Έχουνε τώρα βγει στα ραδιοφωνικά κεραμίδια, άτεγκτοι, αδέκαστοι ντεμέκ, κριτές και μη ανεχόμενοι πλέον μύγα στο (στομωμένο από χρόνιες συναλλαγές) σπαθί τους και κόβουνε σε φέτες το δίκηο…
Το αστείο είναι, ότι δεν μας είχαν συνηθίσει ποτέ, σε εκδηλώσεις τέτοιας επαγγελματικής ανεξαρτησίας. Όταν κάποιοι στο επάγγελμα κινδύνευαν ή χάνανε στ΄ αλήθεια δουλειές, επειδή δεν υπερασπίζονταν την κυνική γραμμή των αφεντικών, εκείνοι βγάζανε μεροκάματο και συνιστούσαν χαιρέκακα στους «αφελείς», προσαρμογή στην γραμμή του ρεαλισμού.
Σήμερα κραυγάζουν εμπαθώς και υστερικά. Σε βαθμό, που ακόμα και σε όσους από μας δεν τον ψήφισαν, να κάνουν συμπαθή τον ανεκδιήγητο ΣΥΡΙΖΑ.
Είναι θεμιτό να υπερασπίζεται κανείς το κομματικό του μεροκάματο. Μπορεί ωστόσο, να είναι διακριτικός, χωρίς να χάνει τόσο κραυγαλέα την υπόληψή του. Αλλά, μερικοί, έχουνε ξεφύγει τόσο, που αγνοούν πλέον ακόμα και τους βασικούς κανόνες της παραπληροφόρησης.
Δεν το κάνουν «όμορφα» και τεχνηέντως, όπως κάποιες παληές καραβάνες του επαγγέλματος που καμώνονται τους μάγκες. Το κάνουν άγαρμπα. Και εκτίθενται…
Γιώργος Χατζηδημητρίου