Σύμφωνα με το AFP, στο τραπέζι των συζητήσεων βρίσκεται πρόταση για ενίσχυση της παραγωγής κατά περίπου 188.000 βαρέλια ημερησίως. Ωστόσο, αναλυτές επισημαίνουν ότι η πραγματική δυνατότητα υλοποίησης αυτής της αύξησης περιορίζεται σε μόλις επτά χώρες: τη Σαουδική Αραβία, τη Ρωσία, το Ιράκ, το Κουβέιτ, το Καζακστάν, την Αλγερία και το Ομάν.

Κεντρικό στοιχείο της ανησυχίας στην αγορά αποτελεί η κατάσταση στα Στενά του Ορμούζ, μέσω των οποίων διέρχεται περίπου το ένα πέμπτο της παγκόσμιας διακίνησης πετρελαίου και φυσικού αερίου, δηλαδή σχεδόν 20 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως. Η παρατεταμένη διαταραχή της ναυσιπλοΐας στην περιοχή έχει περιορίσει σημαντικά τη ροή των εξαγωγών από βασικούς παραγωγούς του Κόλπου, εντείνοντας τις πληθωριστικές πιέσεις διεθνώς.

Όπως αναφέρουν αναλυτές, ακόμη και αν υπάρξει επίσημη αύξηση των ποσοστώσεων, η επίδραση στις τιμές ενδέχεται να είναι περιορισμένη, καθώς η φυσική δυνατότητα εξαγωγών παραμένει μειωμένη. Ο Ole Hansen, αναλυτής εμπορευμάτων στη Saxo Bank, σημειώνει ότι «ο OPEC μπορεί να κάνει πολύ λίγα», υπογραμμίζοντας πως οι αποφάσεις του καρτέλ έχουν περιορισμένη πρακτική ισχύ υπό τις παρούσες συνθήκες.

Σύμφωνα με στοιχεία του ίδιου του OPEC+, η ημερήσια παραγωγή έχει υποχωρήσει περίπου στα 33 εκατομμύρια βαρέλια, από σχεδόν 43 εκατομμύρια πριν από την κλιμάκωση της κρίσης, καθώς μέρος των εξαγωγών παραμένει μπλοκαρισμένο.

Την ίδια ώρα, η στάση μεγάλων καταναλωτών όπως η Κίνα, η οποία φέρεται να μειώνει τις εισαγωγές της αξιοποιώντας στρατηγικά αποθέματα, λειτουργεί ως επιπλέον παράγοντας πίεσης στις τιμές, περιορίζοντας τη ζήτηση στην αγορά.

Στο εσωτερικό του OPEC+ καταγράφονται επίσης εντάσεις, καθώς ορισμένα μέλη εμφανίζονται πιο επιθετικά ως προς την αύξηση παραγωγής για λόγους εσόδων. Αναφορές κάνουν λόγο για πιθανή αποχώρηση κρατών από το πλαίσιο συνεργασίας, με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα να εμφανίζονται πιο αυτόνομα στην ενεργειακή τους στρατηγική και το Ιράκ να φέρεται δυνητικά ως επόμενο κρίσιμο σημείο ισορροπίας.

Αναλυτές εκτιμούν ότι η Σαουδική Αραβία επιχειρεί να διατηρήσει τη συνοχή του οργανισμού μέσω ευελιξίας στις ποσοστώσεις και μηχανισμών αποφυγής ρήξεων, ωστόσο το συνολικό πλαίσιο παραμένει εύθραυστο, ιδιαίτερα υπό το βάρος των συνεχιζόμενων γεωπολιτικών εντάσεων.

Την ίδια στιγμή, ο πόλεμος στο Ιράν έχει, σύμφωνα με την ανάλυση, ουσιαστικά περιορίσει την ικανότητα του καρτέλ να επιτελεί τον βασικό του ρόλο για σταθερό και προβλέψιμο εφοδιασμό της αγοράς πετρελαίου, δημιουργώντας ένα περιβάλλον υψηλής μεταβλητότητας και αβεβαιότητας στις διεθνείς τιμές.