Η υπόθεση αφορούσε την απόρριψη του αιτήματος του αιτητή για αποζημίωση για την φυλάκιση του σύμφωνα με ποινή που είχε εκδοθεί σε σχέση με διαφορετικό πρόσωπο, για τον οποίο είχε γίνει λάθος τη στιγμή της σύλληψής του.

Στις 6 Ιουνίου 2018 ο αιτητής συνελήφθη από την αστυνομία και, μετά από εξακρίβωση της ταυτότητάς του, συνελήφθη εγγεγραμμένος στο όνομα ατόμου που είχε καταδικαστεί σε φυλάκιση οκτώ ετών για κατοχή ναρκωτικών. Ο εισαγγελέας διέταξε να οδηγηθεί στη φυλακή.

Στις 20 Ιουνίου 2018 το Ο αιτητής ζήτησε να αφεθεί ελεύθερος, διαφωνώντας ότι δεν ήταν το πρόσωπο που καταδικάστηκε και καταδικάστηκε.

Το Δικαστήριο έκρινε ότι η παντελής έλλειψη αιτιολογίας στο Κακουργιοδικείο Θεσσαλονίκης, η απόφαση ήταν σαφώς παραβίαση της αρχής της προστασίας από την αυθαιρεσία που κατοχυρώνεται Άρθρο 5 § 1, λαμβανομένου ιδίως υπόψη του γεγονότος ότι ο αιτητής βρισκόταν τότε στη φυλακή βάσει απόφασης που επιβάλλει ποινή φυλάκισης οκτώ ετών σε διαφορετικό πρόσωπο.

Ως προς το δικαίωμα αποζημίωσης που προβλέπει ο Κώδικας Ποινικής Δικονομίας (ΚΠΔ), το Δικαστήριο επεσήμανε ότι το Κακουργιοδικείο Θεσσαλονίκης είχε απορρίψει την αξίωση του προσφεύγοντος για το λόγο ότι η κατάστασή του δεν εμπίπτει σε καμία από τις περιπτώσεις που αναφέρονται στο άρθρο 533 ΚΠΔ και ότι Το άρθρο 564 του εν λόγω Κώδικα δεν εξασφάλιζε δικαίωμα αποζημίωσης για κρατούμενους των οποίων οι αντιρρήσεις δεν επιτρεπόταν. Ως εκ τούτου, το Δικαστήριο έκρινε ότι, ερμηνεύοντας όπως είχε το άρθρο 533 ΚΠΔ, το Ποιν. Το Δικαστήριο είχε υιοθετήσει μια υπερβολικά φορμαλιστική προσέγγιση που δεν ήταν σύμφωνη με το πνεύμα του άρθρου 5 § 5

Το Δικαστήριο έκρινε ότι η Ελλάδα έπρεπε να καταβάλει στον προσφεύγοντα 8.000 ευρώ (ευρώ) για μη χρηματικά ζημιών και 55,80 ευρώ για έξοδα και έξοδα.

Νικος Ρούσσης - Στρασβουργο