Η ΠΝΟ, ένα από τα πιο σκληρά σωματεία αποτελεί ουσιαστικά βραχίονα άσκησης πολιτικής πίεσης του ΚΚΕ και αυτό το γνωρίζουν οι πάντες, άρα και ο κ. Ρουσόπουλος. Η ΠΝΟ είχε προκαλέσει χάος στις θαλάσσιες μεταφορές, νεκρώνοντας τα λιμάνια επί 15 ημέρες, όταν υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας ήταν ο κ. Ανωμερίτης, που νόμιζε ότι οι διαπραγματεύσεις που έκανε με τους συνδικαλιστές ήταν σε καλό δρόμο και εκείνοι απλά τον "δούλευαν", με αποτέλεσμα να προχωρήσει σε πολιτική επιστράτευση η κυβέρνηση Σημίτη. Και συνδικαλιστές της ΠΝΟ ήταν εκείνοι που σε ακόμη παλιότερες εποχές, όταν υπουργός ήταν ο κ. Κατσιφάρας, εισέβαλαν στο γραφείο του και έριξαν πτώμα συναδέλφου τους που μόλις είχε σκοτωθεί σε ατύχημα, πάνω στο τραπέζι… Αυτά τα λέμε για να γίνει αντιληπτό πόσο σκληρά παιδιά είναι οι συνδικαλιστές της ΠΝΟ, που προσπαθούν να κρατήσουν ζωντανές τις παραδόσεις του θρυλικού Αντώνη Αμπατιέλου, ο οποίος όμως μεγαλούργησε σε άλλες εποχές, όταν η μύγα έτρωγε σίδερο και το κουνούπι ατσάλι. Φυσικά και σήμερα οι ναυτεργάτες είναι σκληρά εργαζόμενοι που αντιμετωπίζουν προβλήματα, κυρίως υπερεργασίας, αλλά πολύ συχνά, οι απεργίες τους είναι περισσότερο πολιτικές και λιγότερο συνδικαλιστικές. Γίνονται δηλαδή με εντολή του ΚΚΕ, γιατί κάποια συγκεκριμένη στιγμή, "το κόμμα του λαού" αποφασίζει να τρίξει τα δόντια, ή να κάνει πως τρίζει τα δόντια, για να κερδίσει κάτι άλλο. Αυτό συμβαίνει και τώρα. Τα περισσότερα από τα αιτήματα της ΠΝΟ είναι εξωπραγματικά, δεν μπορούν να ικανοποιηθούν και αυτό το γνώριζαν από την αρχή οι συνδικαλιστές της. Προχώρησαν όμως στην επίδειξη δύναμης, υπό την αιγίδα του ΚΚΕ, του ΠΑΜΕ και των άλλων δημοκρατικών δυνάμεων, γιατί ο Περισσός έχει κάποιους στόχους. Πρώτος στόχος είναι να δείξει ότι με τον δικό του μαχητικό συνδικαλισμό κερδίζονται οι αγώνες των εργαζομένων και όχι με εκείνον της ΠΑΣΟΚοκρατούμενης ΓΣΕΕ. Επομένως οι εργαζόμενοι πρέπει να στραφούν προς το ΚΚΕ και να φύγουν από την ομπρέλα του ΠΑΣΟΚ. Ο δεύτερος στόχος δεν φαίνεται και δεν πρόκειται κανείς να τον παραδεχθεί, αλλά είναι υπαρκτός. Και έχει σχέση με το υπόγειο πάρε-δώσε του ΚΚΕ με τη Νέα Δημοκρατία, εν όψει δημοτικών και νομαρχιακών εκλογών. Το ΚΚΕ και η Νέα Δημοκρατία έχουν ρίξει γέφυρες ανομολόγητης αλληλοϋποστήριξης από το 1985, καθώς στόχος και των δύο είναι εξασθένηση του ΠΑΣΟΚ. Ο Περισσός έχει ήδη ανακοινώσεις ότι δεν πρόκειται να συνεργασθεί με κανένα άλλο κόμμα, για να καταμετρήσει τις δυνάμεις του προφανώς. Αλλά αυτό ισχύει για τον πρώτο γύρο και όπου το ΚΚΕ θα κατεβάσει υποψήφιο. Χωρίς καμία ανακοίνωση και όπου δεν κατεβάσει υποψήφιο, οι οπαδοί του θα ψηφίσουν τον υποψήφιο της Νέας Δημοκρατίας. Θα ισχύσει βέβαια και το αντίθετο. Για να εξασφαλίσει όμως περισσότερα οφέλη, το ΚΚΕ πιέζει τώρα την κυβέρνηση με την απεργία της ΠΝΟ. Και η κυβέρνηση, για να μη τα χαλάσει με το ΚΚΕ δείχνει το ΠΑΣΟΚ ως υπεύθυνο της απεργίας. Αυτή είναι η πραγματικότητα που αναστάτωσε τις κοινωνίες και τις οικονομίες των νησιών και όλοι την γνωρίζουν. Τα προβλήματα δεν ήταν βέβαια του βαθμού που έλεγαν διάφοροι στις τηλεοράσεις, όπως ότι σάπιζαν 20.000 αρνιά στο λιμάνι της Μυτιλήνης, ή χιλιάδες τόνοι ντομάτας -το γιατί ο νεοέλληνας έμαθε να τρώει ντομάτα μέσα στο χειμώνα, αποτελεί μυστήριο- στο Ηράκλειο. Ωστόσο, οι διαμαρτυρόμενοι παραγωγοί έπρεπε να διαδηλώνουν στα γραφεία του ΚΚΕ και όχι στα γραφεία του νομάρχη ή στα λιμάνια. Και πάντως, η πολιτική επιστράτευση, νόμιμη ή όχι, ήταν η ενδεδειγμένη λύση. Για να δείξει η κυβέρνηση ότι κυβερνά, για να βρει διέξοδο η ΠΝΟ, αφού κάνει μερικές ακόμη ζεϊμπεκιές με τη συμπαράσταση των οικοδόμων, του ΠΑΜΕ και των άλλων δυνάμεων, μόνον όμως στον Πειραιά και την Πάτρα. Αγγελος Στάγκος