Οι δεσμεύσεις που έχουν αναλάβει οι τράπεζες, οριστικοποιώντας με τον SSM τους στόχους για τη μείωση των μη εξυπηρετούμενων δανείων και ανοιγμάτων τους, αποτελούν ένα τεράστιο στοίχημα. Δεσμεύσεις που πρέπει να επιτευχθούν σε συγκεκριμένο, και σχετικά σύντομο για το μέγεθος του προβλήματος, χρονικό διάστημα, κι ενώ μέχρι τώρα οι τράπεζες κατά βάση παρακολουθούσαν και κατέγραφαν το φαινόμενο «κόκκινα» δάνεια, χωρίς να παίρνουν δραστικές αποφάσεις.

Αυτό που έχει ενδιαφέρον, αλλά μένει να επιβεβαιωθεί ως πληροφορία και στόχευση, είναι ότι πέραν του μεγάλου στόχου για μείωση των NPLs και NPEs τα αμέσως επόμενα έτη, οι τράπεζες καλούνται να περιορίσουν στο «σκάρτο» τρίμηνο που απομένει για τη λήξη του 2016 τα «κόκκινα» δάνεια κατά 5%, σε 40% από 45%, ή αλλιώς να μειώσουν περί τα 10 δις ευρώ τις μη εξυπηρετούμενες χορηγήσεις.

Βέβαια, ο χρόνος πιέζει και μόνο μέσω πωλήσεων σε funds ή μέσω της χρήσης των προβλέψεων μπορεί να επιτευχτεί κάτι τέτοιο μέσα σε ούτε 3 μήνες, άλλωστε, αν και το ΔΝΤ κατά καιρούς επανέρχεται, η ιδέα για τη δημιουργία μιας bad bank μένει στο «συρτάρι».

Οι τράπεζες λοιπόν, οι διοικήσεις των οποίων (οι νυν ή αυτές που… αναζητούνται) θα κρίνονται ανά τρίμηνο για την επίτευξη των στόχων που συμφωνήθηκαν με SSM και ΤτΕ, καλούνται να πετύχουν έναν άθλο, με τους θεσμούς να δείχνουν και προς την κατεύθυνση των αποθεμάτων προβλέψεων. Οι προβλέψεις μπορούν να χρησιμοποιηθούν διαγραφές δανείων και όχι να μένουν «στοκαρισμένα» κεφάλαια.

Υπενθυμίζεται ότι οι τράπεζες τα τελευταία χρόνια έχουν σχηματίσει περί τα 60 δισ. ευρώ συσσωρευμένες προβλέψεις για να σβήσουν κακά δάνεια. Πλην όμως, οι διαγραφές δανείων, ιδίως μαζικά, είναι για τις τράπεζες ανεπιθύμητες, καθώς θα τις αναγκάσουν να γράψουν ζημιές.

Γιώργος Παπακωνσταντίνου