«Στο Υπουργείο Εξωτερικών αυξάνεται προφανώς η επιθυμία για μία σκληρότερη στάση της ομοσπονδιακής κυβέρνησης απέναντι στο Ισραήλ, ιδίως λόγω των εξελίξεων στη Λωρίδα της Γάζας», γράφει η tageszeitung του Βερολίνου, την οποία αναμεταδίδει η Deutsche Welle. «Σύμφωνα με πληροφορίες του SPIEGEL περίπου 130 – κατά κύριο λόγο νεαροί – διπλωμάτες συνασπίστηκαν και ζήτησαν να ασκείται πιο σαφής κριτική σε βάρος της ισραηλινής κυβέρνησης.
[…] Για το Υπουργείο Εξωτερικών η δημιουργία μίας τέτοιας ομάδας είναι μάλλον ασυνήθιστο φαινόμενο. Τις τελευταίες εβδομάδες πάντως πληθαίνουν και στο πλαίσιο του κυβερνητικού συνασπισμού οι φωνές που ζητούν να υιοθετηθεί πιο σκληρή γραμμή απέναντι στην ισραηλινή κυβέρνηση, ενόψει του ολοένα και μεγαλύτερου αριθμού Παλαιστινίων αμάχων που χάνουν τη ζωή τους».
«Όταν 130 Γερμανοί διπλωμάτες ζητούν αλλαγή ρότας στην πολιτική απέναντι στο Ισραήλ, τότε έχουν αποτύχει στο επάγγελμά τους», σχολιάζει πάντως καυστικά η Frankfurter Allgemeine Zeitung. «Αυτό βέβαια όχι επειδή δεν μπορεί κανείς να διαφωνεί σχετική με τη γερμανική πολιτική στη Μέση Ανατολή. Η κατάσταση στη Γάζα είναι τόσο καταστροφική, ο πόλεμος είναι ένα αδιέξοδο, επομένως κάθε δυτική κυβέρνηση πρέπει να επανεξετάζει διαρκώς την πολιτική της. Το ζήτημα όμως δεν είναι ούτε η ελευθερία έκφρασης. Αυτό είναι ένα δικαίωμα που έχει ο καθένας στη Γερμανία, ευτυχώς ζούμε σε δημοκρατία.
Οι διπλωμάτες ωστόσο δεν είναι πολιτικοί, αλλά δημόσιοι υπάλληλοι. Το Υπουργείο Εξωτερικών έχει μία πολιτική ηγεσία, η οποία έχει νομιμοποιηθεί από τις εκλογές για την Μπούντεσταγκ», με σκοπό να καθορίσει και να εφαρμόσει μία συγκεκριμένη πολιτική στη Μέση Ανατολή, και «οι μη εκλεγμένοι υπάλληλοι του ΥΠΕΞ οφείλουν να υποστηρίζουν επαρκώς αυτήν την ηγεσία».
Εφ' όσον ο υπουργός Εξωτερικών αποφασίσει πράγματι να συνομιλήσει μαζί τους σχετικά με την πολιτική στη Μέση Ανατολή, θα πρέπει «να τους εξηγήσει κιόλας ακριβώς ότι για την εξωτερική πολιτική της Γερμανίας αποφασίζει ο ίδιος, όχι αυτοί».
Η FAZ επισημαίνει τέλος πως, καθώς λέγεται, «πρόκειται πρωτίστως για νεαρούς διπλωμάτες. Αυτοί έχουν αρκετά χρόνια μπροστά τους, για να ακολουθήσουν οποιονδήποτε δρόμο πολιτικής σταδιοδρομίας θέλουν. […] Εάν όμως θέλουν να παραμείνουν στον δημόσιο τομέα, θα πρέπει να αποδεχτούν ότι εκεί προσφέρεις απλώς τις υπηρεσίες σου».
