Η κατάσταση στην αγορά εργασίας γίνεται συνεχώς πιο δύσκολη, ιδιαίτερα για τους νέους, οι οποίοι πολύ γρήγορα μετατρέπονται μια ‘χαμένη’ γενιά.

Τώρα, η Ευρωπαϊκή Ένωση χαράσσει νέα πολιτική, με σκοπό να αναζωπυρώσει την παραπαίουσα βιομηχανία του αλουμινίου και του ατσαλιού, και να ενισχύσει την ανεξαρτησία των πρώτων υλών.

Εξάλλου, η βάση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης ήταν η European Coal and Steel Community (ECSC) (Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα), που ιδρύθηκε το 1951 στη Συνθήκη των Παρισίων, ως επακόλουθο των δύο καταστροφικών παγκοσμίων πολέμων.

Επίσης, αλλαγές σε τοπικό και εθνικό επίπεδο βρίσκονται σε εξέλιξη. Στη νότια Ισπανία, η Ανδαλουσιανή κυβέρνηση πήρε πρόσφατα άδεια εξερεύνησης στην EMED, μια συνολική επιφάνεια 52 τετραγωνικών χιλιομέτρων, που βρίσκεται περίπου 8 χιλιόμετρα μακριά από την Rio Tinto Copper Project (την οποία κατέχει εξ’ ολοκλήρου).

Η Σουηδία έχει μειώσει τον εταιρικό φορολογικό συντελεστή στο 22.5% από το 26%, ώστε να προσελκύσει τη βαριά βιομηχανία.

Η Πορτογαλία, στην οποία τα οικονομικά προβλήματα είναι περισσότερα τώρα απ’ ότι στην περίοδο της Μεγάλης Ύφεσης, έχει αναμορφώσει τον εργατικό της κώδικα, για να επιτρέψει στους ανθρακωρύχους να δουλεύουν 24 ώρες τη μέρα χωρίς κυρώσεις.

Στα Βασιλικάτα της Ιταλίας, περιορίζεται η παραγωγή του ελαιόλαδου, δίνοντας χώρο στην εξόρυξη πετρελαίου, παρέχοντας σημαντική ώθηση στην τοπική οικονομία.

Σε μια περίοδο που ο εθνικισμός έχει αυξηθεί σε πολλές περιοχές του πλανήτη, η Ευρώπη προσφέρει ένα περιβάλλον μικρού πολιτικού ρίσκου. Τα ευρωπαϊκά έθνη προσφέρουν ένα μεγάλο, ισχυρό εργασιακό δυναμικό και σχετικά καλές προοπτικές μεταλλεύματος.

Για τους λόγους αυτούς, η Rio Tinto, η Glencore και η Tranfigura, έχουν ενισχύσει σημαντικά τις επενδύσεις στη Γαλλία, την Ισπανία και την Ιταλία αντίστοιχα, με πλάνα για περισσότερες επενδύσεις στα επόμενα πέντε χρόνια.

Σίγουρα, η στροφή της Ευρώπης σε πιο ρεαλιστικές βιομηχανικές πολιτικές είναι ένα καλό βήμα προς την οικονομική ανόρθωση.