Πρώην μοντέλα, αθλητές και πρόσωπα που κάποτε απασχολούσαν τα φώτα της δημοσιότητας φέρονται να βρέθηκαν στον ρόλο του «αχυρανθρώπου» σε ένα σύστημα όπου η λάμψη της αναγνωρισιμότητας μπορεί να λειτουργούσε ως κάλυψη για τη δράση άλλων.
Βεβαίως, η συμμετοχή ενός προσώπου σε μια εταιρική δομή ή η αναφορά του σε μια δικογραφία δεν συνιστά από μόνη της απόδειξη ενοχής. Αυτό θα το κρίνει η Δικαιοσύνη.
Το πραγματικά ερώτημα, πάντως, είναι άλλο: Πόσο εύκολα μπορεί ένα αναγνωρίσιμο πρόσωπο να μετατραπεί σε εταιρική «βιτρίνα» και πόσο αποτελεσματικοί είναι οι μηχανισμοί ελέγχου όταν πίσω από μια εντυπωσιακή εικόνα κρύβονται ενδεχομένως πολύ λιγότερο λαμπερές δραστηριότητες;
