπεδο και στην λειτουργικότητα των δημοκρατικών θεσμών τους.

Ακόμα μία φορά, λες και υπήρχε καμία αμφιβολία, η Γερμανία επέβαλε την αισχροκερδή πολιτική της εναντίον της πιο αδύνατης χώρας του ευρώ.

Από όλα τα αναρίθμητα κουσούρια του χαρακτήρα του Τραμπ και από όλες τις αλλοπρόσαλλες πολιτικές του επιλογές, το αμερικανικό κατεστημένο αποφάσισε, δρώντας με αυτοματισμένο μακιαβελισμό, να εστιάσει την αντιπαράθεση στην ηγεσία του, πάνω στην πιο σωστή και πιο μεγαλειώδη γεωπολιτική του πρόθεση και επιλογή, (να συμφιλιώσει τις Η.Π.Α. με την Ρωσία), για να τον ευνουχίσει, δηλαδή είτε να προχωρήσει σε καθαίρεση του Τραμπ από την προεδρία, είτε όπερ και πιθανότερο, να τον αναγκάσει να εγκαταλείψει αυτό το όνειρο και να συμμορφωθεί με το πατροπαράδοτο σκηνικό του αμερικανικού νεοιμπεριαλισμού.

Όταν οι θερμοί υποστηρικτές του παγκοσμιοποιημένου Καπιταλισμού καταφέρονται με πλήρη απαξίωση εναντίον της παλαιάς και ακόμη εν ζωή κουμουνιστικής ιδεολογίας και πολιτικής, και όταν σε αέναη αντιπαράθεση μέχρι εσχάτων, τα αδυνατισμένα, έως και απαξιωμένα, κουμμουνιστικά κόμματα της Ευρώπης, π.χ., αντιστέκονται εναντίον της Παγκοσμιοποίησης, χαρακτηρίζοντας την σαν εργαλείο του διαόλου, εμείς οι πολλοί, εντυπωσιαζόμαστε παρακολουθώντας αυτόν τον θανάσιμο πόλεμο, και μας διαφεύγει το οφθαλμοφανές γεγονός ότι και οι δύο αυτές οικονομοκοινωνικές ιδεολογίες, αυτά τα δύο πολιτικά και οικονομικά καθεστώτα, ο φαινομενικά ξεπερασμένος Κουμμουνισμόςκαι η ανθούσα καπιταλιστική Παγκοσμιοποίηση πάντοτε είχαν, και ακόμα τώρα έχουν, ταυτόσημους, απόλυτα ίδιους και κοινούς στόχους για την δύστυχη Υφήλιο.

Παρόλο που στις επόμενες εκλογές θα ψήφιζα τον Κυριάκο, τουλάχιστον όπως τα βλέπω τα πράγματα την παρούσα στιγμή, προσωπικά έχω σκυλοβαρεθεί να διαβάζω και να ακούω, εδώ και πάρα πολύ καιρό, αυτό το ευχολόγιο, παντού και πανταχόθεν, για μία ανέλπιστη πτώση του σημερινού πρωθυπουργού και την εξαφάνιση του ΣΥΡΙΖΑ σαν ένα  μετέωρα που ήλθε και απήλθε από την πολιτική ιστορία της νεώτερης Ελλάδας.

Ακόμα ένας φιλόδοξος και ελπιδοφόρος Ευρωπαίος πολιτικός έρχεται στην ηγεσία μιας από τις τρείς καθολικές, λατινικές, και μεσογειακές χώρες της Ευρωζώνης, Γαλλίας, Ιταλίας και Ισπανίας, υποσχόμενος να αλλάξει και την χώρα του προς το γερμανικό μοντέλο υποτακτικής και συνεργάσιμης εργατικής τάξης, αλλά και να αλλάξει και την Γερμανία προς μια πιο συνεργάσιμη, αλληλέγγυα και βιώσιμη ηγεμονική πολιτική. Και ακόμα ένας τέτοιος πολιτικός ηγέτης, ο νεοεκλεγείς Μανωλάκης Μακρόν, μέλλει, κατά πλείστη πιθανότητα, να αποτύχει, όπως και όλοι οι προκάτοχοι του, Ολάντ, Σαρκοζί, Ρέντσι, Μόντι, Μπερλουσκόνι, Ραχόη, εάν πάει στο Βερολίνο εκλιπαρώντας.

Οι Γάλλοι ακόμα πιστεύουν και ελπίζουν στο υπάρχον ευρωπαϊκό καθεστώς, με την δεδηλωμένη ψήφο τους στον κεντρώο Μακρόν, γιατί η συντριπτική πλειοψηφία του πολιτικοοικονομικού κατεστημένου και όλα τα εμπεδωμένα ευρωπαϊκά ΜΜΕ μαρτυρούν σύσσωμα  σε μία αναλλοίωτη, καθολική και αναμάρτητη εκλησία, την Ευρωπαϊκή Ένωση με την Ευρωζώνη.

