• ΓΔ: 00
  • FTSE/ΧΑ LARGE CAP0
  • FTSE ΧΑ MID CAP0
  • Τζίρος0
  • €/$ 0 €/£ 0
    BTC 0 ETH 0 XRP 0
0
0
  • Nasdaq00%
  • S&P 50000%
  • CAC 4000%
  • DAX00%
  • FTSE 10000%
  • Nikkei 22500%

ck

Μεγάλο νταβαντούρι γίνεται τον τελευταίο καιρό -μέσα κι έξω απ' τη Βουλή, των τηλεοπτικών παραθύρων και των πρωινάδικων μη εξαιρουμένων- για το ποσοστό οικονομικής ανάπτυξης που -πρέπει να- θεωρείται απαραίτητο για να αποτελέσει εφαλτήριο εξόδου της ελληνικής οικονομίας από τη πολύχρονη κρίση και τον οικονομικό μαρασμό που τη χαρακτηρίζουν, δίνοντας επιτέλους βάσιμες ελπίδες επίτευξης οικονομικής μεγέθυνσης διαρκείας (σε βάθος χρόνου αλλά και ικανοποιητικού μεγέθους).

Δεν είναι λίγες οι φορές που Ελληνες πολιτικοί -του πρωθυπουργού και του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης συμπεριλαμβανομένων- αναφέρονται, εντός και εκτός Kοινοβουλίου, στην πρόθεσή τους να "λύσουν" τον γόρδιο δεσμό της ψήφου των αποδήμων. Πολλές δηλώσεις καλών προθέσεων, προαναγγελίες και υποσχέσεις, αλλά -μέχρι στιγμής τουλάχιστον- έχουμε μείνει στα λόγια. Κι ας μη μας παρουσιάζουν σαν δικαιολογία το.. "πολύπλοκο της διαδικασίας του εγχειρήματος", γιατί αυτό στις μέρες μας ακούγεται σαν φτηνή υπεκφυγή. Χωρίς φυσικά να υπάρχουν μεγάλες ελπίδες στο άμεσο μέλλον για κάποια μεθοδικότερη αντιμετώπιση του θέματος (γιατί εδώ είναι Ελλαδάρα, δεν είναι παίξε-γέλασε...), σε κάθε περίπτωση, η αναφορά στα πολιτικά δικαιώματα των αποδήμων Ελλήνων προϋποθέτει μια σοβαρή συζήτηση όσον αφορά τη πραγματική ταυτότητα του απόδημου Ελληνα.

Με πυξίδα την όσο το δυνατόν αντικειμενικότερη παρατήρηση των εξελίξεων της ελληνικής οικονομικής πραγματικότητας, οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει κάποια δειλά βήματα, τόσο από τους εμπλεκόμενους εθνικούς και ευρωπαϊκούς θεσμικούς φορείς, όσο και από τα ίδια τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, για την απαλλαγή των ισολογισμών τους από τα τοξικά στοιχεία του ενεργητικού τους - Kαι κυρίως για την απολύτως απαραίτητη εξυγίανση των δανειακών τους χαρτοφυλακίων.

Η πρόσφατη επίσκεψη των Ε. Μακρόν (23 - 25 Απριλίου, 2018) και Α. Μέρκελ (27 Απριλίου, 2018) στην Ουάσινγκτον για συνομιλίες -μεταξύ άλλων- με τον πρόεδρο Τραμπ έφεραν ξανά στην επιφάνεια το χάσμα στρατηγικής μεταξύ Γαλλίας του Μακρόν και Γερμανίας της Μέρκελ όσον αφορά το μέλλον της ΕΕ, με τον Γάλλο πρόεδρο να υποστηρίζει θερμά μεγαλύτερο βαθμό ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και τη Γερμανίδα καγκελάριο ολοφάνερα διστακτική επί του θέματος.

Οι νόμοι για την εργασία και την απασχόληση που προσαρμόστηκαν στις δομές της βιομηχανικής εποχής του εικοστού αιώνα έχουν καταστεί -σε αρκετές περιπτώσεις- αναποτελεσματικοί, λόγω της ραγδαίας εισαγωγής της τεχνολογίας στη παραγωγική διαδικασία, καθώς και της εκτεταμένης χρήσης του διαδικτύου. Το γεγονός αυτό έχει προκαλέσει σημαντικές ανισορροπίες στις αγορές εργασίας παγκοσμίως. Φυσικά, κάθε σημαντική αλλαγή συνθηκών στο οικονομικό περιβάλλον προκαλεί τόσο επιθυμητά όσο και ανεπιθύμητα αποτελέσματα. Ειδικά όμως για τη περίπτωση της Ελλάδας της κρίσης, όσον αφορά την αγορά εργασίας, όλα αυτά μεταφράζονται -σε ελεύθερη μετάφραση- ως... "μπάτε σκύλοι αλέστε, κι αλεστικά μη δώσ'τε".

