Συμφωνώ απολύτως με όσους θεωρούν ότι τα ευρήματα των τελευταίων δημοσκοπήσεων, ιδιαίτερα τα χθεσινά της Μetron Analysis, αποτελούν καμπάνα συναγερμού - και όχι καμπανάκι – για την κυβέρνηση. Τη δείχνουν να υφίσταται αξιοσημείωτη φθορά και ναι, ο Μητσοτάκης είναι ακόμη ο προτιμότερος για πρωθυπουργός – όχι έκπληξη αν σκεφτούμε ποιους έχει απέναντί του -, αλλά τώρα πια χάνει από τον «κανένα»…

Φταίει άραγε η παράδοση που θέλει τις ελληνικές κυβερνήσεις κουρασμένες και έντονα φθαρμένες στις δεύτερες θητείες τους , ή οι πρωθυπουργοί και το πολιτικό προσωπικό στη δεύτερη τετραετία τους αντιλαμβάνονται πλήρως ότι η Ελλάδα είναι «μη κυβερνήσιμη χώρα», παρατούν κάθε προσπάθεια βελτίωσης και νοιάζονται μόνο να παρατείνουν την παραμονή τους στην εξουσία με κάθε τρόπο; Η δική μου άποψη πάντως εδώ και πολλές δεκαετίες είναι ότι η μεν χώρα είναι «μη κυβερνήσιμη» από τη σύστασή της πριν 200 χρόνια σχεδόν, η δε πολιτική τάξη - με ελάχιστες εξαιρέσεις – όχι μόνον είναι προϊόν αυτής της κουλτούρας, αλλά και την αναπαράγει με αποφάσεις, συμπεριφορές και τη βοήθεια των μήντια, ανεβάζοντάς την μάλιστα σε ακόμη υψηλότερα επίπεδα «μη κυβερνησιμότητας». Πρόκειται για αέναη εξέλιξη προς τη συγκεκριμένη κατεύθυνση…

Πολύ φοβάμαι ότι η πολιτική τάξη της χώρας – ή τουλάχιστον αυτή που διατείνεται ότι εκπροσωπεί τους πολίτες από τη Νέα Δημοκρατία (περιλαμβανομένης) και αριστερά, άρα τα κόμματα του λεγόμενου «δημοκρατικού τόξου» - δεν παίρνει χαμπάρι τι γίνεται σε αυτή τη χώρα. Και αν παίρνει χαμπάρι, ή αδυνατεί να αντιδράσει, ή δεν ενδιαφέρεται και δεν ξέρω τι είναι χειρότερο.

Να ξεκινήσω με απορίες: Σε τι διάολο αποσκοπούσε η επίσκεψη του Μητσοτάκη στην Οδησσό όπου παρά λίγο να φάει και ένα ρωσικό πύραυλο στο κεφάλι;

Δεν γνωρίζω αν και πόσο εσείς ασχολείστε με το θέμα, αλλά εγώ ουδόλως ανησυχώ εξαιτίας της ίδρυσης και λειτουργίας μη κερδοσκοπικών ιδιωτικών πανεπιστημίων στην Ελλάδα.

Λέμε για την Ελλάδα, αλλά ενώ εδώ οι πολιτικές εξελίξεις είναι σε μεγάλο βαθμό ορατές βραχυπρόθεσμα έως και μεσοπρόθεσμα, στη διεθνή σκηνή γίνεται ο κακός χαμός και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με σχετική σιγουριά που θα κάτσει η μπίλια. Ακόμη περισσότερο, ούτε κανείς μπορεί να δει καθαρά τις συνέπειες, αν η μπίλια κάτσει εδώ ή εκεί, έτσι ή αλλιώς.