Οι δύο από τους τέσσερεις επικρατέστερους υποψηφίους για τις γαλλικές προεδρικές εκλογές, η ακροδεξιά Λε Πεν και ο ακροαριστερός Μελανσόν, λένε ΟΧΙ στην Ευρώπη όπως έχει αυτή εξελιχθεί κάτω από την οικονομική και πολιτική κυριαρχία της Γερμανίας. Είναι άξιο παρατήρησης ότι κανένας από τους δύο δεν κατονομάζει την κυρίαρχη δύναμη της Ευρωζώνης, παρόλο που αναφανδόν και οι δύο δηλώνουν αποφασισμένοι να εγκαταλείψουν την Ευρωφάκα με κάθε θυσία. Ελπίζει κανείς ότι, όπως παρατήρησε και ο Μελανσόν, δεν θα πράξουν σαν τον Τσίπρα, εάν κερδίσουν την προεδρία της χώρας, παρά θα διαπραγματευτούν σκληρά εναντίον της γερμανικής ηγεσίας, και ή θα αλλάξουν την Ευρώπη ριζικά και εκ βάθρου, είτε θα εγκαταλείψουν το υφιστάμενο γερμανοκρατούμενο καθεστώς της.

Σαν μία μεταμοντέρνα παραλλαγή της αιώνιας και τραγικής ιστορίας του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας, το αμερικανικό κατεστημένο πολεμά, μέχρι εσχάτων η στήλη πιστεύει, το πρωτοφανές ειδύλλιο ανάμεσα σε ένα νεόφυτο Αμερικανό πρόεδρο και σε ένα έμπειρο, μερικοί θα λέγανε σεσημασμένο, Ρώσο πρόεδρο. Ο έρωτας ανάμεσα στους δύο ηγέτες είναι δυνατός όσο και λίαν αναπάντεχος, αλλά και το κατεστημένο, ειδικά η “οικογένεια” του Τραμπ, είναι άλλο τόσο και πολύ περισσότερο, αναφανδόν εναντίον του ειδυλλίου. Και ο λόγος αυτής της αντιπαράθεσης, η οποία αντιγράφει πάντα τον Σαίξπηρ, είναι ότι δηλαδή το ειδύλλιο καταστρέφει την υπαρξιακή ανάγκη που έχει το αμερικανικό καταστημένο, της οικογένειας του ατυχώς γεωπολιτικά αλλά και εμπορικά ερωτευμένου Ντόναλντ, στην αιώνια δαιμονοποίηση της αντίπαλης οικογένειας, δηλαδή του ρωσσικού κράτους. Και το μέλλον αυτού του γεωπολιτικού ειδυλλίου δεν διαγράφεται πολύ πιο ελπιδοφόρο από το τέλος της πασίγνωστης σαιηκσπηρικής τραγωδίας.

Ανάμεσα στο ευρώ και στην συνεχιζόμενη απειλή του Grexit, υπάρχει ίσως μία μεσαία θέση, ένας συμβιβασμός ανάμεσα στα δύο άκρα.  Ένα νέο ελληνικό νόμισμα, παράλληλο στο ευρώ, εντός της Ευρωζώνης, και απόλυτα ηλεκτρονικό. Η Ευρωδραχμή!

Οι προεκλογικές εκστρατείες στην Ολλανδία και τα πρόσφατα αποτελέσματα των εκλογών στην χώρα, μας προσφέρουν μία ενδιαφέρουσα και αξιόπιστη διαφοροποίηση και αντιπαράθεση δύο γεωπολιτικών εννοιών που συχνά αλληλομπερδεύονται μεταξύ τους και λίαν εσφαλμένως αντικαθιστά η μία έννοια την άλλη, συχνά πυκνά, είτε λόγω αγνοίας, είτε λόγω εσκεμμένης προσπάθειας προς χειραγώγηση της κοινής γνώμης.

Στις αρχές του 21ου αιώνα, ο απερίγραπτος Μπους ο νεώτερος, φωτογενής υιός απόλυτα εμπεδωμένου πολιτικού πατρικίου πατέρα, εξήγγειλε την πολύνεκρη στρατιωτική εισβολή και κατοχή του Ιράκ με το μεγαλεπήβολο και εξίσου υποτιθέμενο όσο και ευγενέστατο στόχο να εισάγει και να εμπεδώσει στην “καθυστερημένη” κοινωνία του Ιράκ την ….Δημοκρατία, (με κεφαλαίο Δέλτα).Δύο οκτάχρονες αμερικανικές προεδρίες αργότερα, βρισκόμαστε στο σωτήριο έτος 2017, και παρατηρούμε έκπληκτοι μία καταζαλισμένη, άκρως αγανακτισμένη, και απόλυτα διχασμένη κοινωνία των πρώην εισβολέων, των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, να ψάχνει απεγνωσμένα να διασώσει ίχνη δημοκρατικών θεσμών μέσα στην ίδια της την επικράτεια, και μόλις στο πρώτο μήνα θητείας του περίλαμπρου νέου προέδρου της, του κ. Ντόναλντ Τραμπ. Οποία Θεία Δίκη! Κάτι στο Σύμπαν πρέπει να δουλεύει σωστά….

Premium Penna Reporter Mamamia CityWoman