• ΓΔ: 00
  • FTSE/ΧΑ LARGE CAP0
  • FTSE ΧΑ MID CAP0
  • Τζίρος0
  • €/$ 0 €/£ 0
    BTC 0 ETH 0 XRP 0
0
0
  • Nasdaq00%
  • S&P 50000%
  • CAC 4000%
  • DAX00%
  • FTSE 10000%
  • Nikkei 22500%
Νικηφόρος Μαλεβίτης

Νικηφόρος Μαλεβίτης

Βαθιά διχασμένη ανάμεσα σε δύο στρατόπεδα παραμένει η Ευρωζώνη, καθώς παρά τις αλλεπάλληλες Συνόδους Κορυφής και τα άλματα προς την κατεύθυνση της ενοποίησης που έχουν συντελεστεί τους τελευταίους μήνες, η οικονομική κρίση, με τα τραγικά συμπαρομαρτούντα της ανεργίας και της φτώχειας, δεν δείχνει σημάδια εκτόνωσης. 

Δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι οι αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής της προηγούμενης Πέμπτης αρκούν από μόνες τους για να σώσουν την ευρωζώνη. Μολονότι είναι ένα θετικό βήμα προς τα εμπρός, τα κενά είναι πολλά. Και τα κενά πλέον τα εντοπίζουν πολύ γρήγορα οι αναλυτές των τραπεζών και των αγορών, οι οποίοι έχουν γίνει εξπέρ στους Βυζαντινισμούς των Βρυξελλών. 

Έτσι όπως πάει το πράγμα, μην περιμένουμε πολλά από την περιβόητη αναδιαπραγμάτευση με την Τρόικα. Αν συνεχίσουμε με την ίδια λογική μάλιστα, δεν αποκλείω πολύ σύντομα να βρεθούμε στο ίδιο σημείο που ήμασταν και πριν τις επαναληπτικές εκλογές, δηλαδή με το ενάμιση πόδι εκτός ευρώ: με τα ταμειακά μας διαθέσιμα να έχουν εξαντληθεί, τη λήξη του ομολόγου του Αυγούστου να πλησιάζει και την οικονομία να ασφυκτιά λόγω έλλειψης ρευστού, επειδή δεν καταβάλλονται οι δόσεις από την Τρόικα και δεν ολοκληρώνεται η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. 

Στην προηγούμενη ανάρτηση της στήλης έγραφα ότι το «απολύτως ιδανικό – μάλλον ουτοπικό σενάριο για τη Σύνοδο» είναι μία Γερμανική υποχώρηση. «Γερμανική υποχώρηση σημαίνει, στην καλύτερη των περιπτώσεων,  επιτάχυνση της τραπεζικής ένωσης, κάποια επιπλέον κονδύλια στο περιβόητο πακέτο ανάπτυξης και αναβάθμιση του ρόλου της ΕΚΤ και του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας στις αγορές ομολόγων», σημείωνα. 

Με την Τρόικα να μην έχει έλθει ακόμη σην Αθήνα για την περιβόητη «απογραφή» της κατάστασης, με τη χώρα χωρίς ορκισμένο υπουργό οικονομικών και τον πρωθυπουργό να βρίσκεται «στα πιτς», το ελληνικό ζήτημα δεν αναμένεται να συζητηθεί εκτενώς στο σημερινό Συμβούλιο Κορυφής. Πιθανότατα, δεν θα υπάρξει καν αναφορά στην Ελλάδα στα Συμπεράσματα της Συνόδου, εκτός φυσικά αν έχουμε κάποιο απρόοπτο ή επανάληψη της πάγιας ευρωπαϊκής θέσης («περιμένουμε η Ελλάδα να τηρήσει τις δεσμεύσεις της», κλπ, κλπ).

Πριν αναλύσουμε τα σημερινά και τα μελλούμενα, θα ήθελα πρώτα να βάλω έναν προσωπικό επίλογο στις εκλογές. Ως πολίτης αυτής της ταλαιπωρημένης από αριστερούς, δεξιούς, κομμουνιστές, ναζιστές και άλλους ιδεολόγους Χώρας, ενόψει του αποτελέσματος των εθνικών εκλογών θα ήθελα να ευχαριστήσω:

Ούτε αλαλαγμούς χαράς, ούτε ενθουσιασμό προκάλεσε η σύνθεση της νέας Κυβέρνησης. Η πρόθεση του Ευάγγελου Βενιζέλου να προτείνει τους κκ Στουρνάρα, Γιαννίτση, Ζαννιά και Μαραβέλια είχε κάνει να φυσήξει άλλος αέρας και είχε δημιουργήσει μεγάλες προσδοκίες. Όμως ο κ. Βενιζέλος, για λόγους που αυτός μόνο ξέρει, ξέχασε την επόμενη μέρα να εισηγηθεί την υπουργοποίηση αυτών των προσώπων και αντ’ αυτών εισηγήθη φίλους, που δεν φαίνεται να είχαν ιδιαίτερους δεσμούς ή σχέσεις με το κόμμα του οποίου ηγείται. Η θεωρία του κηπουρού μας έφερε επί Παπανδρέου την κα Μπιρμπίλη στο ΥΠΕΚΑ και τώρα τον κ. Λιβιεράτο. Είναι πράγματι μια πρόοδος αυτό!

