Την ώρα που θα έπρεπε να απολογείται για την κατεδάφιση οικιών στις μειονοτικές περιοχές της Χιμάρας, επέλεξε να μας υπενθυμίσει τα (ανύπαρκτα) ελληνικά χρέη στη χώρα του, υποστηρίζοντας ότι η Ακρόπολη στέκεται ακόμα όρθια χάρη σε κάποιον συμπατριώτη του.
Μικρό το κακό θα πει κανείς, αν αναλογιστεί ότι ο «εθνικός συγγραφέας» των γειτόνων που όσο περνάει ο καιρός δείχνουν την κακή επιρροή της Άγκυρας στις εξωτερικές τους σχέσεις, ο Ισμαήλ Κανταρέ, υποστηρίζει σε βιβλία του ότι το έπος του ΄40 το έκαναν οι (άκαπνοι και καιροσκόποι εδώ που τα λέμε) Αλβανοί…
Ο Έντι Ράμα λοιπόν δημοσίευσε στο λογαριασμό του στο Facebook μια γκραβούρα που απεικονίζει την Αθήνα του 1670 και γράφει πως η Ακρόπολη είναι στη θέση της χάρη σε έναν Αλβανό ονόματι Γκιέργκι Ντουσμάνι, ο οποίος ζήτησε από τους βενετσιάνους να μην βομβαρδίσουν την Αθήνα.
«Αυτή η γκραβούρα της παλιάς Αθήνας το 1670 (η πόλη στην οποία, όπως έγραφε ακόμα και 1925 ο Έλληνας Φαναριώτης πρίγκιπας Ευγένιος Ρίζος - Ραγκαβής, ο γηγενής πληθυσμός είναι ακόμη και σήμερα κυρίως αλβανικός) μας υπενθυμίζει, μεταξύ άλλων, πως αν η Ακρόπολη στέκεται ακόμα για τη δόξα της ανθρωπότητας και του πολιτισμού, αυτό οφείλεται και στο όραμα του Αλβανού αρχιεπισκόπου της Αθήνας, Γεωργίου Δούσμανη (Gjergj Dushmani) o οποίος το 1686, διαπραγματεύεται με τον Φραγκίσκο Μοροζίνι του βενετικού στόλου για να μην βομβαρδίσουν την πόλη από το λιμάνι του Φαλήρου, επειδή εκεί υπήρχε μια τουρκική φρουρά.
Μια τέτοια ιστορία μιας πόλης που κάποτε ήταν σύμφωνα με τα αυθεντικά στοιχεία και τους ιστορικούς, κυρίως αλβανόφωνη, δεν την κάνει απολύτως μια αλβανική πόλη, αν και η Αθήνα οφείλει κάτι στους Αλβανούς στην εξαιρετική της ιστορία. Και ακριβώς έτσι, αν η Χιμάρα βίωσε το ελληνικό αρχιπέλαγος και με την ελληνική γλώσσα ως «κοινή διάλεκτο» της Ανατολής, μέσω των θαλάσσιων ανταλλαγών, σε στενή και γόνιμη συνύπαρξη, δεν την καθιστά απολύτως μια ελληνική επαρχία, μάλιστα ο πληθυσμός της σε όλες τις διεθνείς συμβάσεις, για να μην μιλήσουμε για την ιστορία, χαρακτηρίζεται απλά ως Αλβανικός» γράφει.
Να΄ ναι καλά! Στους χαλεπούς καιρούς μας το γέλιο είναι φάρμακο…
Γ.Χ.