• ΓΔ: 00
  • FTSE/ΧΑ LARGE CAP0
  • FTSE ΧΑ MID CAP0
  • Τζίρος0
  • €/$ 0 €/£ 0
    BTC 0 ETH 0 XRP 0
0
0
  • Nasdaq00%
  • S&P 50000%
  • CAC 4000%
  • DAX00%
  • FTSE 10000%
  • Nikkei 22500%
Νικηφόρος Μαλεβίτης

Νικηφόρος Μαλεβίτης

Τριάντα τρία χρόνια μετά την «Ιφιγένεια» του Κακογιάννη, μία ελληνική παραγωγή, ο Κυνόδοντας, έχοντας ήδη αποσπάσει πλήθος βραβείων στη μέχρι τώρα πορεία του, είναι υποψήφιος για το Όσκαρ καλύτερης ξένης ταινίας. Καθώς η ταινία του 2009 μπαίνει αυτές τις ημέρες σε οσκαρική τροχιά, τα ερωτήματα που θέτει φαίνονται πιο επίκαιρα από ποτέ, λαμβάνοντας υπ’ όψιν και τις ραγδαίες κοινωνικές αλλαγές που έχει υποστεί η χώρα μας τους τελευταίους μήνες.


Είναι μερικά πράγματα, τα οποία οι κυβερνήσεις δεν μπορούν να τα πουν επισήμως. Όταν η αντιπολίτευση, ενώ το γνωρίζει, τις πιέζει, το αποτέλεσμα είναι ένας διάλογος υποκριτικός, σχεδόν αστείος. Μία τέτοια περίπτωση είναι οι Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες (ΑΟΖ), οι οποίες εσχάτως έχουν γίνει της μόδας, καθώς ένα συγκεκριμένο ρεύμα ειδικών της εξωτερικής πολιτικής (οι επαγγελματίες πατριώτες) έχουν πάθει παροξυσμό με αυτές.

Εφόσον πράγματι υπάρχουν στελέχη στο πρωθυπουργικό περιβάλλον που εισηγούνται στον κ. Παπανδρέου πρόωρη προσφυγή στις κάλπες την προσεχή άνοιξη, τότε μπαίνει κανείς σε πειρασμό για το αν θα πρέπει να τους καταλογίσει εγκληματική αμέλεια προς το συμφέρον της χώρας, ή αν θα πρέπει να αναγνωρίσει ότι τέτοιοι άνθρωποι έχουν το ακαταλόγιστο.

Υπάρχουν δύο λόγοι εξαιτίας των οποίων ένας πολιτικός διαφθείρεται: ο ένας είναι ότι μπορεί να το κάνει χωρίς συνέπειες και ο άλλος είναι ότι ωθείται στην παρανομία λόγω της δομής του συστήματος. Ο τραγέλαφος των εξεταστικών επιτροπών για τη Siemens και την υπόθεση Βατοπεδίου, κατέδειξε πόσο επιτακτική είναι η ανάγκη θεσμικών αλλαγών, ώστε όποιος θέλει “να τα πιάσει”, να μην μπορεί και όποιος δεν θέλει, να μην μπαίνει στον πειρασμό.

Αν είχε εκτυλιχθεί σε άλλη χώρα η παρωδία της Εξεταστικής για τη Siemens, θα είχε ξεσπάσει επανάσταση. Στην Ελλάδα γνωρίζουμε γιατί κάτι τέτοιο δεν έχει συμβεί μέχρι τώρα. Διότι ένα κομμάτι της κοινωνίας έχει εξαγοραστεί με μία θεσούλα στο δημόσιο, μία μεταθεσούλα στον στρατό, μία παράλειψη στους φορολογικούς ελέγχους. Είναι το κομμάτι της κοινωνίας που έχει βολευτεί με αυτή την άθλια ζωή στη «χώρα ανοχής» (υπερθετικός του οίκου ανοχής) που επιμένουμε να μπερδεύουμε ακόμη με συντεταγμένη πολιτεία.


Η απόφαση του πρωθυπουργού να επιμείνει στην απαγόρευση του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους είναι ενδιαφέρουσα πολιτικά και κοινωνιολογικά. Ενδιαφέρουσα πολιτικά, διότι ο κ. Παπανδρέου φαίνεται διατεθειμένος να ανοίξει ένα ακόμη μέτωπο (με τους ιδιοκτήτες μπαρ και εστιατορίων και με τους καπνιστές), σε μία στιγμή κατά την οποία η κυβέρνηση βάλλεται από παντού. Και ενδιαφέρουσα κοινωνιολογικά, διότι η αντίδραση των πολιτών θα δείξει κατά πόσον η κρίση επηρέασε κάπως τη στάση που έχουμε ως Έλληνες απέναντι στο νόμο.

