• ΓΔ: 00
  • FTSE/ΧΑ LARGE CAP0
  • FTSE ΧΑ MID CAP0
  • Τζίρος0
  • €/$ 0 €/£ 0
    BTC 0 ETH 0 XRP 0
0
0
  • Nasdaq00%
  • S&P 50000%
  • CAC 4000%
  • DAX00%
  • FTSE 10000%
  • Nikkei 22500%
Γρηγόρης Νικολόπουλος

Γρηγόρης Νικολόπουλος

Η κυβέρνηση δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τα μεγάλα προβλήματα της οικονομίας. Είναι προφανές ότι ο φαύλος κύκλος των σκανδάλων, της ακυβερνησίας και της μικροπολιτικής δεν θα επιτρέψει τη λήψη κανενός σοβαρού μέτρου για την αντιμετώπιση της κρίσης. Υπό αυτές τις συνθήκες η επιλογή είναι μία: εμείς οι υπόλοιποι να βρούμε τη λύση. Πώς θα γίνει αυτό; Ηδη έχει ξεκινήσει. Ο πρόεδρος της Τράπεζας Πειραιώς κ. Μιχάλης Σάλλας δημοσιοποίησε ένα πακέτο μέτρων που θεωρεί ότι θα λύσουν το πρόβλημα της ρευστότητας της αγοράς αλλά και του Δημοσίου και θα επαναφέρουν την οικονομία σε τροχιά ανάπτυξης.
Τα μέτρα που πήραν οι κυβερνήσεις και οι κεντρικές τράπεζες για να διασώσουν το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα και μέσω της επιβίωσής του να αποτρέψουν την ύφεση, προς το παρόν μάλλον επιπτώσεις είχαν. Ενώ ανακουφίζουν τα χρηματιστήρια, δεν διασώζουν την πραγματική οικονομία, δεν αποτρέπουν το κλείσιμο των επιχειρήσεων και τις απολύσεις και προκαλούν πληθωρισμό στις τιμές πρώτων υλών και τροφίμων.
O προσανατολισμός της ελληνικής οικονομίας προς το εξωτερικό είναι το μεγάλο στοίχημα της επόμενης κυβέρνησης όσον αφορά τα οικονομικά. Η οικονομική πολιτική θα πρέπει να είναι εξωστρεφής και εντελώς διαφορετική από την καταστροφική πολιτική της κυβέρνησης Καραμανλή αλλά και από την - απαραίτητη τότε για την ένταξη στην ΟΝΕ, αλλά ακατάλληλη σήμερα- σταθεροποιητική των κυβερνήσεων Σημίτη.
Λόγω ανικανότητας η κυβέρνηση καταφεύγει διαρκώς στην εύκολη λύση, που κάθε άλλο παρά λύση είναι. Και μέσα στην απελπισία μας εμείς έχουμε αρχίσει να βλέπουμε λογική την εύκολη λύση χωρίς να σκεφθούμε τι ακριβώς υποστηρίζουμε. Ας δούμε μερικά παραδείγματα- όχι μόνο από την οικονομία. Και ας ξεκινήσουμε από την κατάργηση του ασύλου και τη μετακίνηση του Πολυτεχνείου- δηλαδή, της Αρχιτεκτονικής Σχολής, που είναι η μόνη που έχει παραμείνει στο κτίριο του Πολυτεχνείου- «κάπου αλλού».
Oχι, όχι, κύριε Στυλιανίδη. Δεν εννοούσαμε αυτό όταν λέγαμε ότι η κυβέρνηση πρέπει να γίνει πιο εξωστρεφής. Δεν εννοούσαμε ταξιδάκια πρώτη θέση, σουίτες στο Four Seasons, λουκούλλεια γεύματα και πολυτελή weekends στο Παρίσι. Δεν εννοούσαμε ότι πρέπει εμείς να ξοδεύουμε χρήματα στο εξωτερικό. Εννοούσαμε ότι οι ξένοι πρέπει να ξοδεύουν περισσότερα χρήματα στην Ελλάδα. Μάλλον δεν γίναμε σαφείς. Ας εξηγηθούμε, λοιπόν:
Υπάρχουν ενδείξεις ότι, επιτέλους, το 2009 τελειώνει η δεκαετία του '80. Σε διεθνές επίπεδο φυσικά. Στην Ελλάδα ελπίζουμε να τελειώσει η εποχή της Μεταπολίτευσης.
Η Σύνοδος των ηγετών των είκοσι πιο αναπτυγμένων χωρών του κόσμου έληξε με επιτυχία. Τουλάχιστον έτσι λένε οι συμμετέχοντες ηγέτες και έτσι εκτιμούν και τα χρηματιστήρια τα οποία εξεδήλωσαν την ικανοποίησή τους με ισχυρή άνοδο. Ποια είναι όμως η επιτυχία της συνόδου του G20; Αποφάσισαν να διαθέσουν 1,1 τρισ. δολάρια για τη στήριξη των οικονομιών. Ελάχιστα από αυτά (6 δισ. δολάρια μόνο) θα κατευθυνθούν στις πιο αδύναμες οικονομίες.
Είναι διατηρήσιμη η άνοδος των τιμών στο Χρηματιστήριο; Αυτό είναι το ερώτημα όλων όσοι επένδυσαν, αλλά και αυτών που δεν επένδυσαν και φοβούνται ότι έχασαν το τρένο της ανόδου. Ξεκινάμε λοιπόν με την παραδοχή ότι ουδείς γνωρίζει τι θα γίνει στα χρηματιστήρια, οπότε καμία ανάλυση δεν έχει αξία, ούτε αυτή που θα διαβάσετε στη συνέχεια. Για να μην κουράζεστε να διαβάσετε παρακάτω, διαβάστε το συμπέρασμα: Το χρηματιστήριο ή θα ανεβεί ή θα πέσει. Ακίνητο δεν πρόκειται να μείνει.
