Στο δώμα του θεάτρου Θησείον έχει μια ευχάριστη ησυχία. Από τα καμαρίνια του πρώτου ορόφου ίσα που ακούγονται οι ψίθυροι των ηθοποιών οι οποίοι μαθαίνουν τα λόγια τους. Κατά τα άλλα, ο θόρυβος της πόλης υποχωρεί πίσω από τη τζαμαρία και μόνον ο αθηναϊκός ήλιος βρίσκει θέση μέσα στο δωμάτιο. Ευπρόσδεκτος. Σαν να είμαστε εδώ οι τρεις μας.
Η Κατερίνα Μαυρογεώργη κάθεται απέναντι μου στο ξύλινο τραπέζι και, χωρίς προφανή λόγο, τοποθετεί μπροστά της ένα τετράδιο. Δεν μπορώ παρά να το προσέξω, είναι έντονο πορτοκαλί και θυμίζει παλιό τετράδιο σχολείου. Ήταν πάντα φίλια στη γραφή, η Κατερίνα Μαυρογεώργη. Θυμάται να ζητάει από τη μητέρα της να της αγοράσει ένα έξτρα τετράδιο για να γράφει. Αργότερα, το τετράδιο έγινε θεσμός ημερολογίου.