Αυτό που προξενεί έκπληξη ωστόσο, είναι η στάση του ΚΙΝΑΛ. Υποτίθεται ότι το κόμμα πλασάρεται ως η φωνή του ορθολογισμού, ότι επιδιώκει να πολιτεύεται εποικοδομτικά και ότι εν πάση περιπτώσει, έχει ως στόχο τη διαφοροποίηση του από τις εξαλλότητες των ΣΥΡΙΖΑίων.
Αποφεύγοντας όμως σε αυτή τη συγκυρία να ψηφίσει κάτι αυτονόητο (έστω και με επίκληση της αρχής ότι δεν αναγνωρίζει την πρακτική των τροπολογιών της τελευταίας στιγμής), συντάσσεται με το μέτωπο του παραλόγου.
Το δυστύχημα είναι ότι δεν αντιλαμβάνονται οι υπεύθυνοι του ΚΙΝΑΛ, ότι όσο συμμετέχουν στο όργιο λαϊκισμού και καιροσκοπισμού, είναι καταδικασμένοι. Προφανώς και ο ΣΥΡΙΖΑ σε αυτό το πεδίο είναι ανίκητος…