Παλαιότερα, ήταν γνωστές και σεσημασμένες οι περιπτώσεις λίγων πολιτικών οι οποίοι σκηνοθετούσαν θεατρικές επιδείξεις αυτογελοιοποίησης και ρητορικού ξεπεσμού, μόνο και μόνο για να κερδίσουν το μερτικό τους από τη δημοσιότητα.

Εθισμένοι τώρα στο ρηχό τηλεοπτικό ήθος ορισμένων πρωινάδικων, πολλοί από αυτούς, ξεκατινιάζονται από τα άγρια χαράματα (σ.σ: που βρίσκουν άραγε την όρεξη; Κανείς δεν κάνει σεξ από αυτούς;) και με την ίδια άνεση μεταφέρουν στη συνέχεια τις αψιμαχίες τους στη Βουλή που δεν έχουν κανένα πολιτικό διακριτικό, παρά μονάχα μειωτικούς προσωπικούς χαρακτηρισμούς.

Έχοντας πολλοί από δαύτους πλέον απαξιώσει το ρόλο της Βουλής, με όσα ψηφίζουν αδιαμαρτύρητα τα τελευταία χρόνια, φτάνουν στο πρωτοφανές σημείο να ρίχνουν από το βήμα του Κοινοβουλίου μάλιστα, το γάντι στους αντιπάλους τους, λέγοντας «σας προκαλώ να βγούμε σε όποιο κανάλι θέλετε»!

Λες και η Βουλή, είναι μια αδιάφορη λέσχη συζητήσεων-που τείνει να γίνει, εδώ που τα λέμε…- μικρότερης θεσμικής αξίας από την τηλεόραση, στην οποία εμφανίζονται σαν άμισθοι συνεργάτες και μπαρουτοκαπνισμένοι από τις σφοδρές τηλεοπτικές μάχες, με αποτέλεσμα να δέχονται συχνά, υποτιμητικά σχόλια από τους παρουσιαστές, επειδή, μιλάνε γεμάτοι νεύρα και αγενώς, ο ένας «πάνω στον άλλον» και όλοι μαζί με αποτέλεσμα να μην ακούγεται τίποτε.

Αυτό ακριβώς παράγει ο δημόσιος λόγος τους: Τίποτε...