Καμία αντίρρηση να λάμψει η πλήρης αλήθεια και να τιμωρηθούν από την (υποτίθεται) αδέκαστη και άξια δικαιοσύνη όσοι έχουν ευθύνες για την τραγωδία στα Τέμπη. Η σκληρή αλήθεια όμως είναι ότι αυτή «η στραβή», που σημάδεψε με τον πιο οδυνηρό τρόπο 57 οικογένειες, αποτελεί τραγική απεικόνιση μιας καθημερινής πραγματικότητας όπως τη διαμορφώνουν σχεδόν ισομερώς η ελληνική πολιτική τάξη, οι ελληνικοί κρατικοί μηχανισμοί και η ελληνική κοινωνία. Η δική τους συμπεριφορά καθορίζει την καθημερινότητα που βιώνουμε, μόνο που εκείνη τη φορά το κόστος της γενικευμένης αβελτηρίας, ανικανότητας, ανευθυνότητας, ποικιλόμορφης διαφθοράς και ωχαδερφισμού ήταν τεράστιο σε ανθρώπινες ζωές και μάλιστα νεανικές. Δυστυχώς δε, με εξαίρεση τους χαροκαμένους γονείς και συγγενείς, όσα λέγονται και γίνονται σήμερα στη δημόσια αρένα σχετικά με αυτή τη φοβερή τραγωδία, από τις πολιτικές διαμάχες, μέχρι τις αναφορές στα μήντια και ως τις πεζοδρομιακές εκδηλώσεις δήθεν οργής και θλίψης επιβεβαιώνουν την διαπίστωση ότι «αυτή είναι η Ελλάδα» μας και έτσι την θέλουμε! Τελεία και παύλα.

Και να θέλει να αγιάσει κανείς, ο Σύριζα δεν τον αφήνει. Να θέλει να αδιαφορήσει, όπως εγώ, πάλι δεν τον αφήνει και αυτό πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι είναι προσόν. Δεν είναι λίγο να τραβάς την προσοχή, να καταφέρνεις να ασχολούνται μαζί σου ενώ είσαι φούσκα. Από την άλλη πλευρά όμως οι σύντροφοι το έχουν παρακάνει. Και εμείς είμαστε ταγμένοι με την γελοιοκρατία αφού ζούμε σε αυτή τη χώρα, και εμείς είμαστε λάτρεις του γελοίου, αλλά έλεος. Οι Συριζαίοι βάλθηκαν όλοι μαζί (ηγεσία, στελέχη, μέλη) να μας ξεκάνουν με τα καμώματά τους. Θα πάμε από ακράτητο γέλιο, χωρίς μάλιστα τη βοήθεια του γνωστού αερίου που το προκαλεί και το χειρότερο είναι ότι δεν δείχνουν καμία διάθεση για ανάπαυλα. Τέτοια παραγωγή γελοιότητας και γέλιου με μαζική συμμετοχή πρωταγωνιστών και κομπάρσων δεν έχει ματαγίνει…

Είναι δύσκολο να βρει κανείς πού παραπέμπουν όσα γίνονται στο ΣΥΡΙΖΑ μαζί με τους πρωταγωνιστές τους. Μοιάζει με επιθεώρηση, με δελφινάριο, με κωμωδία, με ιλαροτραγωδία, με ψυχόδραμα, με τραγωδία, με τρικυμία σε φλυτζάνι του καφέ, με όλα αυτά μαζί, ή και με τίποτα από δαύτα; Και ταυτόχρονα, αξίζει και σε ποιο βαθμό η ενασχόληση μαζί τους; Είναι διασκεδαστικό, έχει πλάκα το θέαμα, ή μήπως είναι βαρετό; Πραγματικά δεν ξέρω τι να πω και πάντως δεν επιθυμώ να εμφανίζομαι ότι αντιμετωπίζω αφ’ υψηλού τις εξελίξεις στο κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, τυπικά τουλάχιστον, σε μία χώρα με κοινοβουλευτική δημοκρατία όπως η Ελλάδα. Από την άλλη πλευρά, δεν μπορώ να κρατηθώ και να μη πω ότι όλα αυτά που έφτασαν σε κρεσέντο με το άνοιγμα του συνεδρίου, την ξαφνική παρέμβαση Τσίπρα και την «αρχηγική» εμφάνιση Κασσελάκη, έχουν χαρακτηριστικά εντελώς «αλά γκρέκα», αλλά και με πολύ μεγάλη δόση συριζαϊκής ιδιαιτερότητας, γι’ αυτό και δεν θα μπορούσαν να ήταν διαφορετικά…

Μία από τις εκδοχές που κυκλοφορούσαν για να εξηγήσουν γιατί ο Μητσοτάκης αποφάσισε στα καλά καθούμενα να δώσει προτεραιότητα στα νομοσχέδια για το γάμο των ομοφύλων και την ίδρυση «μη κερδοσκοπικών» (ό,τι και να σημαίνει αυτό) παραρτημάτων ξένων πανεπιστημίων στα μέρη μας, ήταν ότι το έκανε για λόγους αντιπερισπασμού. Για αποσπάσει δηλαδή την προσοχή της κοινωνίας και των μήντια από το μέτωπο της αχαλίνωτης ακρίβειας στα τρόφιμα και στη συνέχεια από την «εξέγερση» των αγροτών.

