Το όνομα του είναι Μιχαήλ – κι όχι Μιχάλης. Το διευκρινίζει με μια συστολή του τύπου «από μικρό έτσι με φωνάζουν οι γονείς μου»· μια συστολή από την οποία δεν απαλλάσσεται καθόλη τη διάρκεια της συνάντησης μας. Στο μικρό καφέ, δίπλα από το θέατρο Ιλίσσια όπου και παίζει, ο Μιχαήλ Ταμπακάκης εξιστορεί πως ένα παιδί ερμητικά κλειστό, ‘άνοιξε’ στο θέατρο. Πως το θέατρο δεν ήταν μια αναμενόμενη επιλογή αλλά εκείνος είχε πάρει την απόφαση του. Πως το θέατρο, τον βοήθησε να κατανοήσει τον εαυτό του. Πως η εγγενής συνέπεια του διοχετεύεται μεθοδικά στην τέχνη του.
Σίγουρα όχι μια τυπική περίπτωση ηθοποιού της γενιάς του που ξεκινά διστακτικά. Απεναντίας, αποφοιτώντας από τη δραματική του Εθνικού Θεάτρου με ένα ιδανικό ντεμπούτο συνεχίζει να κάνει επιλογές αιχμής – ακόμα κι αν αυτό, ειδικά στην τηλεόραση, δεν είναι πάντα εφικτό.