Μνημόνιο ή ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό δεν ήταν το διακύβευμα των εκλογών κατά τον κ. Αλέξη Τσίπρα; Ο λαός δεν ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ. Επομένως, κατά τη λογική του κ. Τσιπρα, ψήφισε μνημόνιο. Κατ’ ακρίβεια, βεβαία, ο λαός ψήφισε 26,89% ΣΥΡΙΖΑ. Και στις άλλες αντιμνημονιακές δυνάμεις έδωσε 4,5% στο ΚΚΕ, 7,51% στον Καμμενο και 6,92% στη Χρυσή Αυγή. Δηλαδή, συνολικά στις κάθε μορφής αντιμνημονιακες δυνάμεις έδωσε ποσοστά 45,82%, που όμως δεν μπορούν να αθροιστούν πολιτικά, γιατί απλούστατα δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να σχηματιστεί κυβέρνηση από κοινού. Παρεμπιπτόντως, θ’ αξιζε το κόπο τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, που αρέσκονται στις βαθυστόχαστες αναλύσεις, αλλά και οι θεωρητικοί του ΚΚΕ, να μας εξηγήσουν πως συμβαίνει να συμπίπτουν οι απόψεις της ανανεωτικής και της άκρας αριστεράς με τις απόψεις της άκρας δεξιάς και των νεοναζί.

Η Eurostat ανακοίνωσε ότι το μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα των Ελλήνων μειώθηκε στο 82% του κοινοτικού μέσου όρου. Υπενθυμίζεται ότι προ κρίσης είχε πλησιάσει το 95%. Η μεγαλύτερη «καταστροφή κεφαλαίου» (για να χρησιμοποιήσω τους όρους της Αλέκας) όμως δεν εντοπίζεται στη μείωση του ατομικού μας εισοδήματος, αλλά στη μείωση της αξίας της ακίνητης περιουσίας. 

Οι περισσότερες Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις δείχνουν μεγάλη συμπάθεια για το δράμα που περνάει η Ελλάδα. Έχουν πλήρη επίγνωση της κατάστασης που επικρατεί και του γεγονότος ότι η οικονομία μας, ο κοινωνικός ιστός και το κράτος μας, καταρρέει. Ταυτόχρονα όμως, έχουν κουραστεί με το «ελληνικό ζήτημα» και θέλουν να τελειώνουν, με τον ένα τρόπο ή με τον άλλον. 

Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα των εκλογών, το κλειδί για την παραμονή της χώρας μας στην ευρωζώνη, το κρατάει ο Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ. 

Δεκάδες χιλιάδες Έλληνες ζούμε μόνιμα στο Βέλγιο - από μετανάστες ανθρακωρύχοι δεύτερης γενιάς και ιδιοκτήτες των εκατοντάδων ταβερνών στις Βρυξέλλες, μέχρι αξιωματούχοι των Ευρωπαϊκών θεσμών, δημοσιογράφοι και στελέχη επιχειρήσεων. Δεν είμαστε ομογενείς, έχουμε ελληνική ταυτότητα και διαβατήριο.  Κι όμως, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους πολίτες που ζουν στις Βρυξέλλες, δεν μπορούμε να πάμε στην πρεσβεία μας, ή σε κάποιο ελληνικό σχολείο και να ψηφίσουμε στις αυριανές εκλογές. 

Από την μεθεπομένη ημέρα των εκλογών της 6ης Μαΐου σχεδόν, έγραφα σε αυτή εδώ τη στήλη ότι στις Βρυξέλλες, τη Φρανκφούρτη και το Βερολίνο έχουν ξεκινήσει «τεχνικές προεργασίες» για την εκπαραθύρωση της χώρας από το ευρώ. Εξήγησα μάλιστα και τον μηχανισμό, αλλά και τη διαδικασία με την οποία θα γίνει η εκδίωξη, παρότι κάτι τέτοιο τυπικά δεν προβλέπεται από τις Συνθήκες.

Premium Penna Reporter Mamamia CityWoman