Ως γνωστόν, τον Αύγουστο του 2018 ολοκληρώνεται - αν οι θεσμοί δεήσουν να μας.. "ευλογήσουν" - η περίοδος των μνημονίων. Αυτό σημαίνει πως η Ελλάδα θα πρέπει να καλύπτει τυχόν ελλείμματα με προσφυγή μέσω έκδοσης ομολόγων στις αγορές. Το γεγονός όμως αυτό δεν σημαίνει αναγκαστικά πως αποκτά την πλήρη κυριότητα της οικονομικής καθώς και -κυρίως- της δημοσιονομικής πολιτικής. Όλα τα πρόσφατα μηνύματα προς τη κυβέρνηση από πλευράς θεσμών δεν επιτρέπουν οποιαδήποτε άλλη ερμηνεία. Σύμφωνα με ότι ισχύει στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ), μια χώρα βρίσκεται κάτω από αυστηρή επιτήρηση ώσπου να εξοφλήσει το 75% του δημόσιου χρέους της (το τμήμα του χρέους που είναι κρατικό). Μέχρι να συμβεί αυτό, επιτήρηση σημαίνει έλεγχο των αποφάσεων οποιασδήποτε ελληνικής κυβέρνησης από τους θεσμούς της ΕΕ και απόρριψη όσων δεν είναι συμβατές με τη μείωση του χρέους. Δηλαδή, μέτρα λιτότητας θα ισχύουν και μετά, πιθανώς σε πιο ήπια μορφή και σε συνδυασμό με κάποιο αναπτυξιακό πρόγραμμα. Γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε, όπως θα έλεγε και κάποια ψυχή...

Καθώς κοίταζα το ημερολόγιο στο μόνιτορ του ηλεκτρονικού μου υπολογιστή προσπαθώντας να προγραμματίσω ένα επαγγελματικό ταξίδι, συνειδητοποίησα ότι μέρες μόνο μας χωρίζουν από την αρχή του επόμενου χρόνου και μερικοί μόνο μήνες από τον Αύγουστο του 2018. Και ξαφνικά, αντί για τις λεπτομέρειες του ταξιδιού, απ' το μυαλό μου αναδύθηκαν δύο ερωτήματα απαιτώντας επίμονα κάποια πειστική απάντηση. Παρακάτω παραθέτω τα ερωτήματα, αλλά και τα συμπεράσματα που ήρθαν στην επιφάνεια μετά από σύντομη κουβέντα με συναδέλφους που προθυμοποιήθηκαν να μοιραστούν τη γνώμη τους μαζί μου κατά τη διάρκεια του μεσημεριανού φαγητού:

Η τροπή των πραγμάτων στο πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο - με καλπάζουσα την ανομία, την βία στα πανεπιστήμια, το γενικευμένο αλαλούμ στη δημόσια διοίκηση και μιά εικόνα του απόλυτου μπάχαλου μονίμως παρούσα στη καθημερινότητα που βιώνει ο μέσος πολίτης - "εμπλουτίζει" συστηματικά τη συνολική παρακμή στην Ελλάδα των ημερών μας. Πρόκειται για την ίδια την προσωπογραφία της ύβρεως.

Η αποκαλούμενη "μεγάλη ύφεση" (great recession) του 2008 ή εναλλακτικά η οικονομική κρίση του 2008 και στη συνέχεια η κρίση χρέους της ευρωζώνης υποχρέωσαν την Eυρωπαϊκή Ένωση να προχωρήσει σε μία σειρά θεσμικών αλλαγών ώστε να επιτύχει σταθεροποίηση του συστήματος και να προφυλάξει τα μέλη της από συστημικούς κινδύνους. Έτσι λοιπόν, από τη μία μεριά έπρεπε να εξασφαλίσει τη χρηματοδότηση των κρατών-μελών που βρέθηκαν στη δίνη του κυκλώνα λόγω υπερβολικών κρατικών ελλειμμάτων (περίπτωση Ελλάδας) και από την άλλη, να δημιουργήσει μηχανισμούς εποπτείας για τις τράπεζες (περίπτωση Ιρλανδίας και Κύπρου). Η κρίση, ως γνωστόν, έφερε στα πρόθυρα της διάλυσης το ευρώ.

