• ΓΔ: 00
  • FTSE/ΧΑ LARGE CAP0
  • FTSE ΧΑ MID CAP0
  • Τζίρος0
  • €/$ 0 €/£ 0
    BTC 0 ETH 0 XRP 0
0
0
  • Nasdaq00%
  • S&P 50000%
  • CAC 4000%
  • DAX00%
  • FTSE 10000%
  • Nikkei 22500%

ck

Η υπογεννητικότητα αποτελεί -κατά γενική ομολογία ειδικών οικονομολόγων και δημογράφων- στις μέρες μας μία νέα μάστιγα, που θέτει σε κίνδυνο την αγορά εργασίας, αλλά και τα συστήματα τόσο της κοινωνικής πρόνοιας όσο και της συνταξιοδότησης σε αρκετές χώρες του πλανήτη. Πρόκειται περί ενός γνωστού δημογραφικού προβλήματος -το οποίο αποτελεί υποκατηγορία του γενικού πληθυσμιακού προβλήματος- που εκδηλώνεται με ιδιαίτερη σφοδρότητα σε ορισμένες περιοχές της υδρογείου. Το πρόβλημα είναι ιδιαίτερα αισθητό στην Ευρώπη και αποτελεί θέμα ακραία οξύ (ζήτημα ζωτικής σημασίας) για την Ελλάδα: O ευρωπαϊκός πληθυσμός μειώνεται σταθερά - O δε ελληνικός, με γοργά επιταχυνόμενους ρυθμούς.

Το σωτήριον έτος 1981, όταν το ΠΑΣΟΚ ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας προχώρησε και στις πρώτες αξιολογήσεις - κρίσεις στις Ένοπλες Δυνάμεις. Και φυσικά, λόγω πάγιας ελληνικής πρακτικής, αλλά και ενδοκομματικής προτίμησης (μόνο ΠΑΣΟΚ, δεν υπάρχει τίποτ' άλλο), αποφάσισε να επιλέξει από το 10% των δημοκρατικών αξιωματικών, αποκλείοντας το υπόλοιυπο 90% των στελεχών συντηριτικών πεποιθήσεων (δεξιών και κεντροδεξιών), με αποτέλεσμα να μην αναδειχθούν οι καταλληλότεροι αξιωματικοί στις ηγεσίες των Ενόπλων Δυνάμεων - πρόκειται για θέμα στοιχειώδους στατιστικής: πιο εύκολα βρίσκεις τους άριστους στον συνολικό πληθυσμό, παρά σε μικρού μεγέθους μεροληπτικό τμήμα του.

Με αφορμή τα γέλια που μας προκάλεσαν τα σχόλια των παιδιών του "ότι να' ναι" (η αγαπημένη μας εκπομπή στο ραδιόφωνο) για την επαρχιώτικη στάση της πολιτικής μας νομενκλατούρας κατά την διάρκεια της επίσκεψης Μακρόν στην Αθήνα, με τον βλαχοδήμαρχο πρωθυπουργό μας να δέχεται επανειλημμένα γρήγορα κλεισίματα του ματιού από τον Γάλλο πρόεδρο ("ματάκια", κατά τους παρουσιαστές της εκπομπής), το προσποιητά γαλλικό αξάν του Πάκη (μη λες τίποτα, σε κατάλαβα απ' τη φωνή, τέλος...), αλλά και τις ακριβείς περιγραφές από ελληνίδες ρεπόρτερς (φεμινίστριες υποθέτω) για τις γόβες και τα τακούνια-στιλέτο της κυρίας Μακρόν κατά τη διάρκεια της περιήγησής της στις εγκαταστάσεις του ιδρύματος Σ. Νιάρχος, στο μυαλό μας άρχισαν να τριγυρνούν διάφορες περί γαλλικών ιδεών σκέψεις. Μια από αυτές κατέληξε σε ολοκληρωμένη πρόταση, την οποία και ευθύς σας παραθέτουμε:

Ενώ η ποιότητα των υπηρεσιών Υγείας στην Ελλάδα διαρκώς -και με γοργούς ρυθμούς- χειροτερεύει, ένα μεγάλο μέρος των πολιτικών (από σχεδόν όλα τα κόμματα), αλλά και των εργαζομένων στο ΕΣΥ (των συνδικαλιστών συμπεριλαμβανομένων) εξακολουθεί να υποστηρίζει ότι ο ιδιωτικός τομέας, όσον αφορά τις υπηρεσίες Υγείας, πρέπει να είναι αποκλειστικά συμπληρωματικός του δημόσιου τομέα. Ακόμη και ενός κακού δημόσιου τομέα, που αποδεδειγμένα δεν παράγει ικανοποιητικά αποτελέσματα. Και μπράβο τους! Η νοοτροπία"Μόνο ΠΑΣΟΚ, δεν υπάρχει τίποτ' άλλο" της τελευταίας Σοβιετίας της Ευρώπης καλά κρατεί...

