Εκ των υστέρων παρεμβάσεις, πολλές φορές εικονικές και αποσπασματικές, δεσμεύσεις για το μέλλον και εύκολες υποσχέσεις, απειλές άνευ περιεχομένου για τους παραβάτες και λόγια για τήρηση της νομιμότητας, η οποία δεν τηρείται για τον πολύ απλό λόγο ότι δεν επιβάλλεται.

Υπό αυτές τις συνθήκες και ενώ είναι σε όλους φανερό ότι αυτό που λέμε τουριστική βιομηχανία και θεωρούμε μάλιστα ότι είναι και «βαριά», είναι μετέωρη, ένα αυτονόητο ερώτημα τίθεται: Τι ακριβώς κάνει για όλα αυτά το υπουργείο Τουρισμού, του οποίου σήμερα προΐσταται η Όλγα Κεφαλογιάννη, σε μία θέση από την οποία πέρασαν πολλοί και αρκέστηκαν στο να θριαμβολογούν για τα ρεκόρ αφίξεων και εισπράξεων.

Ποιος είναι αλήθεια ο ρόλος του υπουργείου; Κάνει κάτι πέραν του να οργανώνει διαφημιστικές εκστρατείες για ένα προϊόν που, αφενός «πουλιέται» μόνο του και, αφετέρου, είναι πολύ διαφορετικό από αυτό που διαφημίζεται;

Στην πραγματικότητα, η κατάσταση του ελληνικού τουρισμού προσφέρει στο υπουργείο και την Όλγα Κεφαλογιάννη μία μεγάλη ευκαιρία για μία ουσιαστική, συνολική και σημαντική παρέμβαση.

Θα την αξιοποιήσει ή θα την αφήσει να περάσει;