Ακούγοντας κι εγώ τη συμβουλή του γιατρού «Bella πρέπει να περπατάς κι όχι μόνο να τρως» αλλά και επιμένοντας σε μια συνήθεια, κατάλοιπο της καραντίνας όπου έβγαζα τη γάτα μου βόλτα (Κατρίν Ντενέβ -επιρροές από την γαλλική μου παιδεία στον κινηματογράφο) ανηφόρισα τη Σταδίου, χωρίς τη γάτα απόψε, κατέληξα στην Πλατεία Καρύτση. Και εκεί έκατσα να ξαποστάσω στα πέτρινα πεζούλια του Αγίου Γεωργίου -μεγάλη η χάρη του, έκανα και το σταυρό μου, βοήθειά μου- οι νερατζιές στον περίβολο, είναι δεν είναι ανθισμένες, με κάποιον τρόπο μου υπενθυμίζουν την παρουσία τους γεμίζοντας τα ρουθούνια μου αρώματα και τον ουρανίσκο μου γλυκό του κουταλιού νεράντζι.
To Bella Ciao τριγυρίζει στην πόλη και αφουγκράζεται τον παλμό της, τρυπώνει σε εκθέσεις, βλέπει παραστάσεις και καταγράφει σκόρπια τις σκέψεις του σ’ ένα διαφορετικό ημερολόγιο.