Από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησε ο δημόσιος διάλογος για τον γάμο των ομοφυλοφίλων και των συμπαρομαρτούντων το ερώτημα ήταν γιατί ο Μητσοτάκης αποφάσισε να φέρει τώρα το σχετικό νομοσχέδιο, χωρίς να υπάρχει κάποια ορατή πίεση.

Κακά τα ψέματα. Το ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου για το κράτος δικαίου στην Ελλάδα είναι πολιτικά δυνατός μπάτσος στο μάγουλο της κυβέρνησης, αλλά και της ελληνικής πολιτείας στο σύνολό της. Το υπερψήφισαν ευρωβουλευτές κομμάτων της αριστερής πτέρυγας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, πήραν και μερικές ψήφους από ευρωδεξιούς του Λαϊκού Κόμματος, εξασφάλισαν έτσι μία αξιοσέβαστη πλειοψηφία 330 ψήφων υπέρ έναντι 254 κατά και 26 αποχών στις Βρυξέλλες. Στην Ελλάδα το χαιρέτησαν με ικανοποίηση τα κόμματα της αντιπολίτευσης και φιλικά προς αυτά μήντια, από την πλευρά της κυβέρνησης πρωθυπουργός, υπουργοί, ευρωβουλευτές, μαζί και ο επίτροπος Σχοινάς αντέδρασαν προσπαθώντας να υποβαθμίσουν τη σημασία του ψηφίσματος, τονίζοντας το άδικο του περιεχομένου, αλλά και σαφώς «ζεματισμένοι», όμως το ερώτημα που προκύπτει από όλα αυτά αφορά τον βαθμό της πραγματικότητας και της αντικειμενικότητας όσων περιλαμβάνονται / διατυπώνονται / καταγγέλλονται του σχετικού κειμένου.

Πρέπει να ομολογήσω ότι αισθάνομαι πολύ άσχημα που τα κείμενά μου αποπνέουν σχεδόν μόνιμα μία αίσθηση απαισιοδοξίας. Νοιώθω και ταυτόχρονα φοβάμαι ότι οι παρατηρήσεις / αναλύσεις κουράζουν και αποδιώχνουν τους όποιους αναγνώστες μου, κάτι που φυσικά δεν επιθυμώ. Από την άλλη πλευρά όμως η πραγματικότητα αυτής της χώρας δεν σ’ αφήνει ν’ αγιάσεις, αν θέλεις να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου και να μην εθελοτυφλείς. Ακόμη περισσότερο, αν δεν θέλεις να ρίχνεις νερό στο μύλο των μύθων με τους οποίους έχουν μάθει να ζουν πολιτική τάξη – κοινωνία – μήντια / δημοσιογράφοι.

Κάνοντας την τακτική μηνιαία ενδοσκόπηση για να παρακολουθώ τις μύχιες σκέψεις και τάσεις του εαυτού μου παρατήρησα ότι τελευταία διακατέχομαι από ανησυχητική διάθεση να εκλαμβάνω ως εξαιρετικά γελοία πάρα πολλά από αυτά που συμβαίνουν στην ελληνική επικράτεια και κυρίως τις τοποθετήσεις και τις συμπεριφορές που προκαλούν ή με τις οποίες αντιμετωπίζονται από την πολιτική τάξη, την κοινωνία και τα μήντια / δημοσιογραφία. Δεν είναι καλό αυτό γιατί ναι μεν προστατεύομαι έτσι από μία σκωπτική ασπίδα ρεαλισμού –δημιούργημα πολύχρονης εμπειρίας νομίζω– ώστε να μη ταράζομαι, να μην οργίζομαι και να μην ανεβαίνει η πίεσή μου στην ηλικία που είμαι, από την άλλη πλευρά όμως κινδυνεύω να καταλήξω στην πλήρη αδιαφορία και στον κυνισμό μετά μεγάλης δόσης εκτίμησης αφ΄ υψηλού των όσων συμβαίνουν εδώ και γύρω μας. Αφήστε που υπάρχει και ο κίνδυνος υποεκτίμησης κάποιων πραγματικά σοβαρών ζητημάτων και καταστάσεων.

