Ταυτόχρονα οι γερμανοί έστειλαν το μήνυμα ότι ο ακραίος νεοφιλελευθερισμός δεν τους ταιριάζει, συνεχίζουν να θέλουν το κοινωνικό κράτος. Αυτά ήταν τα πολιτικά μηνύματα των γερμανικών εκλογών. Τα αριθμητικά όμως, που προκύπτουν από τα ποσοστά που πήραν τα κόμματα και τις έδρες που εξασφαλίζουν στη Μπούντεσταγκ, είναι αρκετά μπλεγμένα. Δεν είναι τα τελικά, γιατί υπολείπονται ακόμη τα αποτελέσματα του κρατιδίου της Σαξωνίας (Δρέσδη), αλλά δεν θα αλλάξει ουσιαστικά η εικόνα. Μία εικόνα που περιλαμβάνει τα εξής στοιχεία: τους Χριστιανοδημοκράτες να παίρνουν 35,2% (38,5% στις περασμένες εκλογές) και 225 έδρες, τους Σοσιαλδημοκράτες 34,3 (38,5%) και 222 έδρες, τους Ελεύθερους Δημοκράτες 9,8% (7,4%) και 61 έδρες το αριστερό κόμμα 8,7% (4%) και 54 έδρες και τους Πράσινους 8,1% (8,6%) και 51 έδρες. Οι Χριστιανοδημοκράτες δηλαδή έχασαν 3,3% σε σχέση με τις περασμένες εκλογές και απ΄ αυτό το 2,4% πήγε στους γειτονικούς ιδεολογικά Ελεύθερους Δημοκράτες που ενίσχυσαν κατά το ίδιο ποσοστό τις δυνάμεις τους, ενώ το υπόλοιπο χάθηκε προς τα αριστερά. Οι Σοσιαλδημοκράτες έχασαν 4,2%, όλα προς το αριστερό κόμμα του κ. Λαφοντέν , που πήρε επίσης και το 0,5% που έχασαν οι Πράσινοι. Αρα, πέρα από το γεγονός ότι η Κα Μέρκελ δεν είναι χαρισματική προσωπικότητα, όπως ο κ. Σρέντερ και αυτό αποδείχθηκε περίτρανα, οι γερμανοί φοβήθηκαν και κάτι άλλο. Τον ενιαίο φόρο για πλούσιους και φτωχούς, που ήθελε να επιβάλει η Κα Μέρκελ. Πριν από μερικούς μήνες, σφυγμομετρήσεις έδειχναν ότι οι Σοσιαλδημοκράτες ήταν πίσω από τους Χριστιανοδημοκράτες 23 ποσοστιαίες μονάδες και οι πάντες προεξοφλούσαν θριαμβευτική επικράτηση της Κας Μέρκελ, γεγονός που θα είχε επιπτώσεις όχι μόνο στη Γερμανία αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη. Με την έναρξη της προεκλογικής εκστρατείας άρχισε το ραγδαίο πριόνισμα της διαφοράς και αυτό οφειλόταν αναμφισβήτητα στον αγώνα και την προσωπικότητα του κ. Σρέντερ, αλλά και στην απώθηση που προκάλεσε στον γερμανικό λαό το φορολογικό σύστημα που προγραμμάτιζαν να επιβάλουν οι Χριστιανοδημοκράτες. Αν θριάμβευαν οι Χριστιανοδημοκράτες, με δεδομένη τη θέση της Γερμανίας στην Ευρώπη, το συγκεκριμένο φορολογικό σύστημα θα περνούσε και σε άλλες χώρες και καλό θα είναι να το σκεφθούν διπλά και τριπλά στην ελληνική κυβέρνηση εκείνο το ενιαίο φόρο 25%. Τώρα, τα ποσοστά και οι έδρες, καθώς και οι πρώτες μετεκλογικές δηλώσεις αποκλείουν κάποιες εξελίξεις και οι πιθανές λύσεις περιορίζονται. Οι Χριστιανοδημοκράτες και οι Ελεύθεροι Δημοκράτες δεν μπορούν να σχηματίσουν κυβέρνηση. Οι Σοσιαλδημοκράτες και οι Πράσινοι δεν μπορούν επίσης να σχηματίσουν κυβέρνηση και κανείς δεν θέλει να συνεργαστεί με το αριστερό κόμμα του Λαφοντέν , αλλά ούτε και ο Λαφοντέν μαζί τους. Θα μπορούσε να σχηματισθεί κυβέρνηση από τους Χριστιανοδημοκράτες, τους Ελεύθερους Δημοκράτες και τους Πράσινους, αλλά ο κ. Φίσερ είπε ότι αν αυτό γίνει, ο ίδιος δεν θα συμμετέχει και σωστά. Ηταν υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση του κ. Σρέντερ και οι «ανδρικές φιλίες» δεν ξεχνιούνται από τη μία ημέρα στην άλλη. Θα μπορούσε ακόμη να σχηματισθεί κυβέρνηση Σοσιαλδημοκρατών, Πρασίνων και Ελευθέρων Δημοκρατών, αλλά αυτό δεν το θέλουν οι Ελεύθεροι Δημοκράτες , όπως φαίνεται, αν και τίποτε δεν αποκλείεται. Πολλοί έχουν αρχίσει να μιλούν για αδιέξοδο, αλλά ο ισχυρισμός είναι πολύ πρόωρος. Ο γερμανικός λαός, όπως και κάθε άλλος λαός , δεν θέλει πάλι εκλογές, που ειδικά στη Γερμανία είναι και πολυέξοδες λόγω συστήματος. Στο παρελθόν, στη δεκαετία του ΄60 είχε δοκιμασθεί η κυβέρνηση συνασπισμού των δύο μεγάλων κομμάτων κι το ίδιο μπορεί να γίνει και τώρα, χωρίς την Κα Μέρκελ και δίχως τον κ. Σρέντερ. Η κυρία Μέρκελ είναι ουσιαστικά ηττημένη και πιθανότατα θα παραμερισθεί μέσα στο ίδιο της το κόμμα, ο κ. Σρέντερ, που πέτυχε τη μεγάλη επαναφορά και έφθασε να χάσει με διαφορά μικρότερη του 1% είναι ουσιαστικά νικητής, δεν αμφισβητείται και θα παρει την προεδρία των Σοσιαλδημοκρατών, αλλά ήδη άφησε να εννοηθεί ότι μπορεί να θυσιάσει την φιλοδοξία του για το κοινό καλό. Αρα δεν πρέπει να αποκλείεται κυβέρνηση συνασπισμού των δύο μεγάλων κομμάτων, με Κ