Η κυβέρνηση μελετά και άλλα μέτρα για να περιορίσει το έλλειμμα. Τα μέτρα που εξετάζει αφορούν την αύξηση όλων των φορολογικών συντελεστών και αυξήσεις στους ειδικούς φόρους κατανάλωσης. Οι σκέψεις αυτές έρχονται να ανατρέψουν την πολιτική της τελευταίας πενταετίας, η βάση της οποίας ήταν η μείωση των φορολογικών συντελεστών των επιχειρήσεων και των υψηλών εισοδημάτων.
Στην Ελλάδα, όπως αποδεικνύεται πλέον ξεκάθαρα, υπάρχει μόνο ένα οικονομικό μέτρο: η αύξηση των φόρων. Ανεξάρτητα από το ποιο είναι το πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπιστεί, η κυβέρνηση παίρνει πάντα το ίδιο μέτρο. Επιβάλλει νέους φόρους για να μαζέψει λεφτά. Και καθώς όλοι οι διεθνείς οργανισμοί λένε διαρκώς και σε όλες τις γλώσσες του κόσμου ότι για να ξεπεραστεί η κρίση πρέπει να αυξηθεί η κατανάλωση, άρα πρέπει να αυξηθεί το εισόδημα που διαθέτουν οι καταναλωτές, η ελληνική κυβέρνηση κινείται στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση και αυξάνει τους φόρους ενώ ταυτόχρονα παγώνει τους μισθούς. Ετσι αντί να αυξήσει το εισόδημα των καταναλωτών ώστε να καταναλώσουν περισσότερο, το περιορίζει. Και το κρίσιμο ερώτημα είναι: Πρόκειται περί τρελών; Ασφαλώς όχι.
Η απόφαση του Γιώργου Παπανδρέου να προσεγγίσει ξανά τον πρώην πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη μόνο θετικά μπορεί να σχολιαστεί. Και όσοι την κρίνουν αρνητικά μόνο μικροκομματικά και προσωπικά κίνητρα έχουν. Ο πρώην πρωθυπουργός προσέφερε πάρα πολλά στον τόπο και αυτό μπορεί εύκολα κανείς να το διαπιστώσει αν αναλογιστεί πώς ήταν η χώρα στο τέλος του 2004 όταν ανέλαβε την κυβέρνηση ο κ. Καραμανλής και πώς είναι τώρα. Αν το ΠαΣοΚ επανέλθει στην εξουσία δεν θα έχει περιθώρια. Δεν θα έχει περιθώρια λάθους, δεν θα έχει περιθώρια χρόνου, δεν θα έχει περιθώρια πειραματισμών. Η κατάσταση είναι απελπιστική τόσο στην οικονομία όσο και στη δημόσια διοίκηση. Δεν λειτουργεί τίποτε σε κανέναν τομέα και αυτό συνέβη διότι ο Καραμανλής επέλεξε να χρησιμοποιήσει- και συνεχίζει να χρησιμοποιεί- ανίκανους, με κομματικά ή φιλικά κριτήρια. Δυστυχώς είχε κακές παρέες και έτσι οι φίλοι και οι κουμπάροι του ανέλαβαν τη διοίκηση της χώρας και τη διέλυσαν. Ο κ. Παπανδρέου, εφόσον γίνει πρωθυπουργός, δεν πρέπει να κάνει το ίδιο λάθος. Πρέπει να χρησιμοποιήσει ό,τι καλύτερο διαθέτει ο πολιτικός του χώρος και ακόμη καλύτερα θα είναι να χρησιμοποιήσει όσους θεωρεί καλούς και από άλλα κόμματα της Αριστεράς, ακόμη και από τον χώρο της Δεξιάς. Διότι αυτό επιβάλλουν η κρισιμότητα της κατάστασης αλλά και η λογική της εποχής μας.
Η μετοχή της Citigroup κατρακύλησε την Παρασκευή σε τιμή χαμηλότερη από το 1 δολάριο. Το υψηλότερο σημείο της τους τελευταίους δώδεκα μήνες ήταν 27 δολάρια, ενώ το ιστορικό υψηλό ήταν 56 δολάρια το 2001. Οι μέτοχοι της τράπεζας έχουν προφανώς καταστραφεί, ενώ το αμερικανικό Δημόσιο έχει αποκτήσει το 36% των μετοχών της, καθώς την ενισχύει με κεφάλαια. Αυτό που φοβούνται οι μέτοχοι και πουλάνε τις μετοχές τους είναι ότι η τράπεζα θα χρειαστεί ακόμη περισσότερα κεφάλαια για να καλύψει τις διογκούμενες ζημιές της, και κατά συνέπεια το αμερικανικό Δημόσιο θα αποκτήσει ακόμη μεγαλύτερο ποσοστό εις βάρος των ιδιωτών μετόχων.
Η οικονομική ευημερία της Δύσης στηρίχθηκε τις τελευταίες δεκαετίες στις τράπεζες και στα χρηματιστήρια. Οι μεγαλομέτοχοι των τραπεζικών ιδρυμάτων, αλλά και οι μικρότεροι μέτοχοι και φυσικά τα διευθυντικά τους στελέχη απεκόμισαν τεράστιο πλούτο απο τους μετοχές τους. Η εικόνα έχει αλλάξει ριζικά τους τελευταίους μήνες και αλλάζει διαρκώς προς το χειρότερο. Ας δούμε το παράδειγμα της citibank της μεγαλύτερης τράπεζας των ΗΠΑ.
Premium Penna Reporter Mamamia CityWoman