Σύμφωνα με την οπτική της θεωρίας των παιγνίων, στις διάφορες αποφάσεις κοινωνικής πολιτικής θα πρέπει απαραιτήτως να λαμβάνεται υπόψη η μεγιστοποίηση του οφέλους για το κράτος, τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις. Ταυτόχρονα, η δράση και η αντίδραση των βασικών πυλώνων του οικονομικού συστήματος -νοικοκυριών και επιχειρήσεων- αποτελούν μία σημαντική διάσταση της οικονομικής πολιτικής κατά τη σύγχρονη θεωρία των παιγνίων, που θεωρείται στις μέρες μας βασικό εργαλείο κατανόησης της πολιτικο-οικονομικής συμπεριφοράς ατόμων και επιχειρήσεων. Αλλά για να μην θεωρητικολογούμε αενάως, ας προχωρήσουμε με δύο συγκεκριμένα παραδείγματα που θα "καθαρίσουν την εικόνα" για τις επόμενες παραγράφους που ακολουθούν:

Η υπογεννητικότητα αποτελεί -κατά γενική ομολογία ειδικών οικονομολόγων και δημογράφων- στις μέρες μας μία νέα μάστιγα, που θέτει σε κίνδυνο την αγορά εργασίας, αλλά και τα συστήματα τόσο της κοινωνικής πρόνοιας όσο και της συνταξιοδότησης σε αρκετές χώρες του πλανήτη. Πρόκειται περί ενός γνωστού δημογραφικού προβλήματος -το οποίο αποτελεί υποκατηγορία του γενικού πληθυσμιακού προβλήματος- που εκδηλώνεται με ιδιαίτερη σφοδρότητα σε ορισμένες περιοχές της υδρογείου. Το πρόβλημα είναι ιδιαίτερα αισθητό στην Ευρώπη και αποτελεί θέμα ακραία οξύ (ζήτημα ζωτικής σημασίας) για την Ελλάδα: O ευρωπαϊκός πληθυσμός μειώνεται σταθερά - O δε ελληνικός, με γοργά επιταχυνόμενους ρυθμούς.

Το σωτήριον έτος 1981, όταν το ΠΑΣΟΚ ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας προχώρησε και στις πρώτες αξιολογήσεις - κρίσεις στις Ένοπλες Δυνάμεις. Και φυσικά, λόγω πάγιας ελληνικής πρακτικής, αλλά και ενδοκομματικής προτίμησης (μόνο ΠΑΣΟΚ, δεν υπάρχει τίποτ' άλλο), αποφάσισε να επιλέξει από το 10% των δημοκρατικών αξιωματικών, αποκλείοντας το υπόλοιυπο 90% των στελεχών συντηριτικών πεποιθήσεων (δεξιών και κεντροδεξιών), με αποτέλεσμα να μην αναδειχθούν οι καταλληλότεροι αξιωματικοί στις ηγεσίες των Ενόπλων Δυνάμεων - πρόκειται για θέμα στοιχειώδους στατιστικής: πιο εύκολα βρίσκεις τους άριστους στον συνολικό πληθυσμό, παρά σε μικρού μεγέθους μεροληπτικό τμήμα του.

Με αφορμή τα γέλια που μας προκάλεσαν τα σχόλια των παιδιών του "ότι να' ναι" (η αγαπημένη μας εκπομπή στο ραδιόφωνο) για την επαρχιώτικη στάση της πολιτικής μας νομενκλατούρας κατά την διάρκεια της επίσκεψης Μακρόν στην Αθήνα, με τον βλαχοδήμαρχο πρωθυπουργό μας να δέχεται επανειλημμένα γρήγορα κλεισίματα του ματιού από τον Γάλλο πρόεδρο ("ματάκια", κατά τους παρουσιαστές της εκπομπής), το προσποιητά γαλλικό αξάν του Πάκη (μη λες τίποτα, σε κατάλαβα απ' τη φωνή, τέλος...), αλλά και τις ακριβείς περιγραφές από ελληνίδες ρεπόρτερς (φεμινίστριες υποθέτω) για τις γόβες και τα τακούνια-στιλέτο της κυρίας Μακρόν κατά τη διάρκεια της περιήγησής της στις εγκαταστάσεις του ιδρύματος Σ. Νιάρχος, στο μυαλό μας άρχισαν να τριγυρνούν διάφορες περί γαλλικών ιδεών σκέψεις. Μια από αυτές κατέληξε σε ολοκληρωμένη πρόταση, την οποία και ευθύς σας παραθέτουμε:

σελίδα 1 από 5
Premium Penna Reporter Mamamia CityWoman