Ο υπεύθυνος του ΚΤΕ Παιδείας του ΠΑΣΟΚ χαρακτήρισε την υπόθεση «ζήτημα παιδείας», υποστηρίζοντας ότι φαινόμενα εξαπάτησης στον χώρο του σχολείου υπονομεύουν την αξιοκρατία και αλλοιώνουν τα πρότυπα που διαμορφώνουν οι μαθητές.
Ο κ. Παραστατίδης τόνισε ότι «η πολιτική ευθύνη δεν εξαντλείται στην απομάκρυνση ενός προσώπου» και ζήτησε αλλαγές στο πλαίσιο πιστοποίησης των αθλητικών διακρίσεων των μαθητών. Υπενθύμισε ότι το ΠΑΣΟΚ κατέθεσε σχετική ερώτηση και παρουσίασε επικαιροποιημένο πλαίσιο, προτείνοντας, μεταξύ άλλων, ψηφιακή καταγραφή των συμμετοχών, διασταύρωση των φύλλων αγώνα και ανεξάρτητους ελέγχους.
Έθεσε επίσης το ζήτημα της δημιουργίας αθλητικών σχολείων για τη στήριξη των μαθητών-αθλητών, ενώ υπογράμμισε ότι η δημόσια συζήτηση πρέπει να εστιάσει στις ευθύνες των ενηλίκων, των αρμόδιων φορέων και του πολιτικού συστήματος, με το παιδί εκτός της αντιπαράθεσης.
Ακολουθεί όλη η ανάρτηση του κ. Παραστατίδη:
* Τέσσερα σημεία για το σκάνδαλο Τσαβδαρίδη
1) Η περίπτωση Τσαβδαρίδη δεν είναι ακόμη ένα σκάνδαλο που στοιβάζεται μαζί με τα υπόλοιπα περιστατικά διαφθοράς αυτής της κυβέρνησης. Όταν η εξαπάτηση και η διαφθορά εισέρχεται στο σχολείο, παύει να είναι μόνο ζήτημα παρατυπίας. Γίνεται ζήτημα παιδείας. Διότι έτσι αλλάζουν τα κοινωνικά μας πρότυπα. Η ατομική αρετή και το προσωπικό ήθος απαξιώνονται. Οι επιτήδειοι, αυτοί που τα καταφέρνουν με κάθε τρόπο, θεωρούνται έξυπνοι και επιτυχημένοι ή αλλιώς doers, ενώ οι νομοταγείς και έντιμοι κρίνονται ως ανίκανοι και αφελείς. Αυτή η ανατροπή κριτηρίων και αξιών, όπως εύστοχα έχει επισημάνει σε πρόσφατο βιβλίο του ο Τ. Γιαννίτσης, καταλήγει σε κοινωνική διάβρωση. Και πολλές φορές αντιδραστικά και αναπόφευκτα σε ακραίες κομματικές επιλογές.
2) Η πολιτική ευθύνη δεν εξαντλείται στην απομάκρυνση ενός προσώπου. Η δική μας ευθύνη δεν εξαντλείται στην ανάδειξη του σκανδάλου και το αίτημα παραίτησης του εκάστοτε πολιτικού. Περιλαμβάνει και την υποχρέωση της Πολιτείας να διορθώσει τους κανόνες που επιτρέπουν την επανάληψη αντίστοιχων φαινομένων. Αυτός είναι ο λόγος που το ΠΑΣΟΚ κατάθεσε άμεσα ερώτηση και νέο επικαιροποιημένο πλαίσιο για το θέμα. Εμείς δεν αμφισβητούμε το δικαίωμα των πραγματικών αθλητών να επιβραβεύονται. Αμφισβητούμε ένα σύστημα που δεν διασφαλίζει επαρκώς ότι επιβραβεύονται αποκλειστικά όσοι πραγματικά αγωνίζονται και διακρίνονται.
3) Υπάρχουν τρία (συν ένα) επίπεδα ευθύνης:
α) η προσωπική και πολιτική ευθύνη του πλέον παραιτηθέντος υφυπουργού (αυτός το οργάνωσε και κατόπιν πιάστηκε να ψεύδεται)
β) η κυβερνητική ευθύνη για την αξιοπιστία του συστήματος (διαφάνεια-αξιοκρατία)
γ) η θεσμική ευθύνη της Πολιτείας να προτείνει ένα επικαιροποιημένο πλαίσιο που θα διασφαλίζει την αξιοκρατία στην εκπαίδευση.
+) η γενικότερη ευθύνη του πολιτικού συστήματος να αντιμετωπίσει οργανωμένα τη διαφθορά (δυστυχώς η δημόσια συζήτηση εξαντλείται σε ανούσια συνθήματα και τοξικές αντιπαραθέσεις).
4) Χρειάζεται ψηφιακή καταγραφή συμμετοχών, διασταύρωση φύλλων αγώνα, ημερομηνία έκδοσης πρώτου δελτίου, αριθμός συμμετοχών, χρόνος συμμετοχής, ανεξάρτητοι έλεγχοι, διαφανή κριτήρια και συνέπειες για ψευδείς πιστοποιήσεις.
Και βεβαίως, αθλητικά σχολεία, τα οποία η κυβέρνηση έχει εξαγγείλει αλλά έχουν μείνει σε επίπεδο εξαγγελιών. Τα αθλητικά σχολεία μπορούν να αποτελέσουν ένα οργανωμένο περιβάλλον στο οποίο η εκπαίδευση συνδυάζεται με τον αθλητισμό, με επιστημονική υποστήριξη, εξειδικευμένους εκπαιδευτικούς και συστηματική παρακολούθηση της αθλητικής εξέλιξης των μαθητών.
Μπορούν επίσης να συμβάλουν στη διαμόρφωση ενός περισσότερο αξιόπιστου πλαισίου καταγραφής και πιστοποίησης των πραγματικών αθλητικών επιδόσεων.
Μπορούμε μέσω των αθλητικών σχολείων να δημιουργήσουμε μια σοβαρή δημόσια υποδομή, η οποία θα στηρίζει τον μαθητή-αθλητή και θα ενισχύει τη διαφάνεια, χωρίς να εξαρτάται η προετοιμασία του αποκλειστικά από τις οικονομικές δυνατότητες της οικογένειάς του.
Αυτός πρέπει να είναι ο στόχος μιας ολοκληρωμένης πολιτικής για τον σχολικό αθλητισμό.
ΥΓ: Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να μεταφέρουμε τη δημόσια αντιπαράθεση πάνω σε ένα παιδί. Εμείς εξετάζουμε τις ευθύνες των ενηλίκων, των αρμόδιων φορέων και κυρίως του πολιτικού συστήματος που έχει την υποχρέωση να εγγυάται την ισονομία».





