1. Οι καταθέσεις επιχειρήσεων και νοικοκυριών ήταν την 31/1/2015 (λιγότερο από εβδομάδα μετά τις εκλογές) €148 δισ. Την 30/6/2015 (το κλείσιμο των τραπεζών υπεγράφη την 28/6) ήταν €122 δισ. Μόλις €26 δισ είχαν φύγει από το τραπεζικό σύστημα.
2. Η οφειλή στο TARGET2 (σύστημα εκκαθάρισης διασυνοριακών συναλλαγών σε ευρώ) ήταν την 31/1/2015 €76 δισ. Την 30/6/2015 ήταν €108 δισ. Μόλις €32 δισ είχαν φύγει από την Ελλάδα στο πεντάμηνο. Πρόκειται για οφειλή της ΤτΕ, η οποία γίνεται οφειλή της χώρας όταν στραβώσουν τα πράγματα.
3. Ήδη από το καλοκαίρι 2013 είχε αποφασισθεί (ΕΚΤ) να μη γίνονται αποδεκτά ως ενέχυρο για ρευστότητα, χρεόγραφα με "υποκείμενη αξία" εγγύηση κυβέρνησης. Για όλες τις χώρες της ευρωζώνης. Ημερομηνία ισχύος του μέτρου 1/3/2015 (γνωστό από τον Αύγουστο 2013). [Τελικά αντί για 1/3 ξεκίνησε 14/2]. Δηλαδή, ήταν γνωστό πως οι ελληνικές τράπεζες, σε μια δύσκολη συγκυρία, δεν θα είχαν πρόσβαση σε φτηνή ρευστότητα. Αφήστε που ρευστότητα από την ΕΚΤ μπορεί να παίρνουν μόνον τράπεζες που δεν έχουν πρόβλημα με φαλιμέντο.
4. Τις πρώτες εβδομάδες του Ιανουαρίου 2015 οι τράπεζες μας είχαν χάσει την πρόσβαση στην διατραπεζική αγορά, και έχασαν και τη σχετική ρευστότητα (που είχαν πάρει προηγουμένως), περίπου €10 δισ.
Αυτά είναι τα δεδομένα του προβλήματος. Τα 1 και 2 λένε σαφώς πως ο Τσίπρας έχει δίκαιο, αν ήταν να κλείσουν οι τράπεζες, έπρεπε να τις κλείσει αμέσως μετά τις εκλογές. Τα 3 και 4 λένε σαφώς πως τράπεζες θα μπορούσαμε να ξαναέχουμε μόνον μετά την πλήρη συμφωνία με τους δανειστές ή με νόμισμα άλλο από το ευρώ.
Το δίκιο του Τσίπρα έχει και ουρίτσες όμως. Τις τράπεζες να τις έκλεινε, αρκεί να είχε σχέδιο:
1. Εάν το σχέδιο ήταν "παραμονή στο ευρώ", έπρεπε να τα είχε βρει εκ των προτέρων τουλάχιστον με την ΕΚΤ. Προφανώς και να είχε σχέδιο συμφωνίας με τους εταίρους-δανειστές, το οποίο να είχε κάποια πιθανότητα να γίνει αποδεκτό. Τις σαχλαμάρες της αγωνιστικής διαπραγμάτευσης αν τις είχαμε με κλειστές τράπεζες πηγαίναμε με τα χίλια για Νταρφούρ. Για όσο καιρό θα το πάλευε (καλό!) η κυβέρνηση τσιπροκαμένων δεν θα είχαμε ούτε τράπεζες, ούτε χρηματιστήριο - και για κάμποσο καιρό μετά την ενδεχόμενη συμφωνία. Άρα, χωρίς πλάνο για συμφωνία με τους εταίρους εντός μερικών (λίγων) εβδομάδων, στις κλειστές τράπεζες θα υπήρχαν τα ευρώ, η πορεία θα ήταν προς ανήκεστο βλάβη, πιθανότατα δραχμή λόγω αδιεξόδου, ανεξαρτήτως προθέσεων.
2. Εάν το σχέδιο ήταν "δραχμή", έπρεπε να τρέχει από την πρώτη ημέρα. Η μέχρις ηλιθιότητας ανικανότητα ΟΛΩΝ της τότε κυβέρνησης και του όποιου υποστηρικτικού μηχανισμού, θα ήταν εγγύηση απόλυτης καταστροφής.
Αυτά που λέει σήμερα ο Τσίπρας είναι σαχλαμάρες μεγαλύτερες από αυτές του Βαρουφάκη. Το ρεμπέτ ασκέρ που βρέθηκε να κυβερνάει την Ελλάδα από την 25/1/2015 δεν είχε καμιά δυνατότητα να εκπονήσει πολιτική με την παραμικρή πιθανότητα να αποφευχθεί η καταστροφή. Πλάκα δεν έχει;
Πλάκα έχει και η κυβέρνηση. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Μαρινάκης βρήκε ανατριχιαστική την αποστροφή Τσίπρα για τις τράπεζες. Ο κρατικοεπιτελικός κ. Σκέρτσος βγήκε δικαίως από τα ρούχα του και υπενθυμίζει πόσο μας κόστισαν οι τράπεζες με τις ταρζανιές των τσιπροκαμένων. Πριν ενάμισυ χρόνο περίπου, αυτή η ίδια κυβέρνηση μας τα είχε πρήξει (μετά την παρουσία του Διοικητή της ΤτΕ στη Βουλή), μαζί και τα γιουσουφάκια του διαδικτύου, πως από τον κύκλο των φαλιμέντων και ανακεφαλαιοποιήσεων και επανιδιωτικοποίησης των τραπεζών, όχι μόνο δεν χάσαμε λεφτά, αλλά βγάλαμε και μερικά δισ. Φίλοι ίσως θυμούνται που είχα γράψει: ε άμα είναι έτσι να βαράμε μια χρεοκοπία κάθε μερικά χρόνια, να βγάζουμε και λεφτά (ως κράτος πάντα). Πλάκα δεν έχει; Να στέλνεις τους πάντες να λένε "βγάλαμε και λεφτά" - και άρα να δίνεις partial credit στον Τσίπρα - και όταν σου τα γυρνάει ο Τσίπρας να βρίσκεις τα 25 και 5 δισ που χάσαμε από τις τράπεζες.
Βαριέμαι να τα ξαναπώ. Αυτά συμβαίνουν όταν έχεις αφήσει την κοινωνία να πορεύεται με τις πληγές ανοιχτές. Δεν υπάρχει αφήγημα για το τι έγινε το 2015 (γενικότερα 2015-19), οπότε καθένας μπορεί να λέει ό,τι θέλει, αλλά και το ανάποδό του.
Εμείς μια χαρά είμαστε.
