Για οποιονδήποτε άλλον, θα ήταν απλώς μια δυσάρεστη στιγμή. Για τη Νατάλια, όμως, οι φωνές άνοιξαν μια πόρτα στο παρελθόν. Μέσα σε δευτερόλεπτα βρέθηκε ξανά στο δωμάτιο ανακρίσεων, την περίοδο της ρωσικής κατοχής, όταν, όπως αναφέρει, κρατήθηκε για δέκα μήνες με την κατηγορία της κατασκοπείας. Θυμήθηκε την πείνα, τις άγρυπνες νύχτες, τα φάρμακα που της στερούσαν, τις φωνές που δεν σταματούσαν ποτέ.
Αυτή τη φορά, όμως, κάτι ήταν διαφορετικό. Έκλεισε τα μάτια, πήρε μια ανάσα και είπε στον εαυτό της ότι, αφού είχε αντέξει εκείνα, θα άντεχε και αυτό. Όταν τα άνοιξε ξανά, ζήτησε ήρεμα από τη μητέρα να συνεχίσουν τη συζήτηση στο γραφείο του διευθυντή.
Διαβάστε όλο το άρθρο της Στεφανίας Μπουσμπουρέλη (συστημική ψυχολόγος) στο mamamia.gr
