Δίχως να μπει κανείς σε επί μέρους ρυθμίσεις και απόπειρες εντοπισμού της φοροδιαφυγής, υπάρχει μία λεπτομέρεια που όλοι δείχνουν να αγνοούν. Πρώτη φυσικά η κυβέρνηση.

Με βάση λοιπόν τις εξαγγελίες και τις διακηρύξεις, αποφασίστηκε η θέσπιση του τεκμαρτού εισοδήματος των 10.900 ευρώ για τους ελεύθερους επαγγελματίες, προκειμένου κάτι να μαζευτεί.

Με βάση αυτό θα υπάρχει ένας ελάχιστος φόρος, κάτι λιγότερο από 1.000 ευρώ και πολλοί διαμαρτύρονται, ενώ άλλοι αδιαφορούν.

Μάλιστα. Υπάρχει όμως κάτι άλλο, που μπορεί να έχει και συνταγματική διάσταση, αν έχει κανείς όρεξη για τέτοια.

Από την περίοδο του μνημονίου είχε επιβληθεί ο κανονικός, κανονικότατος κεφαλικός φόρος που ονομάστηκε «τέλος επιτηδεύματος» για τους ελεύθερους επαγγελματίες και οριζόταν στα 650 ευρώ ετησίως, ασχέτως των εσόδων που είχε ή δήλωνε ότι είχε ο φορολογούμενος.

Σήμερα, η κυβέρνηση εμφανίζεται τάχα γενναιόδωρη και λέει ότι μειώνει αυτό το τέλος επιτηδεύματος κατά 50%. Ενώ θα έπρεπε να το καταργήσει, αφού για τον ίδιο λόγο έχει λάβει κάποια άλλα μέτρα.

Όμως το ένα «τρακάρει» με το άλλο.

Αν βάζει τεκμαρτό εισόδημα για την πάταξη της φοροδιαφυγής, δεν έχει νόημα καν η ύπαρξη του τέλους επιτηδεύματος. Όμως δεν έχει και νόημα να είναι κανείς αφελής και να πιστεύει ότι το κράτος θα βγάλει ποτέ το χέρι του από την τσέπη των πολιτών. Και αυτή είναι η άλλη όψη του νομίσματος της φοροδιαφυγής, αλλά και η αποκάλυψη άλλης μίας πονηριάς, κάπως πρόχειρης…