Πολλοί και εγώ μαζί τους δεν έχουμε καταλάβει πλήρως γιατί ο Μητσοτάκης έφερε στο προσκήνιο το νομοσχέδιο για τον γάμο των ομοφυλοφίλων τώρα. Η εξήγηση που δίνεται είναι ότι η διευθέτηση της συγκεκριμένης εκκρεμότητας ήταν στο πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας, επομένως ο πρωθυπουργός αποφάσισε να τελειώνει στις αρχές της θητείας της κυβέρνησης, πόσο μάλλον που πρόκειται για ζήτημα ίσων δικαιωμάτων. Πολύ ωραίο για να είναι αληθινό καθόσον υπάρχουν εκκρεμότητες και εκκρεμότητες που περιμένουν να διευθετηθούν προκειμένου η χώρα να πλησιάσει την κανονικότητα κι σίγουρα δεν υπήρχε κοινωνική, πολιτική ή άλλη ορατή τουλάχιστον πίεση στην κυβέρνηση για να καταπιαστεί η κυβέρνηση με τα ομόφυλα ζευγάρια αυτό το διάστημα.

Μέσα στον ορυμαγδό των δηλώσεων και των συμπεριφορών – γελοίων στη συντριπτική πλειοψηφία τους - που αφορούν τον γάμο και το δικαίωμα υιοθεσίας / τεκνοθεσίας ομόφυλων ζευγαριών πέρασε για μέρες απαρατήρητη η ιστορία όσων εξοργιστικών και εξόχως ανησυχητικών φαίνεται ότι συμβαίνουν στις τάξεις του πολεμικού ναυτικού. Γιατί αν όντως συμβαίνουν σημαίνει ότι η ασυδοσία έχει προχωρήσει παντού, ότι τίποτα δεν έχει μείνει όρθιο, ότι η σαπίλα είναι αγιάτρευτη, όπως επανειλημμένα έχω εκφράσει τους φόβους μου και για το στράτευμα.

Πήρα μέρος σε συζήτηση που οργανώθηκε στη μνήμη του δημοσιογράφου και πολύ φίλου Κωνσταντίνου Αγγελόπουλου, o οποίος «έφυγε» πριν φτάσει στο προσδόκιμο ζωής. Οι «πανελίστες» ήμασταν έξι συμπεριλαμβανομένου του συντονιστή, όλοι μεγάλης και… μεγαλύτερης ηλικίας, αντίστοιχα ήταν και τα χρόνια μεγάλου μέρους του κοινού. Θέμα της συζήτησης «Η πορεία της Ελλάδας σήμερα» και πρέπει να ομολογήσω ότι σε γενικές γραμμές ομιλητές και ακροατές μοιράστηκαν μία αίσθηση απαισιοδοξίας για την κατάσταση της χώρας και τις προοπτικές της. Οι μεν την εξέφραζαν, οι δε συναινούσαν και δεν αποκλείεται το γεγονός να οφείλεται στην προχωρημένη ηλικία των περισσότερων που παραβρέθηκαν στη συγκεκριμένη εκδήλωση, παρ’ όλο που έγινε και κάποια προσπάθεια τονισμού των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η σημερινή ελληνική νεολαία σε συνδυασμό με τις αρετές που χαρακτηρίζουν μέρος της.

Αφού καταφέραμε να μπλέξουμε διακομματικά και εσωκομματικά – ιδιαίτερα η κυβέρνηση και η Ν.Δ., με τον Σαμαρά πάλι να ορθώνει το ανάστημά του απέναντι στον Μητσοτάκη – τους γλουτούς μας στο θέμα του πολιτικού γάμου και της τεκνοθεσίας από ζευγάρια ομοφύλων, καλά να πάθουμε και συνεχίζουμε σύμφωνα με τις παραδόσεις μας. Στις οποίες ανήκει βέβαια η άρση του προστίμου που είχε επιβάλει η κυβέρνηση παλιότερα στους αρνητές του εμβολιασμού κατά του Κόβιντ με επιχειρήματα μπουρδολογίας πολύ υψηλού επιπέδου από τον Άδωνι Γεωργιάδη, όπως και το νομοσχέδιο για τα αυθαίρετα που για άλλη μία φορά διευκολύνει τους πάμπολλους λάτρεις αυτού του εθνικού σπορ. Ζήτω η γελοιοκρατία για άλλη μια φορά και πάμε…

