• ΓΔ: 00
  • FTSE/ΧΑ LARGE CAP0
  • FTSE ΧΑ MID CAP0
  • Τζίρος0
  • €/$ 0 €/£ 0
    BTC 0 ETH 0 XRP 0
Image on Reporter.gr
0
0
  • Nasdaq00%
  • S&P 50000%
  • CAC 4000%
  • DAX00%
  • FTSE 10000%
  • Nikkei 22500%
Γρηγόρης Νικολόπουλος

Γρηγόρης Νικολόπουλος

[email protected]

Πολλοί αναρωτιούνται αν υπάρχει διαδικασία να μας πετάξουν οι ευρωπαίοι εταίροι έξω από την ΟΝΕ, όπως έγραφε πριν από κάποιες εβδομάδες το περιοδικό «Εconomist».Η απάντηση είναι ότι διαδικασία δεν υπάρχει, άρα δεν μπορούν να μας διώξουν. Η πραγματικότητα όμως είναι ότι ουσιαστικά είμαστε ήδη εκτός ΟΝΕ. Επισήμως το νόμισμά μας είναι το ευρώ. Στην πράξη όμως δεν έχουμε αρκετά ευρώ για να συντηρήσουμε το επίπεδο ζωής μας. Και επειδή δεν έχουμε, δανειζόμαστε. Και επειδή οι δανειστές μας ανησυχούν, μας δανείζουν με πολύ υψηλότερο επιτόκιο από αυτό με το οποίο δανείζονται οι άλλοι Ευρωπαίοι. Το 2009 ο υπουργός Οικονομίας θα προσπαθήσει να δανειστεί περίπου 50 δισ. ευρώ κι εμείς θα πληρώσουμε το υψηλότερο επιτόκιο που έχει χρεωθεί ποτέ σε αυτό το νόμισμα για δάνειο εντός ΟΝΕ. Ουσιαστικά δανειζόμαστε όσο ακριβά δανείζεται μια χώρα που βρίσκεται εκτός ΟΝΕ.
Την περασμένη εβδομάδα ήρθε στην Ελλάδα για τρεις ημέρες ο κινέζος πρόεδρος Χου Ζιντάο. Λίγοι το πήρανε χαμπάρι, αμφιβάλλω αν το πήρε χαμπάρι και η κυβέρνηση. Το γεγονός ότι ο δεύτερος ισχυρότερος, αν όχι ο ισχυρότερος του κόσμου, ήρθε στην Ελλάδα επειδή η κρατική κινεζική εταιρεία Cosco νοίκιασε μια προβλήτα στο λιμάνι του Πειραιά δείχνει κάτι για τον ρόλο των ηγετών, ακόμη και των κομμουνιστών: ότι οι διεθνείς οικονομικές συμφωνίες είναι από τις σημαντικότερεςαν όχι η σημαντικότερη- δουλειές του ηγέτη κάθε χώρας. Ο κινέζος πρόεδρος ήρθε στην Ελλάδα διότι η συμφωνία ενοικίασης της προβλήτας ΙΙ στον Πειραιά αποτελεί μια διέξοδο του κινεζικού εμπορίου προς τα Βαλκάνια και την Ευρώπη. Δικαίως τη θεώρησε λοιπόν σημαντική. Αντίθετα όμως με ό,τι συμβαίνει παγκοσμίως, ο έλληνας Πρωθυπουργός δεν ασχολείται με τις διεθνείς μπίζνες. Το σύνολο της ελληνικής διπλωματίας εξαντλείται στη μάχη του ονόματος της πΓΔΜ τη στιγμή που η παγκόσμια οικονομία βυθίζεται σε ύφεση και η Ελλάδα αντιμετωπίζει σοβαρότατο πρόβλημα εξεύρεσης δανεικών για να καλύψει τα ελλείμματα και να πληρώσει τις υποχρεώσεις του Δημοσίου. Το 2009 θα χρειαστεί να δανειστούμε περίπου 45 δισ. ευρώ από το εξωτερικό για να καλύψουμε τις ανάγκες μας, ενώ ήδη χρωστάμε περί τα 260 δισ. ευρώ. Και ενώ βρισκόταν εδώ ο πρόεδρος της χώρας που έχει αυτή τη στιγμή τα περισσότερα διαθέσιμα, εμείς δεν του ζητήσαμε δανεικά.
