Ο Ιωάννης Νικολαΐδης και ο Γιώργος Λαζαρίδης, οι οποίοι ταξίδευαν μαζί, μίλησαν για τις στιγμές του εκτροχιασμού, τον πυκνό καπνό που γέμισε το βαγόνι, τη φωτιά και τους τραυματισμούς τους. Οι περιγραφές τους αποτύπωσαν τις συνθήκες πανικού που επικράτησαν τόσο στο εσωτερικό της αμαξοστοιχίας όσο και στο σημείο της τραγωδίας.
Η μάχη για τη διαφυγή και οι εικόνες μετά τη σύγκρουση
Πρώτος κατέθεσε ο Ιωάννης Νικολαΐδης, ο οποίος περιέγραψε την αρχή της σύγκρουσης ως μια πρωτόγνωρη εμπειρία. Όπως είπε, αισθάνθηκε ένα απότομο φρενάρισμα και στη συνέχεια ισχυρούς κρότους και διαδοχικούς κραδασμούς. Το βαγόνι έγειρε, οι αποσκευές έπεσαν και πολύ σύντομα ο χώρος γέμισε με πυκνό, μαύρο καπνό.
Ο ίδιος θυμήθηκε ότι αισθανόταν εγκλωβισμένος, χωρίς να μπορεί να αναπνεύσει, ενώ πίστευε πως δεν θα καταφέρει να επιβιώσει. «Ήταν το συναίσθημα δεν θα ζήσω, θα βρω τον θάνατό μου», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Όταν κατάφερε να ξεπεράσει το αρχικό σοκ, προσπάθησε να εγκαταλείψει το κατεστραμμένο βαγόνι. Κινήθηκε προς το μπροστινό τμήμα της αμαξοστοιχίας, πέρασε μέσα από τα συντρίμμια των βαγονιών και σκαρφάλωσε στα χαλάσματα, προτού πηδήξει προς την πλευρά ενός χωραφιού.
Η διαφυγή του είχε ως αποτέλεσμα να τραυματιστεί, ενώ ήρθε σε επαφή με άγνωστα υγρά, τα οποία, όπως κατέθεσε, του προκάλεσαν χημικά εγκαύματα. «Χτύπησα το γόνατό μου, έπεσαν κάποια υγρά πάνω μου, δεν γνωρίζω τι υγρά ήταν», είπε, περιγράφοντας ταυτόχρονα τα παραμορφωμένα και καμένα μεταλλικά τμήματα που συνάντησε στα συντρίμμια.
Φτάνοντας στο χωράφι, εντόπισε τον φίλο του, ενώ προσπάθησε να καθαρίσει τα μάτια του από την ουσία με την οποία είχε έρθει σε επαφή. Εκεί, όμως, αντίκρισε και τη φρίκη που είχε αφήσει πίσω της η σύγκρουση: τραυματισμένους επιβάτες, ανθρώπους με ακρωτηριασμένα μέλη και αιμορραγίες, αλλά και άλλους που προσπαθούσαν να απεγκλωβιστούν.
«Στο έδαφος ήταν μια εμπόλεμη κατάσταση. Κάποιοι είχαν κομμένα μέλη του σώματος, αιμορραγίες, υπήρχαν ουρλιαχτά, κάποιοι παλεύανε να βγουν. Ήταν μια κατάσταση που τη βλέπεις σε πόλεμο», κατέθεσε.
Μετά τον απεγκλωβισμό του, ο Νικολαΐδης μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρισας. Παρά τους υπόλοιπους τραυματισμούς του, η μεγαλύτερη ανησυχία του ήταν εάν θα έχανε την όρασή του, καθώς είχε έρθει σε επαφή με την άγνωστη ουσία.
Όπως περιέγραψε, κατέρρευσε ψυχολογικά όταν η οφθαλμίατρος τον ενημέρωσε ότι θα χρειάζονταν δύο ημέρες για να διαπιστωθεί εάν θα μπορούσε να ξαναδεί. Τελικά, διατήρησε την όρασή του, χωρίς ωστόσο να ανακτήσει πλήρως την όρασή του.
Απαντώντας σε ερωτήσεις της προέδρου του δικαστηρίου, υποστήριξε ότι το Intercity δεν είχε πραγματοποιήσει καμία στάση μετά την αναχώρησή του από τον σιδηροδρομικό σταθμό της Λάρισας. Πρόσθεσε ότι μετά τη σύγκρουση υπήρχε έντονη οσμή καυσίμου και καμένων πλαστικών.
Λαζαρίδης: Η προσπάθεια διαφυγής από το βαγόνι
Τη δική του εμπειρία από τη σύγκρουση περιέγραψε στη συνέχεια ο Γιώργος Λαζαρίδης, ο οποίος τραυματίστηκε στο κεφάλι από τη σφοδρότητα της πρόσκρουσης. Όπως κατέθεσε, αισθάνθηκε έναν εξαιρετικά ισχυρό κραδασμό, ενώ τα παράθυρα του βαγονιού έτριζαν έντονα. Χτύπησε το κεφάλι του τόσο μπροστά όσο και πίσω, με αποτέλεσμα να γεμίσει αίματα.
Αμέσως μετά επικράτησε σκοτάδι, με τον καπνό και μια έντονη, παράξενη οσμή να κάνουν την κατάσταση ακόμη πιο αποπνικτική. Ο μάρτυρας θυμήθηκε τις κραυγές των επιβατών και την εικόνα του βαγονιού που έγερνε, ενώ από κάτω του έβλεπε τις φλόγες.
Μαζί με άλλους επιβάτες προσπάθησε να σπάσει ένα μεγάλο παράθυρο, ώστε να δημιουργηθεί δίοδος διαφυγής. Την ίδια ώρα, φώναζε τον φίλο του, ενώ πίσω του έβλεπε τη φωτιά. «Ούτε στους εφιάλτες τέτοια πράγματα», είπε χαρακτηριστικά στο δικαστήριο.
Η ακροαματική διαδικασία ολοκληρώθηκε για την Τετάρτη, καθώς οι υπόλοιποι πέντε μάρτυρες που είχαν προγραμματιστεί να καταθέσουν δεν προσήλθαν. Η δίκη για το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη θα συνεχιστεί την Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2026, με την εξέταση επιζώντων επιβατών.