Δεν ξέρω τι θα του ξημερώσει του Μητσοτάκη με το θέμα του γάμου των ομοφύλων και κυρίως με το δικαίωμα υιοθεσίας και τεκνοθεσίας από τα αντίστοιχα ζευγάρια, αλλά είναι φανερό ότι έχει μπλέξει. Γιατί όντως το ζήτημα είναι ιδιαίτερα λεπτό, ευαίσθητο και περίπλοκο. Μπλέκονται δικαιώματα, νομική επιστήμη και νόμοι, κοινωνία, εκκλησία, πολιτική, κόμματα, Ευρώπη και ένας μέγιστος, αλλά άγνωστος Χ που φορά την ψυχοσύνθεση, την κοινωνική αποδοχή, ένταξη και ανάπτυξη των παιδιών με ομόφυλους γονείς, που είναι και το σημαντικότερο.

Είναι φανερό ότι η προτροπή μου να μπούμε ως λαός και ηγεσία γερά και με τσαμπουκά στο 2024, εισακούεται. Δεν έχουν περάσει ούτε πέντε μέρες του νέου έτους και έχουμε μερικές εξελίξεις που δείχνουν ότι η φυλή βαδίζει με αποφασιστικά βήματα κι σύμφωνα με τις παραδόσεις της προς το πεπρωμένο της. Στα καλά καθούμενα ο καθηγητής Συρίγος αναφέρθηκε σε παρωχημένα άρθρα της Συνθήκης της Λωζάννης, αυτό ερέθισε τα πατριωτικά αντανακλαστικά του Κασσελάκη, που όχι μόνο κατάγεται από τη λεβεντογέννα, αλλά έχει δηλώσει ρητά ότι ο ίδιος εκπροσωπεί πια την πατριωτική Αριστερά, όχι δηλαδή την άλλη την … προδοτική και πάνω σε όλα αυτά βρήκε την ευκαιρία ο Μητσοτάκης να κάνει έναν ανασχηματισμούλη με την ελκυστική ονομασία «Διορθωτική Κίνηση». Ωραία πράγματα δηλαδή για να μη βαρεθούμε…

Με άφθονο Κόβιντ, μπόλικη γρίπη και διάχυτη τζακίλα μέσα στις πόλεις τουλάχιστον, μπήκε το 2024. Γιατί ο τράχηλος του Έλληνα όχι μόνο ζυγό δεν υποφέρει –όπως είναι παγκοσμίως γνωστό – ούτε μέτρα κατά ιώσεων γουστάρει και επομένως δεν παίρνει, αλλά ούτε εννοεί να αφήσει ανεκμετάλλευτο το τζάκι που απέκτησε, έστω και αν αυτό ρυπαίνει φοβερά, έστω και αν έξω η θερμοκρασία είναι 20 βαθμούς και βάλε, με τον ήλιο να λάμπει. Τέτοιος και τόσο υπερήφανος είναι ο λαός αυτός. Ωραίος και πιτσιλωτός δηλαδή…

Δεν ξέρω τι λέτε εσείς, αλλά δεν αφήνει καλές αναμνήσεις το 2023, παρ’ όλο που μπήκαν λεφτά στις τσέπες κόσμου και κοσμάκη. Επειδή ο τουρισμός πήγε καλά, επειδή η κυβέρνηση μοίρασε λεφτά, επειδή η αισχροκέρδεια φούντωσε, επειδή η μαύρη οικονομία και η φοροδιαφυγή / φοροκλοπή ανθίζουν και ίσως για μερικά ακόμη επειδή, βολικά μεν, που δεν εξασφαλίζουν μακρόχρονη ανάπτυξη δε, ούτε συμβάλλουν στην ουσιαστική βελτίωση των δομών της χώρας. Άλλωστε, η δομή της οικονομίας ευνοεί τα παραπάνω φαινόμενα και εκείνα με τη σειρά τους τη συντηρούν. Μακάρι η ζωή να αποδείξει στη συνέχεια ότι αυτή η εκτίμηση είναι λανθασμένη και να πάνε όλα πρίμα, ώστε να δικαιολογούνται οι σημερινοί διθύραμβοι του «Εκόνομιστ» και οι έξαλλοι πανηγυρισμοί της κυβέρνησης…

Το πολιτικό θέμα των ημερών αφορά το «κακό σπυρί» της κυβέρνησης που ονομάζεται Σαμαράς, αλλά δεν θα πω πολλά. Αρκούμαι να υπενθυμίσω ότι με πολλές αφορμές – θάνατος Κωνσταντίνου, ελληνοτουρκικά κλπ – που έχει διαφοροποιηθεί έχω επισημάνει τον αντιμητσοτακισμό που χαρακτηρίζει τον Αντώνη από τη στιγμή που ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης τον έπαυσε από υπουργό Εξωτερικών στις αρχές της δεκαετίας 1990 λόγω διαφωνίας στο Μακεδονικό.

