Όπως και ο τρόπος με τον οποίο συντάσσονται μαζί του σχεδόν για κάθε θέμα διάφορα «ορφανά» της πολιτικής - κυρίως από τις τάξεις των δυσαρεστημένων πρώην νεοδημοκρατών.

Με αφορμή ωστόσο τη φασαρία που έχει ξεσηκωθεί γύρω από την Ακρόπολη για οποιονδήποτε λόγο, από τον τσιμεντένιο διάδρομο, έως την πινακίδα που τάχα θα έβαζε η Μενδώνη με το όνομα της και τη φωτογράφιση του οίκου Dior, έχει μία αξία να απαντήσει κάποιος σε ένα ερώτημα:

Τι είναι αυτό που κάνει τους ΣΥΡΙΖΑίους και τους παρατρεχάμενους τους να φωνασκούν και να επικαλούνται την ιερότητα του μνημείου; Μπορεί να γίνει κάποια συζήτηση επ’ αυτού και να αναδειχθεί η «ιερότητα» της πολιτιστικής κληρονομιάς ή οποιαδήποτε άλλη έκφανσή της και πάντως με μεταφορική έννοια. Ως προς το αν ο οίκος Dior προσβάλλει κάτι από αυτά, λίγα επιχειρήματα θα μπορέσουν να πείσουν.

Αλλά η ιερότητα του μνημείου, την οποία επικαλείται σχεδόν με κόμπους στο λαιμό ο Τσίπρας και οι άλλοι, από πού προκύπτει;

Μήπως είναι και δωδεκαθεϊστές και δεν το ομολογούν; Γιατί αυτό θα είχε τεράστιο ενδιαφέρον…

Για να μην συζητήσουμε για τους νεόκοπους συνοδοιπόρους του Τσίπρα που προέρχονται από τη ΝΔ, οι οποίοι λησμονούν ότι φωτογραφήσεις στην Ακρόπολη έχουν αφήσει εποχή, από την περιβόητη της Nelly’s έως και εκείνη της J Lo, επί διακυβέρνησης Καραμανλή…