Η χρηματιστηριακή κρίση έχει πλέον αρχίσει να μετατρέπεται για τα καλά σε κρίση των οικονομιών. Οι μαζικές απολύσεις σε Ευρώπη και ΗΠΑ και το κλείσιμο μικρών ή μεγάλων επιχειρήσεων είναι καθημερινές ειδήσεις. Τώρα η κρίση γίνεται πραγματικότητα. Διότι η μοναδική ουσιαστική ένδειξη κρίσης σε μία οικονομία είναι η ανεργία και η φτώχεια. Και αυτός είναι ο μεγάλος κίνδυνος και για την Ελλάδα, η οποία οδεύει πλησίστια στην οικονομική καταιγίδα προσδοκώντας να καλύψει τα ελλείμματά της με νέο δανεισμό, σε μια εποχή που κανείς δεν δανείζει. Οι περισσότεροι Ελληνες έχουν συνηθίσει να ζουν με χαμηλό μισθό και να συμπληρώνουν το εισόδημά τους με μια δεύτερη ή και τρίτη δουλειά για να καλύψουν τις ανάγκες τους, έτσι με αυτή τη λογική κινδυνεύουν λιγότερο από τους Ευρωπαίους και τους Αμερικανούς. Το ερώτημα είναι αν αύριο θα έχουμε έστω και αυτόν τον χαμηλό μισθό.
Καθώς η κυβέρνηση αντιλαμβάνεται πλέον ότι η ελληνική οικονομία καταρρέει, έχει προσαρμόσει την πολιτική της σε έναν και μόνο άξονα: Να αποφύγει τις ευθύνες της.
Η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να αλλάξει αμέσως οικονομική πολιτική και να επιδιώξει την τόνωση του εγχώριου ρυθμού ανάπτυξης προκειμένου να αποφύγουμε την ύφεση και τη φτώχεια. Αν δεν το κάνει, πρέπει να αλλάξουμε κυβέρνηση.
Αν οι δεκαετίες απο το ΄50 μέχρι το ΄80 ήταν οι δεκαετίες των βιομηχάνων και απο το ΄80 μέχρι σήμερα οι δεκαετίες των τραπεζιτών, τώρα αρχίζει η δεκαετία των εποπτών. Οι άνθρωποι που μέχρι σήμερα ήταν στο περιθώριο του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος, αυτοί των οποίων η παρουσία και μόνο ήταν κακός οιωνός, οι αντιπαθείς εσωτερικοί ελεγκτές, τα στελέχη με το αντιαναπτυξιακό ρόλο, αυτοί που «φρέναραν» την ανάπτυξη και την δημιουργική λογιστική, αυτοί σήμερα έρχονται στο επίκεντρο κάθε οικονομικής δραστηριότητας και κρίνουν το αν θα γίνει, πώς θα γίνει και γιατί θα γίνει κάθε συναλλαγή.
