Σ’ ένα όχι πολύ μακρινό μέλλον, σ’ ένα λευκό κελί, «ένα περιβάλλον όπου απογυμνώνονται οι αισθήσεις», κρατείται ως θανατοποινίτης ο Προμηθέας. Ο αισχύλειος ήρωας, που ομολογεί πως «από παιδί είμαι εδώ» έχει διανύσει χρόνους και χρόνους, αιώνες και χιλιετίες κι αντέχει ακόμα «ως μάρτυρας που μάχεται σ’ ένα σιδερένιο σύστημα». Σ’ αυτόν τον δυστοπικό χρόνο, κυρίαρχο είναι και πάλι το Κράτος, μια Νέα Τάξη Πραγμάτων, που βλέπει σε κάθε ελεύθερη φωνή έναν εχθρό. Οποιος δεν ευθυγραμμίζεται με το απολυταρχικό καθεστώς τους, φυλακίζεται, βασανίζεται, θανατώνεται. Υπομένει τις φρικαλεότητες όσων συνέβησαν στους θαλάμους αερίων των Ναζί αλλά και νέες φρικώδεις μεθόδους αποδόμησης της ανθρώπινης συνείδησης και ψυχής.
Μια σύνοψη των θετικών και αρνητικών σημείων για τον «Προμηθέα» σε σκηνοθεσία Άρη Μπινιάρη που ανεβαίνει στο Θέατρο Γκλόρια.