Λίγο λιγότερο από τα μισά νοικοκυριά (39% υπέρ, 34% ουδέτερα) τάχθηκαν υπέρ της υποχρεωτικής ασφάλισης, χωρίς να τους έχουν δοθεί συγκεκριμένες πληροφορίες σχετικά με αυτήν. Η έγκριση της υποχρεωτικής ασφάλισης αυξήθηκε περαιτέρω όταν τους δόθηκαν λεπτομέρειες σχετικά με το πραγματικό ύψος της κρατικής ενίσχυσης (δηλαδή αποζημίωση έως και 80% των ζημιών μετά από πλημμύρα). Το αποτέλεσμα ήταν ιδιαίτερα ισχυρό για τα προηγουμένως ανασφάλιστα νοικοκυριά σε περιοχές όπου ο κίνδυνος πλημμύρας είναι χαμηλός. Αυτό αποκάλυψε μια νέα στάση του πληθυσμού: Η γενική υποχρεωτική ασφάλιση θεωρήθηκε πιο δίκαιη και πιο αποδοτική από κοινωνική άποψη σε σχέση με τις έκτακτες κρατικές ενισχύσεις.
Η εμπειρογνώμονας του ifo, Marie-Theres von Schickfus, δήλωσε σχετικά: «Κυρίως για λόγους δικαιοσύνης, πολλά νοικοκυριά είναι πρόθυμα να στηρίξουν ένα σύστημα ασφάλισης που βασίζεται στην αρχή της αλληλεγγύης, ακόμη και αν δύσκολα θα επωφεληθούν από αυτό τα ίδια», τόνισε και συνέχισε: «Ο πληθυσμός αναγνωρίζει όλο και περισσότερο ότι η ιδιωτικά οργανωμένη υποχρεωτική ασφάλιση δεν είναι μόνο οικονομικά πιο αποτελεσματική, αλλά και πιο δίκαιη. Αυτό ανοίγει περιθώρια για μια πολιτική αναδιοργάνωση των διατάξεων κατά των καταστροφών».
Οι πλημμύρες του 2021 προκάλεσαν ζημιές άνω των 40 δισεκατομμυρίων ευρώ, καθώς μόνο τα μισά περίπου κτίρια που χτυπήθηκαν ήταν ασφαλισμένα. Αυτό έδειξε πόσο αποσπασματικές ήταν οι οικονομικές προβλέψεις ως προληπτικό μέτρο κατά των ζημιών που σχετίζονται με το κλίμα. Σε αυτό το πλαίσιο, οι ερευνητές εξέτασαν πάνω από 8.000 νοικοκυριά και 639 επιχειρήσεις σχετικά με τις προσδοκίες τους όσον αφορά στις κρατικές ενισχύσεις και στη στάση τους απέναντι στην υποχρεωτική ασφάλιση. Τα ευρήματα από τη Γερμανία θα μπορούσαν να είναι χρήσιμα και για άλλες ευρωπαϊκές χώρες, καθώς κατά μέσο όρο μόνο το 15% των ζημιών που σχετίζονται με το κλίμα είναι ασφαλισμένο στο σύνολο της Ευρώπης, σε σύγκριση με το 25% στη Γερμανία.
Η Karen Pittel, διευθύντρια του Κέντρου για την Ενέργεια, το Κλίμα και τους Πόρους του ifo, ανέφερε: «Σε περιόδους αυξανόμενων ακραίων καιρικών κινδύνων, ένα σύστημα υποχρεωτικής ασφάλισης θα μπορούσε να αποτελέσει ένα βήμα προς την κατεύθυνση της προληπτικής προστασίας από τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής και να ανακουφίσει τους κρατικούς προϋπολογισμούς. Ωστόσο, η μεγαλύτερη συνεκτίμηση των κλιματικών κινδύνων στις επενδυτικές αποφάσεις προϋποθέτει ότι οι τοπικοί κίνδυνοι πρέπει να τιμολογούνται επαρκώς στα ασφάλιστρα». Πιστεύει, επίσης, ότι είναι σκόπιμη μια ανοιχτή συζήτηση για τα κυβερνητικά και ιδιωτικά μέτρα προσαρμογής στο πλαίσιο της κλιματικής αλλαγής.
