Διατρέχοντας τους τελευταίους σαρωτικούς μήνες για το ελληνικό θέατρο, ο αναστοχασμός σπανίως οδήγησε στο ξέφωτο του θεατρικού μέλλοντος. Του μέλλοντος που ορίζεται, όχι μόνο από την ανάγκη μιας ριζικής επανίδρυσης των θεατρικών δομών, αλλά και από την επόμενη γενιά που θα το συστήσει.
Η φωνή των φοιτητών των δραματικών σχολών (κάποιοι – όχι λίγοι – επιμένουν να τους αποκαλούν σπουδαστές σ’ έναν εμμονικό διαχωρισμό από την ανώτερη φοίτηση) ελάχιστα ακούστηκε στο διάστημα αυτό. Παρότι θα είναι εκείνοι που θα κληθούν να παραλάβουν το ελληνικό θέατρο των πολλών παθογενειών. Και παρότι, είναι εκείνοι που πρώτοι αναγνωρίζουν την συμπτωματολογία τους.
Διαβάστε περισσότερα στο monopoli.gr