• ΓΔ: 00
  • FTSE/ΧΑ LARGE CAP0
  • FTSE ΧΑ MID CAP0
  • Τζίρος0
  • €/$ 0 €/£ 0
    BTC 0 ETH 0 XRP 0
0
0
  • Nasdaq00%
  • S&P 50000%
  • CAC 4000%
  • DAX00%
  • FTSE 10000%
  • Nikkei 22500%
Σωτήρης Κυριακού

Σωτήρης Κυριακού

Η αίσθηση μειονεξίας και ο φόβος είναι 2 κοινά συναισθήματα μεταξύ όλων των ανθρώπων που δεν βοηθούν στην ανακάλυψη του δρόμου που οδηγεί στη σοφία και στην αυτοπραγμάτωση.  Αντιπροσωπεύουν τα μεγαλύτερα εμπόδια στην ομαλή καθημερινή λειτουργία και είναι η πηγή των περισσότερων ψυχολογικών προβλημάτων των ηγετών.

Ποια είναι η διαφορά μεταξύ φιλοδοξίας και ματαιοδοξίας;

Το συναίσθημα της φιλοδοξίας ενός ηγέτη αυξάνεται ή μειώνεται, ανάλογα με το μέγεθος της μειονεξίας.

Η κοινωνική μειονεξία που εμφανίζεται στον άνθρωπο μέσα από τη σύγκριση τον κάνει, όπως έχουμε προαναφέρει σε προηγούμενο άρθρο, να μην επιθυμεί επιτυχία επάνω στη ζωή με τη μορφή της προσφοράς, αλλά επιτυχία και νίκη πάνω στους άλλους. Όσο θα επιθυμούμε νίκη πάνω στους άλλους, τόσο πιο μειονεκτικά θα νοιώθουμε, γιατί όσο έξυπνοι και να είμαστε, πάντα θα υπάρχει κάποιος εξυπνότερος, όσο δυνατοί και να είμαστε πάντα θα υπάρχει δυνατότερος, όσο όμορφοι,όσο ικανοί, όσο όσο όσο.

Έχει τόσο μεγάλο εύρος αυτό το συναίσθημα, που  η ανθρωπότητα φαίνεται ότι έχει ταυτίσει ή αποδεχθεί ότι η έννοια του να είσαι άνθρωπος, σημαίνει να αισθάνεσαι κατώτερος και να αποβλέπεις στην υπεροχή.

O φαινομενικά τελειοκράτης ηγέτης διαφέρει τις περισσότερες φορές από αυτό που δημιουργεί την εντύπωση ότι είναι. Η αγάπη του για την τελειότητα δεν είναι πάντα αληθινή. Παίζει ένα παιχνίδι με τους ανθρώπους, για να κρύψει το πάθος του για εξουσία και έλεγχο στους γύρω του. Είναι το παιχνίδι της υπεροχής τού ενός, που έχει σκοπό να μειώσει τους άλλους για να μπορεί αυτός να λάμψει συγκρινόμενος μαζί τους. Φοβάται την αποτυχία, προσπαθεί να δείχνει τέλειος, φανερώνοντας έτσι τη μεγάλη του φιλοδοξία να είναι πάνω από τους άλλους. Επιμένει να τηρούν οι άλλοι τους δικούς του κανόνες, εξασφαλίζοντας έτσι ότι δεν θα μπορέσουν να τον ξεπεράσουν, εφόσον ανεβάζει όλο και πιο ψηλά τα ζητούμενα standards που θέτει και που ούτε εκείνος δεν μπορεί από μόνος του να φθάσει. Διαπνέεται από έντονο φόβο και ζητά να προστατευθεί με ένα φράγμα από κανόνες και πρότυπα. Του είναι αδύνατη η συνύπαρξη σε μια ομάδα με άλλα ισότιμα μέλη. Πρέπει να κατηγορήσει, να βρει λάθη και να επιρρίψει ευθύνες σε όλους, για να μπορέσει να τους εξουδετερώσει, να τους χαρακτηρίσει κατώτερους και να αποκτήσει την πολυπόθητη ανωτερότητα, έστω και αν αυτό δεν είναι προς το συμφέρον του. Θέλει να κρατά πάντα μια απόσταση ανωτερότητας ανάμεσα στον εαυτό του και τους άλλους, επειδή φοβάται την ισότιμη συμμετοχή στην κοινωνία. Παίζει το παιχνίδι «εγώ ο μεγάλος, εσύ ο μικρός». Στόχος του δεν είναι η δημιουργία από μόνη της, αλλά και ο ανταγωνισμός και η από θέση ανωτερότητας σύγκριση του εαυτού του με όλο τον υπόλοιπο κόσμο, μέσα από την οποία επιβεβαιώνει στα όνειρά του, την καθολική υπεροχή του μέσα από την φαινομενική επιτυχία του, η οποία όμως συνεχίζει να τον κρατάει μακριά από την ευτυχία.

Ο ναρκισσισμός ορίζεται από το Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Νοητικών Διαταραχών του Αμερικανικού Ψυχιατρικού Συλλόγου ως “ένα διάχυτο πρότυπο μεγαλομανίας, ανάγκη για θαυμασμό και έλλειψη ενσυναίσθησης”.

Η ύβρις ήταν βασική αντίληψη της κοσμοθεωρίας των αρχαίων Ελλήνων. Όταν κάποιος, υπερεκτιμώντας τις ικανότητες και τη δύναμή του (σωματική, αλλά κυρίως πολιτική, στρατιωτική και οικονομική), συμπεριφερόταν με βίαιο, αλαζονικό και προσβλητικό τρόπο απέναντι στους άλλους, στους νόμους της πολιτείας και κυρίως απέναντι στον άγραφο θεϊκό νόμο - που επέβαλλαν όρια στην ανθρώπινη δράση - θεωρούνταν ότι διέπραττε «ύβριν», δηλ. παρουσίαζε συμπεριφορά με την οποία επιχειρούσε να υπερβεί τη θνητή φύση του και να εξομοιωθεί με τους θεούς, με συνέπεια την προσβολή και τον εξορισμό τους. H λέξη «ύβρις», πέρα από τη νεοελληνική χρήση της ως «βρισιάς», χρησιμοποιείται αρκετές φορές και στην εποχή μας, για να χαρακτηρίσει αλαζονικές συμπεριφορές. H θεωρία του συνδρόμου της ύβρεως αποδίδεται στον Ντέιβιντ Όουεν. Επιφανής Άγγλος πολιτικός, είχε διατελέσει υπουργός Εξωτερικών της Μεγάλης Βρετανίας και παράλληλα ιατρός νευρολόγος. Στο βιβλίο του “Ασθενείς ηγέτες στην εξουσία” παρουσιάζει και  περιγράφει την επίδραση ψυχικών και σωματικών ασθενειών στους ηγέτες του προηγούμενου αιώνα.

Οι άνθρωποι έχουν διάφορους σκοπούς στη ζωή:  Άλλοι να γίνουν πλούσιοι.  Άλλοι να γίνουν διάσημοι.  Άλλοι να γίνουν μεγάλοι γιατροί ή επιστήμονες.  Άλλοι να δουλέψουν για τη NASA.   Άλλοι είναι ηδονιστές και επιδιώκουν μια μόνιμα ηδονική ζωή.

σελίδα 4 από 4
Premium Penna Reporter Mamamia CityWoman