Δεν είμαι σίγουρη που έκαναν τα μάτια μου τις μεγαλύτερες στάσεις. Ή που ξεκουράστηκαν με περισσότερη συγκίνηση. Στην Ελευσίνα, από το μεσημέρι του Σαββάτου, όπου κι αν έστρεφες το βλέμμα, η πόλη και οι άνθρωποι της σου ψιθύριζαν, σου τραγουδούσαν, σου χόρευαν. Ακόμα και η θάλασσα, η πληγωμένη θάλασσα της Ελευσίνας – με τα διυλιστήρια να στέλνουν τους γκρίζους καπνούς τους προς το μέρος μας – τραγούδια σου αφιέρωνε: Το τραγούδι της φάλαινας που αναδυόταν από τον σκοτεινό βυθό, σαν Αγγελιαφόρος του Κάτω Κόσμου· αφού «για να φτάσεις στον Κάτω Κόσμο πρέπει να περάσεις από το νερό», σου υπενθύμιζε η φωνή του αφηγητή (Ευάγγελου Λίγγου).
Περισσότερα στο monopoli.gr