• ΓΔ: 00
  • FTSE/ΧΑ LARGE CAP0
  • FTSE ΧΑ MID CAP0
  • Τζίρος0
  • €/$ 0 €/£ 0
    BTC 0 ETH 0 XRP 0
0
0
  • Nasdaq00%
  • S&P 50000%
  • CAC 4000%
  • DAX00%
  • FTSE 10000%
  • Nikkei 22500%

Σωτήρης Κυριακού

Για να ηγηθείτε, θα πρέπει να θυσιάσετε κάποιους προσωπικούς σας στόχους προς όφελος των άλλων. Θα πρέπει να εγκαταλείψετε την άνεσή σας και να κάνετε πράγματα που δεν είχατε ξανακάνει ποτέ. Θα πρέπει να συνεχίσετε να μαθαίνετε και να αναπτύσσεστε  -ακόμα και όταν δεν έχετε καμία διάθεση γι’ αυτό. Θα πρέπει διαρκώς να βάζετε τους άλλους πριν από τον εαυτό σας. Έτσι μόνο έρχεται ο σεβασμός και όχι αυτόματα με το αξίωμα.

“Αν το κοράκι έχεις για οδηγό, στα ψοφίμια θα καταλήξεις”

Η ηγεσία είναι ένα ταξίδι που ξεκινά από εκεί που είσαι, όχι από εκεί που θα ήθελες να είσαι. Επιτυχία είναι να κάνεις ό,τι μπορείς, με ό,τι έχεις, εκεί που βρίσκεσαι. Οι άνθρωποι πρέπει να πασχίζουν να φτάσουν στην κορυφή των δυνατοτήτων τους, και όχι στην κορυφή του οργανισμού.

Αξίζει τον κόπο σαν ηγέτες να αναθεωρήσουμε το επίπεδο της συναισθηματικής συναλλαγής μας με τον κόσμο. Όπως συμβαίνει με τις οικονομίες των χωρών, η ευημερία εξαρτάται από τον πλούτο που κυκλοφορεί. Αν σταματήσει, η οικονομία μπαίνει σε ύφεση. Το ίδιο συμβαίνει και με τον πλούτο της καρδιάς. Ενώ όλες οι πράξεις καλοσύνης είναι εκ προοιμίου υπέροχες, υπάρχει κάτι ακόμα πιο μαγικό. Το να τις κάνεις και να μην σου χρειάζεται να τις επικοινωνήσεις σε κανέναν. Ενώ πολλοί ηγέτες κάνουν συχνά πράξεις καλοσύνης, συνηθίζουν να τις αναφέρουν, αναζητώντας επιβράβευση. Η πιο ωραία αίσθηση στον κόσμο όμως είναι να κάνεις τις καλές πράξεις ανώνυμα.

Στην ερώτηση επιτυχία ή ευτυχία, η απάντηση θα είναι πάντα ευτυχία, γιατί οι ηγέτες που κινούνται από το νόημα που δίνει στη ζωή τους η επιτυχία (οικονομική ή θέσης) δεν θα είναι ποτέ ευτυχισμένοι. Αυτοί όμως που κινούνται από το νόημα της αγάπης, θα είναι πάντα ευτυχισμένοι. Και αυτό που θα νοηματοδοτεί τη ζωή τους θα είναι πάντα η ανιδιοτελής προσφορά. Θα ψάχνουν πάντα τον τρόπο για να είναι χρήσιμοι.

Υπήρχε κάποτε, έξω από ένα χωριό, ένα δέντρο τεράστιο και πανέμορφο που χάριζε με γενναιοδωρία, σε όσους το πλησίαζαν, τη δροσιά της σκιάς του, το άρωμα των λουλουδιών του και το υπέροχο τραγούδι των πουλιών που είχαν κάνει τη φωλιά τους ανάμεσα στα κλαδιά του. Το δέντρο το αγαπούσαν όλοι στο χωριό, ιδιαιτέρως όμως τα παιδιά, που σκαρφάλωναν στον κορμό του και ταλαντεύονταν ανάμεσα στα κλαδιά, με τη δική του πρόθυμη συναίνεση. Το δέντρο είχε προτίμηση στη συντροφιά των μικρών παιδιών, υπήρχε όμως ανάμεσά τους ένα παιδάκι που ήταν το αγαπημένο του. Αυτό εμφανιζόταν πάντα το σούρουπο, όταν έφευγαν τα άλλα.

O κόσμος χρειάζεται την αγάπη και τους καλούς τρόπους πολύ περισσότερο από όσο χρειάζεται τη λανθασμένα εννοούμενη και καθοδηγούμενη νοητική υγεία.

Premium Penna Reporter Mamamia CityWoman