Λίγον καιρό αφότου κοπάσει το χαρμόσυνο τραγούδι του υμέναιου και ο ίμερος εξουθενωμένος παραχωρήσει τη θέση του στην έλξη της συνήθειας, οι επινοήσεις χάνονται, το παιχνίδι ατονεί και κανένας πια δεν περιμένει την έκπληξη.
Συμβιβάζεται πικρά κάποιος με τη σκέψη, ότι η ομορφιά, όπως ο Θεός, είναι ανέφικτη. Επιφυλάσσει για τον άνθρωπο την έκσταση, το πάθος, τον σπαραγμό και την απελπισία, αλλά, ποτέ τη σωτηρία. Το δράμα αυτό δεν έχει λύση.