Είναι αλήθεια ότι, όπως λέγεται, έχουμε ψηλές συντάξεις στην Ελλάδα; Η γενική απάντηση είναι όχι, ιδίως μετά τις περικοπές των μνημονίων (με εξαίρεση φυσικά αυτών που λαμβάνουν διπλές και τριπλές συντάξεις - διότι αρκετές ακόμη κατηγορίες συνταξιούχων που λαμβάνουν πολλαπλές συντάξεις εξακολουθούν υφιστάμενες). Από την άλλη μεριά έχουμε μεγάλο αριθμό συνταξιούχων, που αρκετοί μάλιστα από αυτούς έχουν βγει στη σύνταξη σε μικρή ηλικία [κοντά στα 50 χρόνια, ομολογουμένως παγκόσμια πρωτοπορία (αναλογιστικό "θαύμα"), χωρίς καν να αναφερθούν ειδικές κατηγορίες συνταξιούχων που στο παρελθόν πήραν σύνταξη στα 40, εις βάρος των φορολογουμένων], με αποτέλεσμα η σύνταξη που απολαμβάνουν (διά βίου) να μη συνάδει με τις εργοδοτικές εισφορές που έχουν καταβάλει, εξ ου και η μεγάλη κρατική συμμετοχή από τον προϋπολογισμό για να παίρνουν έστω και αυτή την κουτσουρεμένη σύνταξη.

Σάββατο πρωί και ανοιξιάτικη βροχούλα με αρκετή συννεφιά - Να μιά καλή ευκαιρία να ξεσκονίσουμε τα ράφια της βιβλιοθήκης σκέφτηκα. Και ξαφνικά, εντελώς αναπάντεχα, ανάμεσα σε δύο ογκώδεις τόμους μαθηματικής ανάλυσης, βρίσκω μπροστά μου ένα ξεχασμένο (αλλά σε πολύ καλή κατάσταση) τεύχος του.. Μικρού Hρωα, της δεκαετίας του 70. "Ο Μικρός Ήρως", του Στέλιου Ανεμοδουρά, το περιοδικό που γενιές μεταπολεμικών πιτσιρικάδων έβλεπαν να κρέμεται από τα περίπτερα της γειτονιάς τους -δίπλα στις υπόλοιπες εκδόσεις "βαριάς φιλολογίας", Κλασσικά Εικονογραφημένα, Λούκι Λουκ (όπως τότε αποδόθηκε το Lucky Luke), Μίκυ Μάους, Τεντεν, Αστερίξ, Ιζνογκουντ, κ.λπ.- και διάβαζαν μετά μανίας (ειδικά κατά τη διάρκεια των σχολικών διακοπών). Το τυχαίο λοιπόν αυτό συμβάν, σε συνδυασμό με την έναρξη της καλοκαιρινής περιόδου καθώς και τα πρόσφατα της κρίσης τα καμώματα, αποτέλεσαν την αφορμή και τον σκελετό του παρακάτω "θερινού" πολιτικοοικονομικού αφηγήματος, το οποίο και ευθύς σας παραθέτω:

Αργά χτές το βράδυ, παρακολουθώντας τις τελευταίες ειδήσεις, μου ήρθε στο μυαλό το παλαιό ρητό του Σάμιουελ Τζόνσον "ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των παλιανθρώπων".  Το παλιό αυτό ρητό έχει αποδείξει επανειλημμένα την αλήθεια του από τη στιγμή που διατυπώθηκε. Και πουθενά περισσότερο απ' όσο στην Ελλάδα της πρόσφατης (επταετούς -μέχρι στιγμής- διάρκειας) οικονομικής κρίσης και των διαδοχικών μνημονίων, που τελειωμό δεν φαίνεται να έχουν - καλώς να δεχτούμε και το τέταρτο κατά σειράν [το αποκαλούμενο από ορισμένους κύκλους τρία πλας (3+) - και χωρίς επιπρόσθετη χρηματοδότηση]. Mε τις υγείες μας, και άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε...

Διανύουμε μία περίοδο που, όποια οικονομική εφημερίδα ή οικονομικό περιοδικό κι αν ανοίξουμε, στις τραπεζικές ειδήσεις εξακολουθούν να κυριαρχούν οι εξελίξεις στη "διαχείριση" από το τραπεζικό σύστημα των "κόκκινων" δανείων και η στάση της κυβέρνησης όσον αφορά το μείζον αυτό ζήτημα, οι νέες εποπτικές απαιτήσεις και οι επερχόμενες διοικητικές αλλαγές - Kαλομελέτα κι έρχονται...