Αν το πρόβλημα της λεγόμενης «οπαδικής» βίας δεν ήταν τόσο κοινωνικά και πολιτικά σοβαρό, όσο και σύνθετο, θα προκαλούσε ειρωνικά χαμόγελα το γεγονός ότι η κυβέρνηση έσπευσε να ανακοινώσει μέτρα αντιμετώπισής της στο χώρο του ποδοσφαίρου με αφορμή τον τραυματισμό αστυνομικού (που χαροπαλεύει ο άμοιρος) από κακούργους σε αγώνα… βόλεϊ. Ακόμη περισσότερο, θα προκαλούσε τρανταχτά γέλια η εικόνα δύο υπουργών να βάζουν τα κυριακάτικά τους και να επισκέπτονται την Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου για να της ζητήσουν να πακετάρει σε μία υπόθεση όλα τα περιστατικά της λεγόμενης «οπαδικής» βίας, στην πραγματικότητα όμως για να πείσουν το πανελλήνιο ότι αυτή τη φορά η κυβέρνηση το εννοεί όταν διαλαλεί ότι θα την αντιμετωπίσει ριζικά.

Είναι σαφές ότι ο Ερντογάν και η αφεντιά μου δεν χωρούσαμε ταυτόχρονα στην Αθήνα την περασμένη Πέμπτη, γι’ αυτό και εγώ φρόντισα να βρίσκομαι στην αγαπημένη πατρίδα Θεσσαλονίκη όταν κατέφθασε με την κουστωδία του. Στην πόλη που ανήκει - μαζί με άλλες - στη γεωγραφία της καρδιάς του, όπως είπε κάποια στιγμή πριν την επίσκεψη. Επομένως καλώς ο Μητσοτάκης άλλαξε τη Θεσσαλονίκη με την Αθήνα ως τόπο συνάντησης, ειδικά όταν έμαθε ότι αρχικά ο Ερντογάν θα συνοδευόταν από … 300, λες και ερχόταν να κατακτήσει. Η αλήθεια πάντως είναι ότι δυστυχώς ούτε η Θεσσαλονίκη έχει τις προδιαγραφές για να φιλοξενήσει τέτοιες συναντήσεις, ούτε οι δυνάμεις ασφαλείας της περιφέρειας μπορούν να εγγυηθούν την ασφάλεια και αυτό είναι μία ακόμη πτυχή της ξεφτίλας που χαρακτηρίζει το ελληνικό κράτος. Από την άλλη πλευρά είναι πολύ πιθανό η αλλαγή του τόπου συνάντησης να μη δυσαρέστησε τον Ερντογάν γιατί στη Θεσσαλονίκη δεν θα μπορούσε να αποφύγει το προσκύνημα στο σπίτι του Κεμάλ Ατατούρκ που προσπαθεί μετά μανίας να αποκαθηλώσει πλήρως από τη συνείδηση και το φρόνημα των συμπατριωτών του και να εδραιωθεί ο ίδιος στη θέση του ως «πατέρας των Τούρκων». Η αποστασιοποίηση από τον Κεμαλισμό είναι πασίγνωστη και εκδηλώνεται συνεχώς. Το γεγονός ότι μετέτρεψε το κράτος από απολύτως κοσμικό σε ισλαμικό το αποδεικνύει περίτρανα. Άλλωστε έχει πει και το φοβερό ότι δύο μεθύστακες, ο Κεμάλ και ο Ισμέτ Ινονού παραχώρησαν το 1922 τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου στην Ελλάδα που βεβαίως ήταν ήδη ελληνικά και με αμιγή ελληνικό πληθυσμό από το 1912… Ούτε και μπορούσαν να τα ξαναπάρουν οι Τούρκοι με τις δυνατότητες που είχαν εκείνη την εποχή.