Το βασικό ζητούμενο παραμένει και είναι η επιτέλεση έργου, που άλλωστε κρίνεται τελικά στην πράξη. Υπάρχουν όμως και τα πολιτικά συμπεράσματα για τις επιλογές υπουργών, που κάποιες φορές είναι χρήσιμα, αφού φανερώνουν διαθέσεις, ανησυχίες ή σκοπιμότητες.

Στην προκειμένη περίπτωση, έχουν ενδιαφέρον κάποιες παρατηρήσεις. Αν θεωρήσει κάποιος ότι η επιλογή του (καραμανλικής προέλευσης) Χρήστου Σταϊκούρα για το υπουργείο Υποδομών μετά τις εκλογές του 2023 δεν ήταν τυχαία, η αποπομπή του σε συνδυασμό με ένα άλλο στοιχείο, ίσως δείχνει πολλά για το πώς σκέφτεται αυτήν την περίοδο ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Οι «καραμανλικές» παρουσίες πλέον στην κυβέρνηση είναι αμελητέες (αν εξαιρεθεί φυσικά η… Αννα Καραμανλή ως υφυπουργός Τουρισμού).

Αντιθέτως, οι «σαμαρικοί» αυξάνονται με την προσθήκη του Θανάση Δαβάκη (υφυπουργός Αμυνας) και την παραμονή του Κώστα Καραγκούνη (υφυπουργός Εργασίας). Παράλληλα όμως, έχει τη σημασία της και η τοποθέτηση του μεσσήνιου (και… αιώνιου αντιπάλου του Αντώνη Σαμαρά) Γιάννη Λαμπρόπουλου στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη.

Κοινώς, ο Πρωθυπουργός φαίνεται ότι αντιμετωπίζει τη σαμαρική τάση με στρατολόγηση των λίγων, έστω, βουλευτών και με κινήσεις που έχουν σαφείς υπαινιγμούς, ενώ μάλλον περιφρονεί τους καραμανλικούς, που υπο-εκπροσωπούνται από την Ολγα Κεφαλογιάννη. Εκτός αν όλα αυτά είναι συμπτώσεις, που είναι μάλλον απίθανο…