Μέχρι πριν από λίγα χρόνια, αρκετοί οικονομολόγοι -ευρέως φάσματος οικονομικών φρονημάτων- δήλωναν πεπεισμένοι πως η Μεγάλη Ύφεση (Great Depression) δεν επρόκειτο να επαναληφθεί ποτέ. Και κατά κάποιον τρόπο η εκτίμησή τους αυτή αποδείχθηκε ορθή - μέχρι στιγμής τουλάχιστον. Από την άλλη μεριά όμως, μετά το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008, μας έλαχε -αντ' αυτής (Μεγάλης Ύφεσης)- η Μεγάλη Κρίση (Great Recession). Πόσο στέρεο είναι άραγε το "δίκιο" των συναδέλφων;

Πριν μερικούς μήνες, όταν ο Α. Τσίπρας χαρακτήριζε -εμμέσως πλην σαφώς- τους P. Thomsen και M. Obstfeld "ανόητους" τεχνοκράτες, θα έπρεπε να γνωρίζει (και μάλλον το γνώριζε) ότι ολόκληρο το "κουαρτέτο" θα στρεφόταν εναντίον του για τις κατά τα φαινόμενα προεκλογικού χαρακτήρα "παροχές" του στο θέμα των συντάξεων. Δυστυχώς όμως, τα σχόλια του πρωθυπουργού έκαναν γκελ και επέστρεψαν στην κυβέρνηση -αλλά και στα κεφάλια όλων μας-, αφού οι "θεσμοί" άστραψαν και βρόντηξαν και με μεγάλο τσαμπουκά απέσυραν τα κλιμάκιά τους από την Αθήνα, αφήνοντας την δεύτερη αξιολόγηση -και τον Αλέξη- στα κρύα του λουτρού για κάποιο χρονικό διάστημα. Επιπλέον, για να "σφίξουν τα οπίσθια" και για να μην πάθει αποπληξία ο θείος Wolfgang (ο οποίος έδειχνε να βρίσκεται σε κατάσταση αμόκ), οι "θεσμοί" αποφάσισαν να "παγώσουν" την βραχυπρόθεσμη τακτοποίηση του ελληνικού δημόσιου χρέους, για την επίτευξη της οποίας η σημερινή κυβέρνηση είχε επενδύσει σημαντικά ποσά πολιτικού κεφαλαίου.

Κυριακή βράδυ, και με αφορμή τη κρίση της ευρωζώνης, τις πιέσεις που δέχεται και ασκεί το ευρώ στο πλαίσιο των οικονομιών των κρατών-μελών της και τους υπαρξιακούς τριγμούς εντός των κόλπων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Brexit, διαρκείς φήμες για πιθανό Grexit, κ.λπ.), δουλειά δεν είχε ο διάβολος.. και διάβαζε οικονομική ιστορία. Επειδή λοιπόν, κατά γενική παραδοχή, όλο και κάτι χρήσιμο βγαίνει από τη μελέτη στοιχείων του παρελθόντος και τη προέκτασή τους στις μέρες μας, αποφασίσαμε να μοιραστούμε μαζί σας τις παρακάτω σκέψεις, με την ελπίδα να μη γινόμαστε μονότονοι και κουραστικοί, προσθέτοντας αχρείαστο άγχος στην από καιρού υποβόσκουσα "μαυρίλα" που ταλαιπωρεί μεγάλο μέρος του πληθυσμού των κατοίκων του.. υπερήφανου "χωριού του Αστερίξ".

Παρασκευή βράδυ και με πέντε ακόμη συναδέλφους, μπαϊλντισμένοι από ένα εντελώς αχρείαστο "staff meeting" που μας "τσίτωσε" χωρίς κανέναν λόγο μέρα-μεσημέρι, χαλαρώναμε με τη βοήθεια λευκού γαλλικού οίνου και τηγανητού brie με αχλάδι και καρύδια, εδέσματος εισαγωγικού δείπνου πέντε πιάτων, σε στέκι μας στο κέντρο της πόλης. Σε διάστημα μιάμισης ώρας κραιπάλης, που προχώρησε αργά (για να χωρέσει και η κουβέντα) αλλά σταθερά, μέχρι τον επίλογο γλυκού με ιρλανδικό καφέ που έκλεισε τη βραδιά, προέκυψαν -μεταξύ άλλων- και οι επόμενοι "χρησμοί", που, ένεκα.. "επαγγελματικής διαστροφής" πιστεύουμε ότι κάποιοι περίεργοι αναγνώστες (πάντα υπάρχουν κάτι τέτοιοι στα οικονομικά σάιτς) θα ενδιαφερόντουσαν να πληροφορηθούν, κι αυτός είναι ο λόγος που εν συντομία τους παραθέτουμε στις παραγράφους που ακολουθούν:

Με την διαδικασία της δεύτερης αξιολόγησης από τους "θεσμούς" εν εξελίξει, οι κόντρες μεταξύ κυβερνητικών στελεχών σε άμυνα για τις "κόκκινες γραμμές" και των εκπροσώπων του "κουαρτέτου" -και δη του ΔΝΤ- σε ρόλο βλοσυρού επαρχιώτη γυμνασιάρχη, έφεραν στο μυαλό μας τις παρακάτω σκέψεις:

Premium Penna Reporter Mamamia CityWoman