Η Παγκόσμια Τράπεζα παρουσίασε την Τρίτη (15/10) μία έρευνα, σύμφωνα με την οποία οι 26 πιο φτωχές χώρες του κόσμου, όπου ζει το 40% των ανθρώπων που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, λαμβάνουν το χαμηλότερο επίπεδο διεθνούς βοήθειας από την αρχή του αιώνα, την ώρα που η κοινωνικοοικονομική τους κατάσταση επιδεινώνεται.
Οι πόλεμοι, το χρέος, η κλιματική κρίση και η πανδημία έχουν συνδυαστεί για να σταματήσουν την πρόοδο στον αγώνα κατά της φτώχειας, σημειώνει η Παγκόσμια Τράπεζα. Με τις τρέχουσες τάσεις θα χρειαστούν περισσότερες από τρεις δεκαετίες για να ξεπεράσουν οι σχεδόν 700 εκατ. άνθρωποι που ζουν με λιγότερα από 2,15 δολ. /ημέρα τον ευρέως αποδεκτό ορισμό της ακραίας φτώχειας.
Ο Axel van Trotsenburg, της Παγκόσμιας Τράπεζας, δήλωσε: «Μετά από δεκαετίες προόδου, ο κόσμος βιώνει σοβαρές οπισθοδρομήσεις στον αγώνα κατά της παγκόσμιας φτώχειας, αποτέλεσμα διασταυρούμενων προκλήσεων που περιλαμβάνουν την αργή οικονομική ανάπτυξη, την πανδημία, το υψηλό χρέος, τις συγκρούσεις και την αστάθεια, καθώς και τους κλιματικούς κλυδωνισμούς. Εν μέσω αυτών των αλληλεπικαλυπτόμενων κρίσεων, η προσέγγιση business-as-usual δεν θα λειτουργήσει πλέον. Χρειαζόμαστε ένα ριζικά νέο εγχειρίδιο ανάπτυξης, αν θέλουμε να βελτιώσουμε πραγματικά τη ζωή και τα μέσα διαβίωσης των ανθρώπων και να προστατεύσουμε τον πλανήτη μας».
Σύμφωνα με τον Guardian, στην έκθεση αναφέρεται ακόμα ότι θα χρειασθεί περισσότερος από ένας αιώνας για να επιτευχθεί ένας πιο φιλόδοξος στόχος, δηλαδή η αύξηση των εισοδημάτων πάνω από τα 6,85 δολ./ημέρα, που θεωρείται ως όριο φτώχειας για τις χώρες με ανώτερο μεσαίο εισόδημα.
Επί του παρόντος, 3,5 δισεκατομμύρια άνθρωποι - σχεδόν ο μισός πληθυσμός του πλανήτη - ζουν με λιγότερο από 6,85 δολάρια την ημέρα και η Τράπεζα δήλωσε ότι η αύξηση του πληθυσμού σημαίνει ότι ο αριθμός των φτωχών με αυτό το μέτρο της φτώχειας έχει ελάχιστα αλλάξει από το 1990.
Σύμφωνα με την έκθεση, υπήρξε επίσης μικρή πρόοδος όσον αφορά έναν άλλο αναπτυξιακό στόχο, τη μείωση της ανισότητας. Ενώ ο αριθμός των χωρών με ιδιαίτερα μεγάλες διαφορές μεταξύ πλούσιων και φτωχών είχε μειωθεί από 66 σε 49 στην τελευταία δεκαετία, το ποσοστό των ανθρώπων που ζουν σε χώρες με υψηλά επίπεδα ανισότητας παρέμεινε αμετάβλητο, στο 22%. Οι χώρες αυτές ήταν κυρίως στη Λατινική Αμερική, την Καραϊβική και την υποσαχάρια Αφρική.
Τι φταίει;
Ο Max Lawson, επικεφαλής της πολιτικής για την ανισότητα στην Oxfam, δήλωσε: «Με το πλουσιότερο 1% να κατακτά περισσότερο πλούτο από ό,τι το κατώτερο 95%, δεν είναι περίεργο ότι θα χρειαστεί ένας αιώνας για να τερματιστεί η φτώχεια. Η ταχεία και ριζική μείωση της ανισότητας σε κάθε χώρα θα πρέπει να είναι η απόλυτη πρώτη προτεραιότητα της Παγκόσμιας Τράπεζας. Συμφωνούμε με την Παγκόσμια Τράπεζα ότι οι απλοί άνθρωποι σε όλο τον κόσμο αντιμετωπίζουν μια χαμένη δεκαετία, η οποία θα σημαδέψει μια ολόκληρη γενιά, αλλά την ίδια στιγμή οι πλουσιότεροι αντιμετωπίζουν την καλύτερη δεκαετία που είχαν ποτέ και αυτά τα δύο πράγματα είναι στενά συνδεδεμένα».