«Δεν μπορείς να είσαι λογικός σε έναν παράλογο κόσμο. Δεν είναι λογικό». Η δήλωση αυτή του βρετανού θεατρικού συγγραφέα Τζόε Ορτον επιβεβαιώνεται πλήρως στην Ελλάδα. Μερικά παραδείγματα:
Η εκλογή του Μπάρακ Ομπάμα δημιουργεί σε ολόκληρο κόσμο την ελπίδα για μια άλλη αμερική. Για μια Αμερική που πιστεύει στις διεθνείς συνεργασίες και οχι στα όπλα και στη βία. Η αλλαγή είναι σημαντική:
Στον εντυπωσιασμό των ψηφοφόρων και μόνο εξαντλείται η οικονομική πολιτική της κυβέρνησης, η οποία έχει εντέχνως ανάγει σε μείζον θέμα τις αμοιβές των προέδρων των εμπορικών τραπεζών και τις προσπάθειες της να τις περικόψει. Το πρόβλημα όμως δεν είναι εκεί αλλά στο τι δεν κάνει η κυβέρνηση για να σώσει την ελληνική οικονομία. Να την διασώσει απο την άθλια κατάσταση στην οποία την έχει φέρει η ίδια με την ακατανόητη οικονομική πολιτική της. Και η κατάσταση έχει ώς εξής:
Η οικονομική κρίση που αντιμετωπίζει η παγκόσμια κοινότητα έχει δύο όψεις: το φούσκωμα και το ξεφούσκωμα. Οι περισσότεροι ασχολούμαστε μόνο με το ξεφούσκωμα και τις επιπτώσεις του. Η δημιουργία, όμως, της οικονομικής και χρηματιστηριακής φούσκας είναι αυτή που οδηγεί μετά στο ξεφούσκωμα και στην κατάρρευση των αγορών, αλλά και που γεννά τα μεγάλα προβλήματα στους πληθυσμούς όλων των χωρών και κυρίως των αναπτυσσόμενων.
Τέλειωσε η κρίση; Αυτό είναι το ερώτημα που απασχολεί όλους τους επενδυτές παγκοσμίως αυτή τη στιγμή. Και η απάντηση είναι απλή: Η κρίση δεν τέλειωσε. Τις τελευταίες μέρες οι επενδυτές διαπίστωσαν οτι οι τιμές πολλών μετοχών βρίσκονταν σε πολύ χαμηλά επίπεδα και όρμηξαν να τις αγοράσουν, τόσο εδώ όσο και στο εξωτερικό. Τις αγόρασαν φτηνά ή ακριβά; Σε σχέση με το πολύ πρόσφατο παρελθόν τους, οι τιμές σήμερα είναι πολύ χαμηλές.
Η κρίση των αγορών που μοιάζει σήμερα να ξεφεύγει από τον έλεγχο των κρατών και των κεντρικών τραπεζών είναι μια κρίση λογιστική, ούτε καν οικονομική. Η κρίση διαδραματίζεται σε ένα πλασματικό επίπεδο, στο επίπεδο της «φούσκας». Το δυσάρεστο όμως είναι ότι οι καταιγίδες του κόσμου της «φούσκας», ενός κόσμου που θα έπρεπε να αφορά μόνον όσους συμμετέχουν σε αυτόν, δηλαδή τους χρηματιστές και τους τραπεζίτες, φέρνουν τον κατακλυσμό στην πραγματική οικονομία. Επιχειρήσεις κλείνουν, θέσεις εργασίας χάνονται, οι τιμές ανεβαίνουν, σπίτια κατάσχονται και τα λεφτά κλειδώνονται σε χρηματοκιβώτια και δεν αλλάζουν χέρια. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι πρόκειται για μία από τις πολλές χρηματιστηριακές κρίσεις που έχουμε δει τον τελευταίο αιώνα. Ισως όμως τα πράγματα να μην είναι τόσο απλά. Η κρίση αυτή μετετράπη σε κρίση εμπιστοσύνης και σε συστημική κρίση. Ξαφνικά αμφισβητούνται όλες οι πολιτικές και οικονομικές επιλογές μας και το όνειρο της οικονομικής ανάπτυξης και της ευημερίας έχει αρχίσει να θαμπώνει επικίνδυνα.
Ο τομέας της ενέργειας είναι απο τους πλέον γρήγορα αναπτυσσόμενους και απο τους έχοντες μεγάλη στρατηγική σημασία για την ελληνική οικονμία. Βρίσκεται όμως εγκλωβισμένος σε ενα πλέγμα πολιτικών και επιχειρηματικών συμφερόντων που φρενάρουν την ανάπτυξη του. Τα «βρώμικα παιχνίδια» που παίζονται αυτό τον καιρό, καταλήγουν εις βάρος του κοινωνικού συμφέροντος.
Image on Reporter.gr Premium Penna Reporter Mamamia CityWoman