Η παρακολούθηση μιας θεατρικής παράστασης, σε μια αίθουσα όπως το «Αμφιθέατρο» του Σπύρου Ευαγγελάτου, μαζί με άλλους 10-15 θεατές, καθισμένοι όλοι σε μία σειρά, παρουσία της σκηνοθέτιδας και των συνεργατών της έχει κάτι το οικείο και, ταυτόχρονα, ανοίκειο: παρότι διατηρεί πολλά από τα στοιχεία που αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της συνολικής θεατρικής εμπειρίας (οι θεατές προσέρχονται στο ταμείο του θεάτρου, περιμένουν στο φουαγέ, οδηγούνται στις θέσεις τους κ.λπ.), προσομοιάζει περισσότερο σε γενική δοκιμή, αφού δίνονται οδηγίες και διασαφηνίζονται οι συνθήκες υπό τις οποίες θα διεξαχθεί η παράσταση – προς τους θεατές, όμως, όχι προς τους ηθοποιούς.
Περισσότερα στο monopoli.gr