«Από παιδί μου ζητάνε να μιλάω για τη Μελίνα και δεν μπορώ άλλο, με βαριέμαι!» διαμαρτυρόταν η ίδια. Κι όμως, πας στοίχημα πως θα χαμογελούσε κρυφά αν ήξερε πόσο συχνά μνημονεύεται 27 χρόνια μετά τον θάνατο της. Θα διέκρινε την συγκίνηση που προκαλούν οι αφηγήσεις προσωπικών ιστοριών, όταν ακούγονται κάθε χρόνο στην απονομή του βραβείου Μερκούρη.
Είναι η ίδια συγκίνηση που νιώθεις παρατηρώντας σε αφιερωματικές εκδόσεις τα χρυσά κουμπιά πάνω στα μεγαλόπρεπα, σατινέ φορέματα της. Είναι η ανάμνηση μιας Μελίνας κουλουριασμένης σαν αριστόγατα στον καναπέ του σπιτιού της. Τα χλωμά χειρόγραφα των συνεντεύξεων της δακτυλογραφημένα σε γραφομηχανή. Οι πηχυαίοι τίτλοι ξένων εφημερίδων που την ονομάζουν «Le phenomene Melina» ή «Madame Grece».