Η Κίνα, των 1,3 δισεκατομμυρίων κινέζων έκλεισε το 2005 με 9,8% ρυθμό ανάπτυξης και η Ινδία, των 1,1 δισεκατομμυρίων ινδών έφθασε κοντά στο 7%. Τα ποσοστά και ακόμη περισσότερο οι απόλυτοι αριθμοί είναι ασύλληπτοι, ενώ και από κοινωνικής πλευράς γίνονται αλλαγές που δεν τις χωράει ο νους του ανθρώπου. Υπολογίζεται ότι μέσα στα επόμενα χρόνια θα μετακινηθούν περί τα 400 εκατομμύρια κινέζοι από την ύπαιθρο στις πόλεις και γι αυτό σχεδιάζονται πόλεις των 80 εκατομμυρίων κατοίκων. Ποτέ στην ιστορία της δεν είδε η ανθρωπότητα τέτοιες μετακινήσεις και αλλαγές σε τόσο μικρό διάστημα και δεν είναι καθόλου εύκολο να υπολογισθούν οι επιπτώσεις. Και εκείνο που δεν αντιλαμβάνονται πλήρως όσοι διαμαρτύρονται για την καταπίεση στην Κίνα είναι ότι αν το καθεστώς καταρρεύσει όπως στη Ρωσία, ή αν φιλελευθεροποιηθεί απότομα και όχι σταδιακά, θα χάσει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα, με παρενέργειες που θα τις αισθανθεί όλος ο πλανήτης. Σήμερα, αυτό που αισθανόμαστε όλοι στη Δύση είναι ότι αυξήθηκαν θεαματικά οι τιμές των καυσίμων, σε μεγάλο βαθμό εξαιτίας της ζήτησης στις δύο αυτές χώρες που αναπτύσσονται με ταχύτατους ρυθμούς και έχουν πληθυσμό μεγαλύτερο του ενός τρίτου του πληθυσμού της γης. Αισθανόμαστε επίσης την απώλεια θέσεων εργασίας που τις κερδίζουν οι δύο αυτές χώρες και μερικές άλλες, καθώς το κόστος εργασίας εκεί δεν είναι ανταγωνίσιμο. Αισθανόμαστε την εισβολή προϊόντων, κυρίως από την Κίνα, που έχει σαν συνέπεια να πλήττονται οι έμποροι στην Ευρώπη περισσότερο και λιγότερο στις ΗΠΑ. Δεν αισθανόμαστε, αλλά μαθαίνουμε ότι οι δύο χώρες συμβάλλουν σημαντικότατα στη χειροτέρευση του φυσικού περιβάλλοντος στη Γη. Καταλαβαίνουμε ακόμη ότι κάποια στιγμή θα δημιουργηθεί στην Κίνα, στην Ινδία, στο Βιετνάμ και σε μερικές άλλες ευμεγέθεις χώρες μία μεσαία τάξη που ίσως αρχίσει να αγοράζει και κάποια προϊόντα από τη Δύση, ή έστω να επισκέπτεται τις χώρες της Δύσης για τουρισμό! Προς το παρόν, η Ιαπωνία βλέπει με δέος την Κίνα να επελαύνει ως οικονομική δύναμη της περιοχής –παρόλο που το 2005 η Ιαπωνία βελτίωσε τις οικονομικές επιδόσεις της- και να γιγαντώνεται σαν πολιτική και στρατιωτική δύναμη παγκοσμίου επιπέδου. Το ίδιο βλέπουν και στην Ουάσινγκτον και αποφεύγουν να εκνευρίσουν το Πεκίνο, που βεβαίως έχει και τη δυνατότητα, μεταξύ άλλων, να ταρακουνήσει την αμερικανική οικονομία, αφού διαθέτει τεράστια ποσά δολαρίων και αμερικανικών ομολόγων. Ανάλογη είναι και η αντιμετώπιση της Κίνας από τις μεγάλες χώρες της Δυτικής Ευρώπης, που όμως δεν παίζουν τον ίδιο ρόλο στην παγκόσμια σκακιέρα όπως οι ΗΠΑ. Από την πλευρά της η Ρωσία κάνει κινήσεις προσέγγισης με το Πεκίνο, ακόμη και στον στρατιωτικό τομέα και βρίσκει θετική ανταπόκριση. Κάπως αντίστοιχο είναι και το ζήτημα με την Ινδία, αν και υπάρχουν διαφορές. Η Ινδία δεν είχε και δεν έχει το καθεστώς της Κίνας, θεωρείται η μεγαλύτερη δημοκρατία του κόσμου, αλλά από την άλλη πλευρά, εκτιμάται ότι μέσα στα επόμενα 50 χρόνια θα ξεπεράσει σε πληθυσμό τον γείτονα γίγαντα. Διατηρεί πάντα προβληματικές σχέσεις με το Πακιστάν, είναι παραδοσιακά αντι-ισλαμική δύναμη και τα τελευταία χρόνια έχει βελτιώσει τις σχέσεις της με την Κίνα. Πρόσφατα μάλιστα οι δύο χώρες υπέγραψαν ένα πακέτο οκτώ συμφωνιών οικονομικού και εμπορικού χαρακτήρα. Η Ινδία είναι μεγάλη στρατιωτική δύναμη στην περιοχή και διαθέτει μεγάλο ανθρώπινο δυναμικό υψηλής τεχνολογίας, εκτός βέβαια του γεγονότος ότι 25% των πολιτών της ζουν σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας. Με τα δεδομένα αυτά, σε πολύ γενικές γραμμές, μπαίνει το 2006 στην Κίνα και την Ινδία. Δεν υπάρχουν προβλέψεις για θεαματικές εξελίξεις στην περιοχή τους. Ωστόσο, η συνέχιση της οικονομικής τους ανάπτυξης με τους ίδιους ρυθμούς αποτελεί αυτή καθ΄ εαυτή θεαματική εξέλιξη που θα απασχολεί και τον υπόλοιπο κόσμο. Αγγελος Στάγκος