Τον περσινό, άγριο χειμώνα για το ελληνικό θέατρο (και όχι μόνο) το πρόσωπο της Αμαλίας Καβάλη πρόβαλλε στην οθόνη μου· σε μια συνάντηση zoom ανάμεσα σε πολλές άλλες καλλιτέχνιδες με πυγμή που ήθελαν να λειτουργήσουν ως σημείο αναφοράς για συναδέλφους τους που έχουν πέσει θύμα έμφυλης βίας. Ήταν οι WOma.
Το ίδιο πρόσωπο, με τα φωτεινά μάγουλα και τις παιδικές μπούκλες να το αγκαλιάζουν, στέκεται σήμερα απέναντι μου. Και τίποτα δεν έχει αποχωριστεί από το δυναμισμό εκείνου του πρώτου διαλόγου.
Διαβάστε περισσότερα στο monopoli.gr