Αυτό που έκανε μεγάλη εντύπωση, είναι πως ο κ. Gross, επέμεινε πως η σχέση του ΑΕΠ προς το δημόσιο χρέος θα πρέπει μεν να μας απασχολεί, ωστόσο αυτό που θα έπρεπε να μας απασχολεί πολύ περισσότερο είναι η σχέση των εξαγωγών μας προς το Δημόσιο χρέος. Ο δείκτης όντως είναι ανατριχιαστικός αφού βρίσκεται στο 536%, σχεδόν διπλάσιος ακόμη και από τα υπόλοιπα «προβληματικά κράτη». Όπως πολύ σωστά παρατήρησε, από την στιγμή που το εξωτερικό μας χρέος είναι σχεδόν καθ’ ολοκληρία εξωτερικό, θα πρέπει να βάλουμε κάτω τι χρωστάμε σε σχέση με τι παίρνουμε από τους ξένους πουλώντας τα προϊόντα μας, αφού από αυτά που εισπράττουμε από τους ξένους πληρώνουμε σε μεγάλο βαθμό τα χρέη μας.

Θα συμφωνoύσαμε εν μέρει με τον κ. Gross αν μαζί με τις εξαγωγές είχε λάβει υπόψη του και το ναυτιλιακό συνάλλαγμα που εισρέει στην χώρα. Θα μου πείτε πως αυτό αφορά όχι το εμπορικό ισοζύγιο αλλά αυτό των τρεχουσών συναλλαγών, όμως κατά την άποψη μου η ελληνική ναυτιλία είναι ο πλέον εξαγωγικός κλάδος της χώρας. Εξάγει μεταφορικές υπηρεσίες και η ελληνική ή ελληνόκτητη, δεν έχει και τόση σημασία, την τελευταία δεκαετία έχει φέρει στην χώρα 140 δισ. δηλαδή κεφάλαια που αντιστοιχούν περίπου στο μισό δημόσιο χρέος μας.

Για να μην επαναλαμβάνουμε την σημασία της, απλά ας δούμε ένα παράδειγμα με αριθμούς Το ποσό αυτό είναι πολλαπλά υψηλότερο από το Γ ΚΠΣ και το ΕΣΠΑ τα οποία για την περίοδο 2000-2013, ανέρχονται συνολικά σε 46 δισ ευρώ, εκ των οποίων τα 26 δισ από το Γ΄ΚΠΣ και τα 20 δισ. ευρώ από το ΕΣΠΑ, ενώ το Β' ΚΠΣ ήταν 17,6 δισ. ευρώ. Το 2006, ήρθαν στην χώρα 14,3 δισ. το 2007 16,9 δισ, το 2008 19,1 δισ το 2009. 13,5 δισ και φέτος μέχρι τον Νοέμβριο είχαν μπει τους εθνικούς λογαριασμούς άλλα 14,2 δισ.

Ωστόσο, θα πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψη πως η κατάσταση στην ναυτιλία, δεν είναι και τόσο εύκολη. Η παγκόσμια οικονομία επιβραδύνει, με την μόνη χείρα βοηθείας να έρχεται μόνο από τις αναπτυσσόμενες οικονομίες κυρίως της Ασίας. Αυτό σημαίνει πως σε συνδυασμό με τα πλοία που έχουν ναυπηγηθεί, ναυπηγούνται και θα πέσουν στην αγορά, ο ανταγωνισμός θα είναι έντονος, οι ναύλοι, το 2011 και το 2012, όπως προβλέπεται να δεχθούν ισχυρές πιέσεις, άρα και το ναυτιλιακό συνάλλαγμα που θα έμπαινε στην χώρα να μειωθεί. Τα χρήματα αυτά θα λείψουν από τα δημόσια ταμεία και μάλιστα σε μία εποχή που η χώρα τα χρειάζονταν περισσότερο παρά ποτέ.

Για να αντιληφθούμε την σοβαρότητα της κατάστασης αρκεί ενδεικτικά να αναφέρουμε πως ένα πλοίο μεταφοράς σιδηρομεταλλευμάτων που το 2010 έβγαζε κατά μέσο όρο 28.500 δολ ημερησίως το 2011 θα πέσει στα 23.000 και το 2012 στα 22.000 δολ

Γι αυτό και είναι αστεία τα μηνύματα Διαμαντίδη προς τους εφοπλιστές να στηρίξουν την ελληνική οικονομία στο βαθμό που το ίδιο το κράτος στηρίζει την ελληνική ναυτιλία. Ως γνωστόν η ελληνική ναυτιλία δεν έχει πάρει σέντσι από τα ελληνικά ταμεία (εδώ δεν πρέπει να μπερδεύουμε την ακτοπλοοϊα με την ποντοπόρο) και έλαβε ως ανταμοιβή την κατάργηση του υπουργείου…

Και τι ζητά το κράτος.. Φέρτε πλοία στην ελληνική σημαία.. Άλλο ένα παραφιλολογικό αίτημα αφού για να βάλεις την ελληνική σημαία, και να καλύπτεις της απαιτήσεις που θέτει όσον αφορά την σύνθεση των πληρωμάτων… πρέπει να υπάρχουν ναυτικοί… Που ως γνωστόν δεν υπάρχουν λόγω της τεράστιας έλλειψης που δημιούργησε το γεγονός ότι η ναυτική εκπαίδευση είχε αφεθεί επί σειρά ετών στην τύχη της.

Δεδομένου λοιπόν ότι όπως όλα δείχνουν το άκρως πολύτιμο ναυτιλιακό συνάλλαγμα οδεύει προς συρρίκνωση την χειρότερη στιγμή ας σταματήσουν τα ευχολόγια και όσο είναι καιρός ας χαραχθεί μια πραγματικά εθνική πολιτική ώστε να γίνει το ελληνικό πλοίο πραγματικά ανταγωνιστικό και να μπορέσει να επιστρέψει στην ελληνική σημαία.