Η εταιρία λοιπόν εξέτασε τέσσερις πυλώνες της επιχειρηματικότητας στη χώρα μας, τις επιχειρηματικές υποδομές, το φορολογικό πλαίσιο, την αγορά εργασίας και τις δεξιότητες του ανθρώπινου δυναμικού. Οι συγκρίσεις έγιναν με τον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης, όπου βέβαια στην κορυφή βρίσκονται η Σουηδία και η Ιρλανδία. Αν θυμάστε μάλιστα, πριν μερικές εβδομάδες συζητούσαμε ως γηπεδόβιοι αν το σουηδικό, ή το ιρλανδικό μοντέλο είναι καλύτερο. Ενώ είμαστε βυθισμένοι ως τα μπούνια στο μοντέλο "αλά γκρέκα" δεν το αλλάζουμε με τίποτα… Φυσικά η αξιολόγηση της Ελλάδας σε όλους τους πυλώνες είναι χαμηλότερη του μέσου όρου της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης, σύμφωνα με την μελέτη της BCG. Εχει όμως μεγάλη σημασία να δούμε τα ευρήματα ανά πυλώνα, γιατί βοηθούν στη διάλυση κάποιων μύθων, που καλλιεργούνται και έχουν εμπεδωθεί στο μυαλό μας ως πραγματικότητα. Επειδή βολεύουν κάποιους, αλλά πολύ συχνά και όλους μας. Με τον όρο "επιχειρηματικές υποδομές" η BSG εννοεί όλο το νομοθετικό πλαίσιο μέσα στο οποίο είναι αναγκασμένη να λειτουργεί η ελληνική επιχείρηση και εκεί τα πράγματα είναι άθλια, λόγω κυρίως του γραφειοκρατικού και αναποτελεσματικού μας κράτους. Που λόγω ακριβώς της δυσλειτουργίας του, όχι μόνον ανέχεται αλλά και υποθάλπει την διαφθορά. Γι αυτό, ενώ ο μέσος όρος στην Ευρωπαϊκή ΄Ενωση έχει βαθμολογία 63, η Ελλάδα βαθμολογείται με μόλις 26. Απόκλιση δηλαδή προς τα κάτω 37 ολόκληρων μονάδων και με αναγωγή θα μπορούσαμε να πούμε ότι βρισκόμαστε στο 41,3% του μέσου όρου της Ευρωπαϊκής Ενωσης! Παρά τις γκρίνιες που ακούγονται από πολλές πλευρές, συμπεριλαμβανομένων των εργοδοτών, το φορολογικό πλαίσιο με το οποίο λειτουργούν οι επιχειρήσεις στην Ελλάδα βρίσκεται πολύ κοντά στον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης. Σαν βάση σύγκρισης λαμβάνεται η συμβολή των επιμέρους φόρων στο σύνολο των φορολογικών εσόδων και η Ελλάδα βαθμολογείται με 45, ενώ ο μέσος όρος στην Ευρωπαϊκή ΄Ενωση είναι 47. Η απόκλιση είναι μόλις δύο μονάδες και επομένως με αναγωγή η Ελλάδα είναι στο 95,75% του μέσου όρου της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης. Το πόσο σταθερό είναι το φορολογικό μας σύστημα είναι ένα άλλο ερώτημα βέβαια που μετρά η επιχειρηματικότητα και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υστερούμε. Ο τρίτος πυλώνας είναι η περιβόητη αγορά εργασίας για την οποία τόσες μάχες δίδονται και τόσες συζητήσεις γίνονται. Το θέμα είναι πόσο ακριβή και πόσο ευέλικτη είναι η αγορά εργασίας και η Ελλάδα βαθμολογείται με 33 βαθμούς , ενώ μέσος όρος στην Ευρωπαϊκή ΄Ενωση είναι 41. Η διαφορά δηλαδή φθάνει τις 8 μονάδες, όχι δηλαδή και τόσο μεγάλη. Με αναγωγή, η αγορά εργασίας βρίσκεται στο 80,5% του μέσου όρου της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης. Επομένως δεν μπορούμε να πούμε ότι υστερούμε δραματικά. Το δράμα είναι στον πυλώνα "δεξιότητες ανθρώπινου δυναμικού", που αποκαλύπτει πόσο μακριά νυχτωμένη είναι η παιδεία μας, την απόστασή της από τις απαιτήσεις των καιρών, την πραγματικότητα που κρύβουμε επιμελώς γιατί μας αρέσει να ζούμε με μύθους. Ενώ λοιπόν ο μέσος όρος στην Ευρωπαϊκή ΄Ενωση στο συγκεκριμένο τομέα είναι 43 μονάδες, η Ελλάδα παίρνει μόλις 17!. Η Ελλάδα είναι δηλαδή 36 ολόκληρες μονάδες πίσω από τον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης σε δεξιότητες ανθρώπινου δυναμικού. Αν κάνουμε την αναγωγή, η χώρα μας βρίσκεται στο 39,5% του μέσου όρου της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης από πλευράς δεξιοτήτων ανθρώπινου δυναμικού. Που σημαίνει ότι έχουμε ένα εν πολλοίς ανειδίκευτο και σχεδόν άχρηστο ανθρώπινο δυναμικό και άρα οι έλληνες δεν είναι ανταγωνιστικοί στην αναζήτηση εργασίας. Που σημαίνει επίσης ότι και οι επιχειρήσεις δεν μπορούν εύκολα να βρουν τους κατάλληλους ανθρώπους για να στελεχωθούν στην Ελλάδα. Στο σύνολο της αξιολόγησης της ανταγωνιστικότητας, η Ελλάδα βαθμολογείται με 30 μονάδες, ενώ ο μέσος όρος της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης είναι 48. Είναι δηλαδή μόλις στο 62,5% του μέσου όρου της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης και δεν αποκλείεται να χάνουμε συνεχώς έδαφος και να περιθωριοποιούμαστε, όπως υποστήριξε ο νέος πρόεδρος του ΣΕΒ, ο κ. Δασκαλόπουλος, προκαλώντας την οργή του κ. Αλογοσκούφη. Το πρόβλημα όμως δεν είναι αν θύμωσε ο κ. Αλογοσκούφης , γιατί αυτό με λίγο ξύδι διορθώ