Η συνήθης αντίδραση των πολιτικών που δέχονται κριτική στη χώρα μας, είναι να την αποδίδουν σε κάποιο ομιχλώδες σχέδιο σκοτεινών δυνάμεων που συνωμοτούν εναντίον τους. Η περίπτωση να οφείλονται οι επικρίσεις στα λάθη που διέπραξαν, ή στις διαφορετικές αντιλήψεις που ενδεχομένως να έχουν οι αντίπαλοί τους, ούτε καν τους περνάει από το μυαλό. Είναι και αυτό μία ένδειξη του που βρίσκεται το επίπεδο του δημόσιου λόγου στην Ελλάδα.

Η επαπειλούμενη «ανταρσία» των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ απέναντι στο σχέδιο για την προστασία της βιοποικιλότητας, με το οποίο η αρτιότητα αυξάνεται από τα τέσσερα στα δέκα στρέμματα, στις περιοχές που έχουν ενταχθεί στο σχέδιο Natura (η μισή Ελλάδα δηλαδή σχεδόν), αναδεικνύει με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο τι κράτος και τι πολίτες έχουμε σε αυτήν τη χώρα και πως φτάσαμε ως εδώ.

Σύμφωνα με τη γενικώς αποδεκτή αρχή της διάκρισης των εξουσιών, η Βουλή ελέγχει την κυβέρνηση και νομοθετεί, ενώ η κυβέρνηση εκτελεί τις αποφάσεις της Βουλής. Η δικαιοσύνη, από την πλευρά της, διασφαλίζει ότι το Σύνταγμα εφαρμόζεται και ότι ούτε οι πολίτες, αλλά ούτε και οι άλλες δύο εξουσίες, παραβαίνουν τους νόμους που οι ίδιες θέσπισαν και ορκίστηκαν να εκτελούν. Όλα αυτά είναι αυτονόητοι κανόνες του δημοκρατικού πολιτεύματος, η τήρηση των οποίων είναι θεμελιώδης προϋπόθεση για την σύναψη του κοινωνικού συμβολαίου μεταξύ πολιτείας και πολιτών.

Σε μία περίοδο κατά την οποία η χώρα έχει άμεση ανάγκη επενδύσεων, ούτως ώστε να βγει από τη μέγγενη της ύφεσης, ορισμένοι υπουργοί, αναπληρωτές τους και υφυπουργοί, φαίνεται να αδυνατούν ακόμη να αντιληφθούν την κρισιμότητα των περιστάσεων. Φέρονται ως στελέχη Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων και – όταν δεν βάφουν τα νύχια του σκύλου τους ή καπνίζουν το πούρο τους στο Κολωνάκι – επιδίδονται σε ένα οικολογικό ακτιβισμό, ο οποίος θα ήταν αστείος και γουστόζικος, αν δεν έβαζε σε κίνδυνο το μέλλον της Ελλάδας.

 

Η αποφυγή της χρεοκοπίας είναι συνάρτηση δύο παραγόντων: από τη μία πλευρά, της προσπάθειας που θα καταβληθεί στο εσωτερικό της χώρας μας για τον περιορισμό του ελλείμματος και την αναδιάρθρωση των βασικών δομών λειτουργίας της οικονομίας της και, από την άλλη, των εξελίξεων που θα έχουμε τους επόμενους μήνες σε ευρωπαϊκό επίπεδο και τις οποίες ελάχιστα μπορούμε να επηρεάσουμε.

 

Πολλοί αποδίδουν την αιματοχυσία του περασμένου Σαββάτου, στην Αριζόνα των Ηνωμένων Πολιτειών, στους δαίμονες που βασάνιζαν το μυαλό του 23χρονου ψυχασθενούς δράστη, ο οποίος εισέβαλε σε πολιτική συγκέντρωση, στην πόλη Τουξόν και σκότωσε έξι ανθρώπους (ανάμεσά τους και ένα εννιάχρονο κορίτσι) και τραυμάτισε σοβαρά άλλους 14 (ανάμεσά τους και μία βουλευτή του Δημοκρατικού Κόμματος που χαροπαλεύει). Με την ίδια λογική, είναι εξίσου βολικό να ερμηνεύουμε την τυφλή βία στη χώρα μας, αλλά και στον ισλαμικό κόσμο, με όρους ψυχιατρικής. Δεν είναι όμως και ορθό.

Αν και τα σχέδια του Υπουργείου Παιδείας για την μεταρρύθμιση του πλαισίου λειτουργίας των πανεπιστημίων, κινούνται, σε γενικές γραμμές, προς τη σωστή κατεύθυνση, η κυρία Διαμαντοπούλου διαπράττει το σύνηθες σφάλμα που οδήγησε όλους τους προκατόχους της στην αποτυχία. Ξεκινά την προσπάθεια της αλλαγής από την οροφή (δηλαδή την τριτοβάθμια εκπαίδευση) και όχι από τα θεμέλια (το δημοτικό και το γυμνάσιο). Εξαίρεση αποτελεί η διακήρυξη της πρόθεσης για την αποκατάσταση των πρότυπων σχολείων, η οποία είναι μεν αναγκαία και αυτονόητη κίνηση, αλλά δεν είναι αρκετή για να μεταβάλλει την άθλια εικόνα που επικρατεί στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

Premium Penna Reporter Mamamia CityWoman